เกรซ : ฮัลโหลเกน
เกน : ว่าไงพี่มีอะไรรึเปล่า?
เกรซ : เชอร์หายไป เชอร์หนีพี่ไปไหนไม่รู้
เกน : เอาล่ะๆ ใจเย็นๆก่อน เดี๋ยวจะตามหาให้ รอที่บ้านอย่าหนีไปไหนนะ
เกรซ : อืม
เรานั่งรอเชอร์มาเกือบจะสามชั่วโมงแล้วแต่ก็ยังไร้วี่แว่วที่บ่งบอกถึงว่าเป็เชอร์ เราไม่กล้าออกไปไหนเพราะเราเชื่อคำของเกน ได้แต่นั่งรออยู่อย่างนั้นพร้อมกับความรู้สึกผิดที่เต็มหัวไปหมด
" ที่ผ่านมาเราดูแลเธอไม่ดีตรงไหน เราทำอะไรผิดหรอเธอถึงไปมีคนอื่น "
เชอร์ดูแลเราดีทุกอย่าง เราสัญญาว่าจะดูแลเชอร์ไปตลอดชีวิต เราสัญญากันแล้ว แต่เป็เรา เป็เราที่ผิดสัญญา เราได้แต่นั่งร้องไห้พร้อมกับข้าวที่เชอร์ทำทิ้งไว้ เราไม่เคยรู้สึกถึงความเป็ห่วงของเชอร์เลยว่าเป็ห่วงเราขนาดไหน แต่กลายเป็เราเองที่ไม่รู้ถึงความรู้สึกนั่น
เกรซ : เราขอโทษ ฮึก เราขอโทษ
ตลอดวันนั้นเราก็ไม่เห็นหน้าของเชอร์อีกเลย.....................
/////
เช้าแล้ว เป็เช้าที่เคว้างคว้างที่สุดเพราะเราไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อดีกับชีวิต อยากจะกลับไปกอดเกรซเหลือเกิน แต่ก็ไม่อยากกอดคนนอกใจแบบนั้น เราได้แต่ใช้ชีวิตวนเวียนอยู่แถวรีสอร์ทไม่ออกไปไหนไกลเพราะกลัวคนรู้จักเจอ และมันก็จริง
เกน : พี่เชอร์
เชอร์ : อ้าวเกนหน้าตาดูเหนื่อยเป็อะไรรึเปล่า?
เกน : ป่าวหรอกแค่ตามหาพี่เชอร์
เชอร์ : ตามหาพี่ทำไม
เกน : ก็พี่เกรซบอกนะสิ กลับเถอะนะพี่เชอร์ พี่เกรซจะบ้าตายอยู่แล้ว
เชอร์ : รู้ไหมว่าทำไมพี่ถึงหนีมาอยู่ที่นี่?
เกน : พี่เชอร์หมายความว่ายังไง?
เชอร์ : เกรซนอกใจพี่ พี่ทนอยู่กับเกรซไม่ไหวหรอก
เกน : ถ้างั้นพี่เชอร์จะทำยังไงต่อคะ?
เชอร์ : พี่จะกลับไปอยู่กับม๊ากับแม่พี่ พี่ขอนะเกน อย่าบอกเื่นี้กับเกรซนะ ถือว่าขอร้องก่อนจะไม่เจอกันอีก
เกน : เกนสัญญาค่ะว่าจะไม่บอกพี่เกรซ ยังไงเกนขอให้พี่โชคดีกับทางที่เลือกนะคะ
เชอร์ : อืม
เกนขับรถจากรีสอร์ทไปส่งเราที่สถานีขนส่ง ที่เดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง มีเพียงแค่ความเหงาที่พัดผ่านเราไป น้ำฝนที่หยดลงพื้นเป็สัญญาณของการเข้าฤดูใหม่และเป็สัญญาณแห่งการบอกลาที่นี่ ครั้งสุดท้าย ครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆ
เชอร์ : พี่ไปก่อนนะเกน
เกน : ค่ะ ขอให้พี่โชคดีนะคะ
รถค่อยๆแล่นออกไปทีละนิดๆ เกนยืนส่งเราพร้อมกับโบกมือส่งลา รถเริ่มออกจากสถานีขนส่งเหมือนอนุญาตให้เราปล่อยน้ำตาออกมาได้ เราได้แต่ร้องไห้บนรถบัส โดยไม่สนว่าคนอื่นจะรู้สึกยังไง เราได้ปล่อยโห่ออกมาจนแทบจะขาดใจ มีเพียงแค่นี้จริงๆที่จะช่วยเราได้ มีแค่นี้จริงๆ
/////
เกน : พี่เกรซ
เกรซ : ได้เื่มั้ย? เจอเชอร์รึเปล่า?
เกน : คือ...........
เกรซ : คือไรเกนตอบพี่มาสิ เชอร์อยู่ไหน?
