ปฐมบท:ราตรีพิฆาต
พายุฝนโหมกระหน่ำราวกับฟากฟ้าจะถล่มทลายลงมาห่าฝนสาดซัดป่าไผ่จนลำไผ่สีเขียวเข้มเสียดสีกันดังเอี๊ยดอ๊าดน่ารำคาญแสงฟ้าแลบแปลบปลาบเป็ครั้งคราว ฉายให้เห็นเงาของบุรุษสามคนในชุดสีคราม พวกเขายืนล้อมวงอยู่กลางทางเดินดินโคลนที่เฉอะแฉะ
"บ้าจริง!ปีศาจตนนั้นหายไปไหนของมัน" ชายผู้มีแผลเป็บนใบหน้าสบถอย่างหัวเสียน้ำฝนไหลปะปนกับเืที่ซึมออกมาจากแขนของเขา
"ใจเย็นไว้ศิษย์น้องสาม"ชายร่างสูงที่สุดผู้เป็หัวหน้ากลุ่มกล่าวเสียงเครียด "มันคือ 'อสูรไร้เงา' นะแค่ชื่อก็บอกแล้วว่ารวดเร็วและไร้ร่องรอยเพียงใดพวกเราศิษย์ชั้นยอดจากสำนักกระบี่ครามถึงสามคนยังแทบตามมันไม่ทัน"
"แต่เราล้อมมันไว้แล้วนี่ศิษย์พี่ใหญ่!"ชายคนที่สามพูดขึ้น น้ำเสียงสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด "ในป่าไผ่แห่งนี้ไม่มีทางที่มันจะหนีไปได้"
ทันใดนั้น...เสียงเสียดสีของลำไผ่พลันเงียบลง
เสียงหรีดหริ่งเรไรที่เคยระงมอยู่ก็พลันหยุดชะงัก
เหลือเพียงเสียงสายฝนที่ยังคงตกกระทบใบไผ่ดังซ่า... ซ่า...
ความเงียบที่ผิดปกตินี้ทำให้ขนทั่วร่างของทั้งสามลุกชัน!
"ระวังตัว!"ศิษย์พี่ใหญ่ะโพร้อมกับชักกระบี่ออกมาแสงสีเงินของตัวกระบี่สะท้อนกับแสงฟ้าแลบวูบหนึ่ง
ฉึ่ก!
เสียงบางอย่างแทรกผ่านม่านฝนเข้ามา...แ่เบาราวกับหยดน้ำกระทบใบไม้ ชายผู้มีแผลเป็บนใบหน้าเบิกตากว้างร่างของเขาแข็งทื่อ ก่อนจะทรุดลงกับพื้นโคลนอย่างช้าๆที่กลางลำคอของเขามีเพียงรูเล็กๆ เท่าใบไผ่ ปรากฏเืสีแดงสดพุ่งทะลักออกมา
"ศิษย์น้องสาม!"
ศิษย์พี่ใหญ่ตวาดลั่นยังไม่ทันที่เขาจะได้หันไปมองศิษย์น้องคนสุดท้องที่ยืนตัวสั่นอยู่ก็กรีดร้องออกมาสั้นๆ แล้วเงียบเสียงไปตลอดกาลร่างของเขาล้มฟาดลงไปอีกทางหนึ่ง
เหลือเพียงเขาคนเดียว...
หัวใจของศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักกระบี่ครามเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอกเขากวาดสายตาไปรอบตัวอย่างบ้าคลั่งแต่กลับไม่พบสิ่งใดนอกจากเงาของป่าไผ่ที่พลิ้วไหวไปตามลมพายุ มันอยู่ที่ไหน? มันคือตัวอะไรกันแน่?
"ออกมา!เ้าปีศาจขี้ขลาด! ออกมาสู้กันซึ่งๆ หน้า!" เขาร้องะโความกลัวกำลังกัดกินจิตใจของเขาจนหมดสิ้น
สิ้นเสียงของเขาหยดน้ำหยดหนึ่งก็ร่วงจากใบไผ่กระทบลงบนบ่าของเขา...แต่หยดน้ำนั้นกลับอุ่นจัดและเหนียวข้น
เป็... เื...
เขารีบเงยหน้าขึ้นไปมองช้าๆท่ามกลางกิ่งไผ่ที่สั่นไหว ปรากฏร่างของบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่บนลำไผ่ที่เอนลู่ลมร่างนั้นกลมกลืนไปกับความมืดและม่านฝนราวกับเป็ส่วนหนึ่งของธรรมชาติหากไม่สังเกตให้ดีจะไม่มีทางมองเห็นได้เลย
เปรี้ยง!
แสงฟ้าแลบสว่างวาบขึ้นอีกครั้งฉายให้เห็นใบหน้าของผู้มาเยือนได้อย่างชัดเจน...
เป็เพียงเด็กหนุ่มหน้าตาธรรมดาคนหนึ่งที่ดูสงบนิ่งจนน่ากลัวสวมใส่อาภรณ์สีดำสนิทที่เปียกปอน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของศิษย์พี่ใหญ่แทบหยุดเต้นคือดวงตาคู่นั้น...
มันเป็ดวงตาที่ว่างเปล่า...เย็นเยียบ และไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ราวกับบ่อน้ำลึกที่ไร้ก้นซึ่งผ่านกาลเวลามานับพันปีไม่มีความยินดี ไม่มีความโกรธแค้น ไม่มีความเมตตา... ไม่มีแม้แต่จิตสังหารมีเพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวเท่านั้น
อสูรไร้เงา...ไม่ได้เป็เพียงฉายา แต่มันคือตัวตนของเขา
ร่างนั้นโน้มตัวลงมาเล็กน้อยกระซิบเสียงแ่เบาที่ดังพอให้ได้ยินฝ่าเสียงสายฝน
"...อีกหนึ่ง"
นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักกระบี่ครามได้ยินก่อนที่โลกทั้งใบของเขาจะดับวูบลง...
...เื่ราวทั้งหมดนี้เริ่มต้นขึ้นจากเด็กหนุ่มผู้เป็ทาส... นามว่า "เฟยชิน" เด็กกำพร้าที่ไม่มีใคร้าในจวนตระกูลหลิวนี่คือตำนานการเดินทางของเขา จากเงาที่ไร้ตัวตน...สู่การเป็อสูรที่ทำให้ทั่วหล้าต้องสั่นะเื
8K
