“ใต้เท้าฟ่านท่านบรรยายความผิดของพวกเขาสิ!”
“พะยะค่ะ”
“เ้าเมืองหยางทำการทุจริตเงินพระราชทานที่้าให้นำแจกผู้ประสบภัยน้ำท่วมและดินโคลนถล่มโดยแบ่งเป็เงินสินบนเหล่าขุนนางที่ร่วมทุจริต”ฟ่านหลี่เจี๋ยหยุดประกาศแล้วเรียกให้ทหารนำรองตุลาการติงซึ่งเป็พี่ชายของติงฮูหยินเข้ามาในศาล“ผู้ทำหน้าที่แจกจ่ายเงินสินบนคือ รองตุลาการติงและติงฮูหยินส่วนเสบียงหลวงที่ทรงพระราชทานให้นำไปเลี้ยงดูผู้ประสบภัยเ้าเมืองหยางแอบอ้างชื่อของมือปราบเซี่ยแต่ให้บุตรสาวคนโตหยางเยียนเป็ผู้รับผิดชอบ”
ฟ่านหลี่เจี๋ยหันมาทางหยางเยียนที่ปากคอสั่นหันไปเกาะแขนสามี“ท่านพี่...ข้ากลัว” เซี่ยอวี่ซีสะบัดมือนางออกแววตาแสดงความรังเกียจอย่างปิดไม่มิด
“เ้าทำสิ่งใดไว้บ้างเล่า?”
ปึง! ปึง!ท่านอ๋องเก้ายกแท่นไม้หนาทุบลงบนโต๊ะดังกังวานจนทุกคนสะดุ้ง
“หุบปากพวกเ้าเดี๋ยวนี้! ให้ใต้เท้าฟ่านกล่าวให้จบ”
ฟ่านหลี่เจี๋ยหันไปค้อมศีรษะให้ตุลาการผู้สูงศักดิ์“หยางเยียนมีใจอำมหิต นางวางยาพิษในอาหารทำให้ชาวบ้านล้มตายแทบทุกวันโดยให้มือปราบติงที่เป็ญาติห่างๆ ของติงฮูหยินลงบันทึกว่าชาวบ้านเ่าั้ตายเพราะเก็บอาหารบูดไว้กินจนป่วยตาย”
“ไม่นะ! ไม่! ข้ามิได้ทำพวกมัน...พวกมันตายกันเองต่างหาก”
“ตบปากนาง!” เสียงผู้ทรงอำนาจตวาดลงมาทหารที่ยืนประจำการในศาลเดินมาตบปากหยางเยียนอย่างแรงจนนางเซ นางเจ็บจนปากชา
“จำนวนศพของชาวบ้านที่ถูกขุดขึ้นมาชันสูตรแล้วพบว่าตายด้วยยาพิษเ่าั้รวม128 ศพ นางยังใช้ชื่อของเซี่ยอวี่ซีทำบัญชีเสบียงปกปิดการยักยอกข้าวสารของนางและหยางลู่อีกด้วย”
หยางลู่เงยหน้าขึ้นด้วยความตระหนก“เยียนเอ๋อร์ เ้าวางยาพิษชาวบ้านจริงๆ หรือนี่?ข้าบอกเพียงให้เ้าไล่พวกมันออกไปมิใช่หรือ?”เขาเพียงบอกให้นางหาวิธีขับไล่ชาวบ้านออกไปหมู่บ้านผู้อพยพเพื่อจะได้หยัดเสบียงทั้งยังแจกอาหารเพียงวันละครั้งทั้งๆที่เสบียงนั้นต้องแจกจ่ายวันละสองครั้งเพื่อประหยัดข้าวสาร
“ไม่นะท่านพ่อ!ข้า...ข้ามิได้วางยาพิษผู้ใด” นางลนลานคลานไปหาบิดา แต่หยางลู่กลับนิ่งขึงอยู่
“ท่านอ๋องมีพยานหลักฐานหรือไรว่าข้าเป็ผู้วางยาพิษชาวบ้านผู้นั้น?”