เกน : พี่เชอร์ไปแล้ว
เกรซ : ไปไหน เชอร์ไปไหน
เกน : ไม่รู้ เกนไม่รู้ จะให้เกนไปรู้ได้ไง ถ้าเกนรู้เกนคงบอกพี่ไปตั้งนานแล้วไม่รอให้ถึงค่ำปานนี้หรอก
เกนปิดประตูบ้านเสียงดังจนเหมือนบ้านจะพังทลาย เราไม่รู้ว่าสิ่งที่เกนพูดหมายความว่ายังไง ไม่รู้ว่าสิ่งที่เกนพูดคือเื่จริงหรือไม่ แต่ตอนนี้เราได้แต่นั่งกุมขมับด้วยความเครียด และเพียงแต่รอ รอให้เชอร์กลับมา
เกรซ : คุณอยู่ไหน คุณหายไปไหน
/////
รถแล่นจอดถึงที่หมาย บ้านหลังแรกที่เราจากมา จากมาด้วยความดื้อ จากมาด้วยความโง่ จากมาเพราะความรักเลวที่เกรซมอบหมาย และใช่เราเจ็บมากพอแล้ว เราโทรศัพท์ไปหาม๊าทันทีที่ถึงด้วยความคิดถึงรึเปล่าก็ไม่รู้ เรานั่งรออยู่สักพักม๊าก็ขับรถมารับ
ม๊าปาย : เชอร์
เชอร์ : ฮึก ม๊า
ม๊าปาย : เป็อะไรๆ โอ๋ ไม่ร้งนะคนเก่งของม๊าไม่ร้องนะคะ
เชอร์ : หนูเจ็บ ฮึก หนูไม่อยากอยู่แล้ว
ม๊าปาย : ไม่ร้องนะคะ ไม่ร้องนะ มีอะไรบอกม๊านะ
เราร้องไห้เหมือนกับเด็กสองขวบ เราร้องก็เพียงแค่ต่อหน้าม๊าเพราะม๊าคือคนที่เข้าใจเรา ปล่อยให้เราเจ็บ ปล่อยให้เราได้เรียนรู้กับเหตุการณ์แย่ๆแล้วเก็บมาเป็บทเรียน
ม๊าปาย : ไม่มีของมาด้วยหรอ?
เชอร์ : ไม่ค่ะ หนูไม่ได้เอามาด้วย
ม๊าปาย : ไม่มีก็ไม่มี ขึ้นรถเถอะแม่รอจะเจอหน้าลูกนานแล้ว
เชอร์ : ค่ะ
เรานั่งในรถอย่างเหม่อลอย แค่คิดถึงเหตุการณ์วันนั้นเราก็อยากร้องไห้ออกมาตลอด เป็แบบนี้มาตลอดทางจนกลับมาถึงบ้าน แม่ก็ยืนรอรับเรา
แม่แก้ว : ลูกแม่ เป็ไงบ้าง ตาบวมเชียวเป็อะไรรึเปล่า?
เชอร์ : ไม่เป็ไรค่ะ หนูง่วงค่ะแม่ขอไปนอนก่อนนะคะ
แม่แก้ว : พักผ่อนเยอะๆนะ
เราขึ้นไปบนห้องนอนที่คุ้นเคย ลงกลอนประตู เราแค่เพียงอยากขังตัวเองไว้ไม่ให้ใครมารบกวน เราสำรวจห้องของตัวเองเพื่อฆ่าเวลา เพื่อลืมบางอย่าง จนไปเจอรูปที่เราถ่ายกับเพื่อนสนิททั้งสองคน
เชอร์ : ฉันเข้าใจพวกแกแล้วว่ะ รินเหมย ทำไมพวกแกถึงไม่รอฉันบ้างว่ะ อยู่คนเดียวก็ทรมานนะเว้ย
เราได้แต่บ่นกับรูปของรินกับเหมยเพื่อนสนิทที่สุดของเราที่ะโน้ำฆ่าตัวตายไล่เลี่ยกัน วันนั้นเป็วันที่เราเศร้าที่สุดเพราะพึ่งจัดงานศพรินไปกลับต้องมาจัดงานศพของเหมยต่อ เราไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของทั้งสองคืออะไร มีเพียงแค่รูปถ่ายของรินที่เหมยกำไว้แน่นก่อนจะะโลงแม่น้ำ บางทีความรักของเรา เราอาจจะทนมามากพอแล้วมันคงถึงเวลาแล้วสินะที่จะต้อง............ตามไป
เชอร์ : แม่คะ ม๊าคะ
ม๊าปาย : อืมว่าไงลูกมีอะไรรึเปล่า?
เชอร์ : ขอบคุณนะคะที่ดูแลหนูมาตลอด หนูรู้ว่าหนูอาจจะดื้อไม่เชื่อฟังแม่ ไม่เชื่อฟังม๊าแต่หนูก็พยายามที่สุดที่จะทำตัวเป็ลูกที่ดี หนูพยายามที่สุดแล้ว หนูพยายามแล้วจริงๆ
แม่แก้ว : หนูพูดอะไรออกมา หนูคิดจะทำอะไร?
