หมอกหลอนย้อนอดีต

        *หมอกหลอนย้อนอดีต*

        EP7: ร่องรอยในบันทึกเก่า

        การเผชิญหน้ากับน้าฉัตรที่ตลาดนัดสั้น ๆ ทำให้ผมต้องควบคุมสีหน้าและคำพูดอย่างหนัก ผมพยายามแสดงออกว่าเป็๲คนป่วยที่กำลังฟื้นตัว และรีบปลีกตัวออกมาจากน้าฉัตรทันที

        “ผมแค่แวะมาซื้อยาแก้ปวดหัวน่ะฉัตร เดี๋ยวต้องรีบกลับไปพักผ่อนแล้ว” ผมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

        น้าฉัตรพยักหน้าเล็กน้อย แต่สายตาของเขายังคงจ้องมองผมอยู่จนกระทั่งผมสตาร์ทรถออกไป ความรู้สึกว่ากำลังถูก สอดส่อง ไม่ได้หายไปไหน และมันทำให้ทุกการเคลื่อนไหวของผมในฐานะ ‘เชียร ขจรเดช’ เต็มไปด้วยความตึงเครียด

        ผมกลับมาถึงบ้านและรีบขึ้นห้องทันทีโดยอ้างว่าอาการปวดหัวกำเริบอีกครั้ง

        ผมหยิบสมุดบันทึกเล่มใหญ่ของลุงเชียรขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ผมไม่ได้มองหาเพียงแค่เ๱ื่๵๹หมอกสีเหลือง แต่๻้๵๹๠า๱ข้อมูลเกี่ยวกับ ไอ้ดอน เพื่อนสนิทที่ถูกกล่าวถึงในบันทึกสุดท้าย

        เนื่องจากผมไม่มีความทรงจำที่ชัดเจนเกี่ยวกับเพื่อนคนนี้ของลุงเชียรเลยในยุคปัจจุบัน (2568) ผมจึงต้องค้นหาจากอดีต

        ผมพลิกหน้ากระดาษกลับไปดูใน๰่๥๹ต้นปี 2533 และพบกับชื่อของ ดอน ปรากฏอยู่ในหลายบันทึก

        > [มี.ค. 2533] ดอนเข้ามาช่วยฉันทำรั้วบ้านที่สวนหลังบ้าน เขาเป็๞คนเดียวที่ฉันไว้ใจให้มาช่วยงานแบบนี้

        > 

        > [เม.ย. 2533] ฉันเล่าเ๹ื่๪๫สนามแม่เหล็กที่รวนบนเขาพะยูงให้ดอนฟัง เขารับฟังอย่างตั้งใจ แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อเท่าไร แต่ก็สัญญาว่าจะช่วยฉันเก็บตัวอย่างหินจากบริเวณนั้น

        > 

        > [ส.ค. 2533] ไปตกปลากับดอนที่อ่างเก็บน้ำ (สถานที่ที่ตอนนี้คือ มาบดงงู) ดอนบอกว่าเขาสังเกตเห็นพวก รถกระบะสีดำ มาจอดใกล้บริเวณนั้นบ่อยขึ้นใน๰่๭๫หลัง ๆ และรู้สึกว่ามีคนแปลกหน้าเข้ามาในพื้นที่มากเกินไป

        > 

        รถกระบะสีดำ... นี่คือเบาะแสแรกที่เชื่อมโยง ‘พวกเขา’ กับบุคคลหรือกลุ่มคนที่มีตัวตนจริง

        แต่ที่สำคัญที่สุดคือบันทึก๰่๥๹ปลายเดือนสิงหาคม:

        > [28 ส.ค. 2533] ฉันตัดสินใจที่จะ แยกทาง กับ (ชื่อผู้หญิง) เพื่อความปลอดภัยของเธอ ฉันเชื่อว่าสิ่งที่ฉันค้นพบมันอันตรายเกินกว่าที่จะดึงใครเข้ามาเกี่ยวข้อง ดอนพยายามห้ามฉันแต่ฉันไม่ฟัง ฉันฝากของบางอย่างไว้ที่ดอนเพื่อเก็บรักษาไว้ให้

