บทที่ 27
ไร้ซึ่งความกลัว
“โอ๊ะ เ้ารนหาที่ตายเสียจริง” หลี่เฟิงปรากฏตัวขึ้น และมองไปที่เซียวหลงขึ้นและลง พลางพูดอย่างเ็า
จากนั้นไม่นาน ร่างอีกสิบร่างก็ปรากฏตัวขึ้นทีละคน เพื่อล้อมรอบเซียวหลง อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเห็นศัตรูเหล่านี้ เซียวหลงก็ไม่ประหม่าและท่าทางของเขานั้นดูไม่หวาดกลัวสิ่งใด
“ ไม่ต้องห่วง....วันนี้ข้าจะไม่ตายลงที่นี่” เซียวหลงยิ้มด้วยความมั่นใจ จากนั้นดวงตาของเขาก็หรี่ลงเล็กน้อยมองไปรอบ ๆ แล้วพูดว่า "ส่วนพวกเ้า...หากผู้ใดไม่อยากตาย ก็รีบออกไปโดยเร็วที่สุด"
ดวงตาของหลี่เฟิงเ็า และเขาพูดว่า "อะไรนะ...เ้าคิดว่าเ้าสามารถสังหารเราได้ทั้งหมดหรือ?
เซียวหลงตะคอกและเพิกเฉย เขาไปที่ร่างของเซียวหลาง และมองหาราวกับว่า ไม่ไม่มีผู้ใดอยู่ที่นั่น
“ เอ๋?” ดวงตาของเซียวหลงสว่างวาบขึ้น แต่เขาพบบางของดี ในร่างกายของเซียวหลาง
"ยาปู้ฉีตัน" สองเม็ด สามารถเร่งการฟื้นตัวของพลังปราณ และ "ยากุ้ยิ" สี่เม็ด ที่สามารถรักษาอาการาเ็ได้อย่างรวดเร็ว!
เซียวหลงหยิบ "ยากุ้ยิ" ออกมาสี่เม็ด และกลืนพวกมันทั้งหมดโดยไม่ลังเล
ทันใดนั้นกระแสความร้อนที่ลุกโชติ่ก็ปะทุขึ้นในร่างกาย และลุกลามไปยังาแต่าง ๆเริ่มสมานตัวอย่างรวดเร็ว
เพียงชั่วครู่ต่อมาาแที่น่ากลัวของเซียวหลง ก็เริ่มหายเป็ปกติ ด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ตามความเร็วในการรักษานี้ เกรงว่าเซียวหลงจะใช้เวลาไม่นานในการฟื้นตัวจากอาการาเ็หนัก หลังจากเสร็จสิ้นกระบวนการรักษาตัว เซียวหลงก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ในตอนนี้เขารู้สึกโล่งใจจริง ๆ
ใบหน้าของหลี่เฟิงจมดิ่งลงในทันที เมื่อเห็นท่าทางของเซียวหลง ในสายตามีความรู้สึกที่รุนแรงของเจตนาสังหารเกิดขึ้นในทันที
"ไร้ประโยชน์!" หลี่เฟิงตะคอกอย่างเ็าและพูดอย่างดูถูก“ แม้ว่าเ้าจะรักษาาแทั้งหมดบนร่างกายของเ้า แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย! ตอนนี้เ้าตรงหน้าข้านั้น เป็เพียงขยะ ไม่สามารถเป็คู่ต่อสู้ของข้าได้
ข้าแนะนำให้เ้ายอมรับความจริง และเ้าอาจจะทุกข์ใจน้อยลง
เซียวหลงเงยหน้าขึ้นและยิ้มจาง ๆ ราวกับว่าเขากำลังพูดกับตัวเอง: "ถ้าเ้ามาถึงก่อนหน้านี้ และร่วมกันสังหารข้าร่วมกับเซียวหลาง บางทีข้าอาจจะตายลงไปด้วยฝีมือเ้า แต่ตอนนี้มันสายเกินไปแล้วเ้า ' เ้าพลาดโอกาสที่ดีที่สุดที่จะสังหารข้า
"สามหาว!" หลี่เฟิงตะคอก“ เ้าคิดว่าเ้าสังหาร เซียวหลางได้ และตนเองกลายเป็ปรมาจารย์งั้นหรือ? ความคิดของเ้าช่างยิ่งใหญ่เกินตัว! ยิ่งไปกว่านั้น มันไม่ใช่พลังของเ้าเองที่สามารถสังหารเขาได้ เ้ามีคุณสมบัติอะไร..จึงมาพ่นวาจาโอหังเบื้องหน้าข้า
เมื่อพูดถึงเื่นี้ หลี่เฟิงก็หรี่ตาลง และพูดด้วยความอาฆาตพยาบาทบนใบหน้าของเขา: "ตอนนี้ข้าจะให้โอกาสเ้าครั้งสุดท้าย: หักมือและเท้าของเ้า คุกเข่าลง!"
