“พอเสียเถอะยี่โถ! ฉันขอพูดตรงๆ เลยแล้วกันเฟลิกซ์คงจะดีใจไม่น้อยถ้าเธอหายไปจากชีวิตเขา” คำพูดของ เอลลี่เพื่อนร่วมงานชาวจีน ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของยี่โถพลันจางหายไปในพริบตามือที่กำลังเก็บกระเป๋าหยุดชะงักทันที ดวงตาคมตวัดมองเพื่อนสาวชาวจีนคนนั้นนิ่งบรรยากาศเยียบเย็นค่อยๆ แผ่กระจายออกมาจากตัวเธอ
“ทำไม?” เธอถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นะเื ทั้งๆที่มือยังกำแน่น ดวงตาลุกโพลงด้วยไฟโทสะ
“ก็คนสติดีที่ไหนเขาทำกันล่ะ!แทนที่จะผายมือเชิญเขานั่งเหมือนคนปกติ นี่เธอเล่นเดินไปจูงมือเขาไม่เห็นสีหน้ากระอักกระอ่วนของเฟลิกซ์หรือไง!” เอลลี่ตะคอกใส่ด้วยความเดือดดาลรุ่นพี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ พยายามยื่นมือไปสะกิดแขนห้ามปรามเอาไว้ พนักงานคนอื่นๆต่างมองมายังยี่โถเป็สายตาเดียวกัน
ปึง!ยี่โถกระแทกปิดตู้ล็อคเกอร์เต็มแรงจนมันสั่นะเืเธอหันไปเผชิญหน้าโดยตรงกับเพื่อนร่วมงานชาวจีนและคนอื่นๆ มือกำสายกระเป๋าสะพายแน่น หญิงสาวค่อยๆหลับตาลงนับเลขในใจ พยายามควบคุมจังหวะการหายใจของตนเองให้กลับมาปกติ ไม่ได้! ใจเย็นเข้าไว้ยี่โถ!
“มันเป็สิทธิ์ของฉัน!” ยี่โถกระตุกเปลือกตาเปิดออกแล้วปล่อยเสียงลอดไรฟันออกไป ก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้าปึงปังออกจากร้านโดยไม่รอฟังคำพูดรกหูของยายนั่นอีก
เหอะ! คนพวกนี้มันจะอะไรกันนักกันหนาหลายรอบแล้วนะ เธอจะรักใคร ชอบใครแล้วมันไปหนักส่วนไหนของพวกเขาเหรอ?ชอบมาขัดขวางความสุขกันเสียจริง เห็นแก่เฟลิกซ์ที่ยังอยู่ในร้านหรอกนะไม่อย่างนั้น เธอด่าไม่เลี้ยงแน่ จะรุ่นพี่หรือรุ่นไหนก็ไม่สน! ขนาดป้าแท้ๆก็เคยโดนเธอสวดส่งมาแล้วนะจะบอกให้!
75K