เชอร์ : .............
แม่แก้ว : หนูจะทำอะไรบอกแม่มา จะฆ่าตัวตายหรอ? ห้ะ จะทำแบบนั้นหรอ?
เชอร์ : (พยักหน้า)
สีหน้าของแม่ที่เราเห็นมีเพียงแต่น้ำตาที่คลอหน่วงพยายามไม่ให้ไหลออกมา และสีหน้าที่ผิดหวังกับการตัดสินใจของเรา และเริ่มร้องไห้หนักขึ้นๆ
แม่แก้ว : ถ้าหนูตายไปแม่จะอยู่ยังไง ไม่เอาแบบนี้ หนูยังมีทางออกอีกเยอะแยะจะทำแบบนั้นทำไม
เชอร์ : หนูคิดไม่ออกแล้ว ฮึก หนูไม่ไหวแล้ว
แม่แก้ว : ยังไงแม่ก็จะไม่ให้หนูทำแบบนั้นเด็ดขาด
เชอร์ : แม่จะทำไร
แม่แก้ว : (ล็อกกุญแจมือ) ปายจับลูกไว้เร็ว
เชอร์ : ม๊าจะทำไร ม๊าปล่อยนะ ปล่อยหนูนะม๊า
แม่แก้ว : แม่กับม๊าไม่มีทางเลือก หนูจะต้องอยู่ที่นี่ แม่ไม่อยากให้ลูกต้องเสียใจแล้วคิดจะฆ่าตัวตายอีก
เชอร์ : แม่ปล่อยหนูนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ปล่อย
แม่แก้ว : แม่ขอโทษ แต่แม่จำเป็
เชอร์ : แม่!!!!!
/////
เกน : อะไรเนี่ย นี่พี่ปล่อยให้บ้านตัวเองรกอะไรขนาดนี้เนี่ย พี่เกรซ พี่เกรซ
เกรซ : เชอร์หรอ? คุณกลับมาแล้วหรอ? คุณกลับมาั้แ่เมื่อไหร่? เราคิดถึงคุณ
เกน : นี่เกน ไม่ใช่พี่เชอร์ เกน เกนน้องสาวพี่ไง
เกรซ : เกนหรอ? ฮึก เกน พี่คิดถึงเชอร์ ฮึก เชอร์อยู่ไหน เอาเชอร์คืนมา
เกน : โอ๊ย พี่ไหวไหมเนี่ย ก็บอกแล้วว่าพี่เชอร์เขาไม่อยู่แล้ว
เกรซ : ไม่เชื่อ เอาเชอร์มา (จ่อปืน) จะคืนเชอร์หรือไม่คืน
เกน : ใจเย็นนะ ใจเย็นก่อน น้องเองนะ เกนเอง
เกรซ : (ปัง) ออกไป ออกไปเลย
เกน : ไปก็ได้ ไปก็ได้
เราได้แต่นั่งกินเหล้าย้อมใจตัวเองทุกวัน ไม่รู้ว่าทำไมยิ่งกินเรายิ่งคิดถึงเชอร์มากขึ้นทุกวัน จนเวลาก็ล่วงเข้ามาจะเกือบสองเดือนแล้ว เราแทบไม่รู้อะไรเลยว่าเชอร์เป็ยังไง โทรไปก็ไร้การติดต่อ จนเราเริ่มท้อแล้ว จนกระทั่งพ่อปรากฎตัว
ลุงม่าน : (ตบหน้า) นี่มันอีหยัง ทำไมมันถึงเกิดเื่แบบนี้ขึ้นได้ ห้ะ เกรซ
เกรซ : หนูไม่รู้
ลุงม่าน : แกจะไม่รู้ได้ไง หนูเชอร์หายไปแล้วแกยังมีหน้ามานอนกินเหล้าหรอ เมียแกนะเว้ยเกรซ
เกรซ : หนูไม่รู้แล้วพ่อ ฮึก หนูไม่รู้แล้ว
ลุงม่าน : ให้มันได้อย่างนี้สิ ไม่เป็ไร พรุ่งนี้ล้างหน้าล้างตาอาบน้ำ แกต้องไปหาหนูเชอร์กับพ่อ แล้วไปเคลียร์ให้รู้แล้วรู้รอดว่าจะเลิกหรือไม่เลิก
เกรซ : ค่ะพ่อ
พ่อเดินกลับไปที่รถแล้วขับออกไปอย่างคนโมโห เราได้แต่ประคองร่างกายให้กลับไปนอนที่เตียงให้ได้ แต่ถึงจะไปนอนได้เราก็เอาแต่คิด หากเราได้เจอหน้ากันแล้ว เราจะทำอะไร?
2K