คราวนี้เซียวหลงเงียบเป็เวลานาน และดูเหมือนกำลังขบคิดเื่ที่สำคัญมาก
จนกระทั่งเวลาผ่านไปไม่นาน เขาก็ถอนหายใจเบา ๆ และมองไปที่หลี่เฟิงด้วยสายตาที่มองคนโง่เขลา เขาพูดว่า: "ข้าไม่เข้าใจว่า เหตุใดคนโง่อย่างเ้า มักจะพูดเื่ไร้สาระมากมายขนาดนี้ ไม่รู้หรือว่าคนโง่เขลามักจะตายเร็ว
“ สาวเลว!” หลี่เฟิงโกรธมาก และใบหน้าของหลี่เฟิงจมดิ่ง เขาออกคำสั่งทันที: "ทุกคนรับคำสั่ง สังหารเขาสร้างบทเรียนของการเป็มนุษย์เต็มตัวให้เด็กน้อยซะ*!"
"รับทราบ!" คนทั้งสิบคนรับคำสั่งอย่างพร้อมเพรียงกัน ด้วยท่าทางการเยาะเย้ยอย่างกระหายเืบนใบหน้า และมุ่งหน้าเข้ามาเพื่อสังหารเซียวหลง
น่าเสียดายในบรรดาคนสิบคน มีเพียงสองคนเท่านั้นที่เป็ระดับ 10 ของ อาณาจักรถงซวน ส่วนที่เหลือคือระดับ 8 หรือระดับ 9 ทั้งหมด
"เพลิงพิโรธแห่งพู่กันเทพ เรียกใช้งาน!"
การฝึกฝนของเซียวหลงเพิ่มขึ้นเป็ระดับ 9 ของเหลียนตี้ เมื่อใช้เพลิงพิโรธแห่งพู่กันเทพ ระดับพลังของเขาก้าวะโเป็ ระดับ 9 ของอาณาจักรถงซวน!
"คำสาปพู่กันเทพเ้าสับ! สับ! สับ สับ เซียวหลงอ่านการเคลื่อนไหวของทุกคนและเริ่มเปิดการโจมตีด้วย "คำสาปพู่กันเทพเ้า" ใบมีดผนึกคำสาปทั้งสิบ ตัดเข้าที่คิ้วของคนทั้งสิบตระกูลหลี่ตามลำดับ!
"อ้าก..." ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องที่ลุกลี้ลุกลนดังขึ้นหนึ่งครั้ง
แม่ทัพตระกูลหลี่ทั้งแปดคน แต่ละคนมีโลหิตไหลออกทั้งเจ็ดทวาร ราวกับผีร้ายจากนรก "ตุบ" และ "ตุบ" พวกเขาต่างคนต่างล้มลงกับพื้น เอามือกุมศีรษะกลิ้งไปมา และร้องโหยหวนด้วยความเ็ป
หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็ไม่ขยับร่าง จากนั้นเซียวหลงโจมตีด้วย "เพลิงพิโรธแห่งพู่กันเทพ" การฝึกฝนของเซียวหลงอยู่เหนือระดับของพวกเขาทั้งหมดในทันที
ดังนั้นเมื่อพวกเขาต้องทนทุกข์ทรมานจาก "คำสาปพู่กันเทพเ้า" เมื่อระดับพลังอยู่ต่ำกว่าเซียวหลง มันจึงกระตุ้นผลข้างเคียง "ต้องตาย" ในทันที!
"ไม่! เป็ไปได้อย่างไร" คนของตระกูลหลี่ที่เหลืออีกสองคนที่อยู่ในระดับ 10 ของถงซวน นั้น ต้องแข็งค้าง ราวกับว่า พวกเขาตกลงไปในห้องใต้ดินน้ำแข็งเป็เวลาหลายพันปี
น่าเสียดายที่พวกเขาไม่มีทางรู้ว่า เกิดอะไรขึ้นในตอนนี้?