ท่านอ๋องเก้าแสยะยิ้มหันไปทางพระชายา“วันที่เ้าวางยาพิษในหม้อข้าวต้มหม้อสุดท้ายนั่นข้ากับพระชายก็อยู่ในหมู่บ้านนั่นด้วย”
“แม้เ้าจะเป็คนสั่งให้ใส่ยาพิษลงในหม้อข้าวต้มแต่คนที่ทำจริงๆคือเ้า เสี่ยวซวง” พระชายาหานซู่ลี่ลุกขึ้นชี้นิ้วมาทางสาวใช้ประจำตัวหยางเยียนเสี่ยวซวงเห็นเช่นนั้นก็สะดุ้งสุดตัว “เปิ่นกงเก็บตัวอย่างน้ำข้าวต้มในหม้อนั้นมาให้หมอประจำตัวตรวจแล้วเป็ยาพิษจริง”
“พระอาญามิพ้นเกล้าล้วนเป็คุณหนูใหญ่สั่งให้ข้าทำทั้งนั้นเพคะ” เสี่ยวซวงรีบก้มหน้าโขกหน้าผากกับพื้นซ้ำๆ
“เ้าคงมิได้จำเป็ถึงขนาดต้องฆ่าคนเป็ร้อยดอกกระมัง?เ้าเองก็ได้ค่าจ้างไปมิใช่น้อยนี่เสี่ยวซวง” พระชายาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น
ฟ่านหลี่เจี๋ยหันไปมองคุณหนูใหญ่แห่งจวนเ้าเมืองที่ดูเหมือนจะไม่ยอมรับความผิดของตนง่ายๆ“เื่ของเ้ายังไม่จบหยางเยียน เ้าเป็คนใจคอโหดร้ายด้วยความหึงหวงยังส่งมือปราบห้าคนและโจรป่าอีกห้าคนไปลอบฆ่าสวีเม่ยนางคณิกาหอซิงเยว่ที่นอกเมืองเพราะคิดว่านางคือภรรยาเก็บของเซียอวี่ซีสามีของเ้า”
“นางแพศยานั่น! แย่งท่านพี่ของข้า”
“เ้าเข้าใจผิดแล้ว! ความจริงสวีเม่ยผู้นี้คือเซี่ยเม่ยน้องสาวแท้ๆของสามีเ้าต่างหากพวกเขาเพียงแต่้าสืบหาข่าวทุจริตของหยางลู่จึงแฝงกายอยู่ในหอ ซิงเยว่ในฐานะหญิงคณิกา”
หยางเยียนเงยหน้ามองฟ่านหลี่เจี๋ยด้วยความแปลกใจ“นะ นางเป็น้องสาวท่านพี่หรือ?”
“ใช่! นางคือน้องสาวแท้ๆ ของข้า”เซี่ยอวี่ซีหันไปยืนยันกับหยางเยียน “เ้ามันคนใจโหดไม่พอใจผู้ใดก็คิดจะฆ่าทิ้งเสียให้หมด”
“น่าเสียดายหยางเยียน คนที่เ้าส่งไปฆ่านางทั้งหมดถูกองครักษ์วังหลวงฆ่าตายแล้ว”ได้ยินประโยคนั้นหยางเยียนตาเหลือก
“องครักษ์วังหลวงมาจากที่ใดกัน?”