        > 

        บันทึกนี้ทำให้ผมเข้าใจถึงภาพถ่ายที่ผมพบในลิ้นชักที่ถูกล็อค ผู้หญิงคนนั้นคือคนที่ลุงเชียร ตัดความสัมพันธ์ เพื่อปกป้องเธอ และ ไอ้ดอน ไม่ได้เป็๞แค่เพื่อนสนิท แต่เป็๞คนที่ลุงเชียร ไว้ใจที่สุด และอาจเป็๞ ผู้ดูแลหลักฐาน

        ผมต้องหาที่อยู่ของดอน

        ผมจำไม่ได้ว่าในยุคปัจจุบัน ไอ้ดอน คือใคร หรืออยู่ที่ไหน แต่ผมพยายามเค้นความทรงจำของ เกล้า ในวัยเด็กที่เคยมาเที่ยวระยอง:

        เกล้าเคยได้ยินผู้ใหญ่พูดถึงเพื่อนลุงเชียรคนหนึ่งที่เคยเปิดร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์เล็ก ๆ อยู่ที่ สี่แยกมาบยางพร

        ผมรีบเปิดแผนที่แบบร่างที่ลุงเชียรวาดไว้ในสมุดเล่มใหญ่ทันที ลุงเชียรได้ทำเครื่องหมายวงกลมไว้ที่สี่แยกแห่งหนึ่ง พร้อมกับเขียนชื่อกำกับไว้ว่า “ร้านดอน - มอไซค์”

        นั่นคือจุดหมายแรกของผม

        ผมรู้ว่าการไปหาดอนอาจเป็๞ความเสี่ยงที่ใหญ่ที่สุด แต่ กล้องถ่ายรูป คือหลักฐานเดียวที่สามารถยืนยันการสลับร่างและอาจเป็๞กุญแจสำคัญในการกลับบ้าน

        ผมจัดแจงเสื้อผ้าในตู้ของลุงเชียร เลือกเสื้อเชิ้ตสีทึบที่สุด พร้อมกับหยิบ ปืนพกขนาดเล็ก ที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักออกมาตรวจสอบ

        ผมรู้สึกถึงความสั่นเทาในร่างกายขณะที่จับอาวุธชนิดนี้ ผมไม่ใช่คนใช้ปืน แต่ผมรู้ว่าในสถานการณ์ที่ผมกำลังถูก พวกเขา จับตามอง การมีอาวุธไว้ป้องกันตัวอาจเป็๞สิ่งเดียวที่ผมทำได้เพื่อความอยู่รอด

        ก่อนจะออกจากห้อง ผมเหลือบไปเห็น เด็กชายเกล้า (ตัวผมในอดีต) กำลังนั่งเล่นต่อเลโก้อยู่ใต้ถุนบ้าน เขาเงยหน้ามองขึ้นมาที่ผมด้วยแววตาสดใสไร้เดียงสา

        ความรู้สึกผิดแล่นเข้ามาในใจ ผมกำลังเข้ามาวุ่นวายกับอดีตของเขา...

        “ลุงจะออกไปทำธุระหน่อยนะไอ้เกล้า... อย่าซนล่ะ” ผมพูดออกไปโดยอัตโนมัติ

        “ครับคุณลุง” เด็กชายเกล้ารับคำด้วยรอยยิ้ม

        ผมต้องรีบไป... และต้องทำภารกิจนี้ให้สำเร็จก่อนที่ น้าฉัตร จะรายงานการเคลื่อนไหวของ ‘เชียร ขจรเดช’ คนใหม่นี้ให้ พวกเขา รู้ !

        *โปรดติดตามต่อไป*