"ทักษะดาบเขี้ยวพยัคฆ์า สับ!" เซียวหลงไร้ความปรานี ดาบของเขากะพริบโบกลง และตัดหัวทั้งสองคนในพริบตา
ในทันใดนั้นคนตระกูลหลี่สิบคน ก็ถูกสังหาร!
"ขอแสดงความยินดีกับเ้าของร่างที่เ้าสังหารผู้ฝึกตน 10 คน ในอาณาจักรถงซวนได้รับคะแนนประสบการณ์ 1,000 คะแนนรับน้ำหมึกดั้งเดิม 1,000 หยด"
"ค่าประสบการณ์ปัจจุบันคือ 1230/900 คะแนนปัจจุบันมี 5090 หยดหมึกดั้งเดิม
"ขอแสดงความยินดีกับเ้าของร่าง สำหรับการอัพเกรดระดับปัจจุบันคือระดับ 10 ้าเลื่อนระดับพลังไปยังอาณาจักรถงซวนหรือไม่?
เมื่อได้ยินเสียงเตือนของระบบในใจ ใบหน้าของเซียวหลงก็ยิ้มอย่างมีความสุข
เขารู้ว่านี่คือ ขั้นตอนสุดท้ายที่จะเลื่อนระดับไปยังอาณาจักรถงซวน
อย่างไรก็ตาม เซียวหลงไม่ได้เลือกที่จะเลื่อนระดับในทันที แต่เขานั้นหันไปทางหลี่เฟิง ในตอนนี้หลี่เฟิงหน้าซีดและตัวสั่นไปทั้งร่าง
ตอนนี้เซียวหลงในสายตาของเขา จะยังคงเป็ "ขยะ" ที่อ่อนแออยู่ที่ใด? มันคือปีศาจที่น่ากลัวที่สุดในโลก!
“ เมื่อครู่....เ้าทำได้อย่างไร?” เสียงของหลี่เฟิงสั่นสะท้าน และกล้ามเนื้อใบหน้าของเขากระตุก
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ตอนนี้เขาไม่ต้องพูดถึงการต่อสู้ แม้แต่ความกล้าหาญที่จะหลบหนีก็หายไปอย่างสิ้นเชิง
เซียวหลงไม่ตอบคำถามของหลี่เฟิง
"ข้าให้โอกาสเ้ามีชีวิตรอด" เซียวหลงมองไปที่หลี่เฟิงและพูดอย่างเ็า "หักมือและเท้าของเ้าแล้วกลิ้งไป!"
หลี่เฟิงตะลึง จากนั้นเขาก็โกรธและคำราม: "เ้าสัตว์ร้าย...อย่ารังแกผู้คนมากเกินไป! ความแตกต่างระหว่างข้ากับความตายคืออะไร หากข้าทำลายมือและเท้าของข้า?"
เซียวหลงยิ้มเยาะและพูดด้วยเสียงต่ำ“ เมื่อครู่เ้าไม่ได้พูดกับข้าเช่นนี้หรือ?เหตุใดเ้าทำเช่นนี้กับผู้อื่นได้ แต่เมื่อตนเองจะถูกกระทำบ้าง กลับร้องว่า ไม่ยุติธรรม ?”
"เ้าล้อเล่นข้าหรือ?" หลี่เฟิงกัดฟันแน่น ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่า เซียวหลงจะไม่ปล่อยเขาไปในวันนี้
"สารเลว ข้าจะสู้กับเ้า!" หลี่เฟิงคำราม ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจที่จะต่อสู้กับเซียวหลง
อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้เขาจะเอาชนะเซียวหลงได้อย่างไร?
อย่างไรก็ตาม ถึงกระนั้นเซียวหลงก็ยังไม่มีร่องรอยของความประมาทแม้เพียงเล็กน้อย
"เพลิงพิโรธแห่งพู่กันเทพ เรียกใช้งาน!"
"คำสาปพู่กันเทพเ้า!"
“ ทักษะดาบเขี้ยวพยัคฆ์า!”
ในที่สุดดาบของเซียวหลงก็สว่างวาบ จากนั้นหลี่เฟิง ผู้บัญชาการหกของตระกูลหลี่ ก็สิ้นใจล้มลงกับพื้น
16K