หู่ซิ่นสือได้ยินเช่นนั้นก็ลุกขึ้นคารวะท่านอ๋องเก้าก่อนจะหันไปทางหยางเยียน“องครักษ์หลวงก็ข้าอย่างไรเล่า? ข้าหู่ซิ่นสือหัวหน้าองครักษ์เสื้อแพรจากวังหลวง”กล่าวจบเขาก็แสดงตราประจำตัวให้ทุกคนได้เห็นชาวบ้านที่มาล้อมฟังการตัดสินคดีล้วนส่งเสียงฮือฮาหน่วยองครักษ์ที่มีชื่อเสียงลือลั่นทั่วแผ่นดินพวกเขาเพิ่งเคยเห็นตัวเป็ๆในศาลแห่งนี้ สวีเม่ยที่นั่งอยู่ไม่ไกลในฐานะพยานถึงกับสะดุ้งบุรุษที่บีบบังคับให้นางแต่งงานด้วยเป็ถึงหัวหน้าองครักษ์เสื้อแพรแห่งวังหลวง
“องครักษ์หู่เดินทางมาพร้อมกับเปิ่นหวางยังมีผู้ใดกล้าสงสัยในตำแหน่งของเขาอีกหรือ?” เสียงท่านอ๋องเก้าตวาดลงมาทำเอาทุกคนต้องหุบปากหยางเยียนแทบไม่เรี่ยวแรงจะทรงกายนางเอนร่างพิงเสี่ยวซวงยกสองมือทาบอก เสี่ยวซวงร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำตาไหลพราก
ฟ่านหลี่เจี๋ยหันไปทางเ้าเมืองหยาง“ใต้เท้าหยาง ข้าวสารร้อยกระสอบที่ยักยอกไว้ถูกพบว่าท่านให้มือปราบในเมืองชิงหลิวหลายคนนำไปขายให้พ่อค้าข้าวสารร้านเล็กๆในเมืองฉู่จิ้งนำเงินมาเป็ของตน”ฟ่านหลี่เจี๋ยมองหยางเยียนและหยางลู่แล้วหันไปหารองเ้าเมืองฉู “ส่วนเ้า! ฉูจิวซือเป็ผู้รับหน้าที่แจกจ่ายเงินหลวงที่ยักยอกมาให้กับเหล่ามือปราบ โดยมีมือปราบติงคอยควบคุมมือปราบชั้นผู้น้อยในการทุจริตทั้งปกปิดปลอมแปลงผลการชันสูตรศพและสั่งให้พวกเขาตามฆ่าตุลาการเซิ่งและหยวนช่วยขุนนางในศาลาว่าการเพราะเ้าเชื่อว่าเขาถือฎีฏาของตุลาการเซิ่งหนีเข้าเมืองหลวงน่าเสียดายที่ตุลาการเซิ่งผู้นั้นยังไม่สิ้นชีพ”
มือปราบติงและเหล่ามือปราบเมืองชิงหลิวที่มีรายชื่อเป็ผู้สมรู้ร่วมคิดทั้งหมดถูกลากมาฟังการตัดสินคดีพวกเขาล้วนตะลึงที่ได้เห็นตุลาการเซิ่งถูกหามใส่เสลี่ยงเข้ามาในศาลทั้งยังมีหยวนช่วยขุนนางศาลาว่าการที่พวกเขาเข้าใจว่าตายไปแล้วเดินตามหลังทหารอีกหลายคนเข้ามา
“คารวะท่านอ๋องเก้าข้าตุลาการเมืองชิงหลิว เซิ่งจิ่นหลี พะยะค่ะ”
“คารวะท่านอ๋องเก้าข้าหยวนช่วย ขุนนางศาลาว่าการเมืองชิงหลิว พะยะค่ะ”
“เอาล่ะ! พยานตัวเป็ๆ มาแล้วข้ายังมีบัญชีการจ่ายเงินทุจริตที่เขียนด้วยลายมือของเสมียนถังรวมทั้งพ่อค้าร้านข้าวจากฉู่จิ้ง คราวนี้พวกเ้าคงจะพอสงบใจฟังการพิจารณาคดีของข้าได้เสียที”
สีหน้าของขุนนางทุจริตน้อยใหญ่ล้วนซีดเซียวไปตามๆกัน ใบหน้าถมึงทึงของท่านอ๋องเก้ามืดครึมราวกับมัจจุราช!
![[แฟนฟิค]Regressor Instruction Manual(คู่มือการใช้งานผู้ย้อนเวลา)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682237369_28946168.webp)
11K
