ในถังแช่น้ำยาล้างพิษ สองหนุ่มสาวปลดปล่อยความรู้สึกที่ซุกซ่อนเอาไว้อย่างไม่ปิดบัง ต่างคนก็ต่างเคลิบเคลิ้มไปกับการััร่างกายของอีกฝ่าย
“ท่าน....ท่าน...”
“เ้าชอบหรือไม่ ” ฮัวหยางใช้ริมฝีปากเม้มบนหัวไหล่ของอู๋จือ
ใบหน้าของอู๋จือแหงนขึ้น ดวงตาหรี่ปรือเพราะแรงกระตุ้นใต้น้ำ
“อืม...”
ผิวน้ำกระเพื่อม เมื่อร่างของหญิงสาวกระตุกสองสามครั้ง นางซุกหน้าที่คอของเขา ครางเรียกชื่อฮัวหยางซ้ำๆ เขากระถดร่างเข้าแนบชิด เสียดสีร่างกายที่กำลังพองขึ้นกับเนินเนื้อในซอกลับของมือปราบหญิง
หน้าผากของทั้งสองแนบกันสนิท อู๋จือจ้องตากับฮัวหยางทั้งส่งเสียงในลำคอเบาๆ
“จูบข้าสิ จือจือ” ฮัวหยางยิ้มยั่ว
มือปราบหญิงผวาเข้าหา แนบริมฝีปากเข้ากับคุณชายใหญ่สกุลฮัวด้วยแรงปรารถนา ฮัวหยางใช้มือหนึ่งประคองท้ายทอยของอู๋จือแล้วจูบตอบอย่างเร่าร้อน ในไอควันลอยพวยพุ่ง สองหนุ่มสาวค่อยๆ ประสานทั้งสองร่างเข้าเป็หนึ่ง
การขยับของร่างกายคนทั้งสองทำให้น้ำกระฉอกในบางจังหวะ เสียงหายใจและเสียงร้องครวญของสองหนุ่มสาวดังขึ้นกินเวลานานพอสมควร ฮัวหยางเกร็งตัวเขาเม้มริมฝีปากแรงที่บ่าบอบบางและเนินอกเนียนสล้าง
“ข้าจะเสร็จแล้ว...” ท่านหมอหนุ่มส่งเสียงแหบพร่า แนบริมฝีปากกับแก้มของมือปราบสาวหายใจแรงกระชั้น
“อือๆ....” อู๋จือสะดุ้งน้อยๆ “ขะ ข้าด้วย”
“อีกนิด จือจือ อีกนิด” ฮัวหยางแนบริมฝีปากกับหญิงสาวอีกครา ดูดดึงลิ้นของฝ่ายอย่างเร่าร้อน
อู๋จือทั้งจิกและแหงนหน้าขึ้นครางเสียงดัง ครู่หนึ่งฮัวหยางก็ทำให้นางรู้สึกถึงความอุ่นชื้นภายใน ร่างกายเขากระตุกสองสามครั้ง ชายหนุ่มใช้สองมือประคองใบหน้าหญิงสาวให้เข้ามารับการจูบอันอ่อนหวาน
“มือปราบอู๋ เ้าข่มเหงข้าแล้ว ตอนนี้ข้าตกเป็เ้าของเ้า”
หญิงสาวหน้าแดง “ท่านมันหมอโฉดโดยแท้”
เขายิ้มหวานให้ อู๋จือเห็นแล้วตะลึงตะลานไปชั่วขณะ ชายหนุ่มลุกขึ้นหยิบผ้ามาพันกายตนเอง แล้วหยิบเอาผ้าอีกผืนมารอห่มตัวให้นาง หญิงสาวถูกเขาประคองให้ลุกขึ้นใช้ผ้าพันตัวแล้วอุ้มออกมาจากอ่างน้ำยา
“จือจือ ข้าจะสวมเสื้อผ้าให้เ้าเองนะ”
อู๋จือถูกคุณชายใหญ่ฮัวจับเช็ดตัวและช่วยสวมเสื้อผ้า หลังจากที่นางปล่อยตัวปล่อยใจไปแล้วก็นึกละอาย ฮัวหยางกลับผิวปากเป็ท่วงทำนองอ่อนหวาน อุ้มนางขึ้นนอนบนเตียง
“เ้านอนพักให้เต็มที่เถิด เดี๋ยวข้าจะนอนเฝ้าเ้าเอง”
คนที่บอกว่าจะดูแล กอดนางเอาไว้แนบอก หญิงสาวนอนใจเต้นตึกตักนอนฟังเสียงหัวใจของเขาที่เต้นแรงไม่แพ้กัน
“ถ้าเ้าไม่นอน เราสองคนทำเหมือนเมื่อครู่อีกสักทีดีหรือไม่ ”
“ไม่ดี” อู๋จือรีบตอบอู้อี้
“เ้าไม่ได้ยินหรือว่าหัวใจข้าเต้นแรงเพียงใด มันแทบจะทะลุออกมานอกอกอยู่แล้ว”
นางเงยหน้าขึ้นมองฮัวหยาง “เป็ท่านที่ยั่วยวนข้า”
เมื่อครู่...เขาเป็ฝ่ายเริ่มก่อน ทำให้นางเผลอไผลไปจูบเขาเข้า
“ได้ ความผิดทุกอย่างข้ารับเอาไว้เอง แต่ตอนนี้ข้าตกเป็ของเ้าแล้ว ต่อไปเ้าต้องดูแลข้าให้ดีด้วยเล่า”
“ใครจะไปดูแลท่านไหว ท่านมีวรยุทธ์แต่กลับโกหกผู้อื่นว่าเป็ท่านหมออ่อนแอปวกเปียก ไม่มีแรงแม้จะฆ่าไก่” น้ำเสียงของนางฟังคล้ายจะหงุดหงิด
“จือจือ บ้านข้าทำกิจการใหญ่โต ที่ข้าต้องปกปิดความสามารถนี้เพื่อป้องกันภัยให้กับตน เ้าเห็นหรือไม่ เมื่อมีคน้าชีวิตข้า ข้าก็สามารถจับกุมและจัดการกับพวกเขาได้”
“ท่านเก่งเยี่ยงนี้ จ้างมาข้าด้วยทำไมกัน ”
ชายหนุ่มยกมือลูบแผ่นหลังนาง ก้มหน้ากระซิบข้างหู “ที่เราสองคนมาลงเอยนอนกอดกันบนเตียงนี่ เ้าไม่รู้จริงๆ หรือ ”
อู๋จือรู้อายจนต้องซุกหน้ากับอกของชายหนุ่ม “ถ้าเ้าไม่อยากดูแลข้า ต่อไปให้ข้าดูแลเ้าก็แล้วกัน ดีหรือไม่ ”
นางส่ายหน้า “ท่านเป็คุณชายใหญ่สกุลฮัว ข้าไม่อยากเข้าไปอยู่ในสกุลใหญ่ที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์เช่นนั้น”
ฮัวหยางคิดว่าตนเองคงไม่อาจเกลี้ยกล่อมนางได้โดยง่าย ตอนนี้เขากับนางก็นับว่าเป็สามีภรรยากันแล้ว ค่อยๆ ไปจัดการเื่ในคฤหาสน์ให้เสร็จเสียก่อนค่อยมาตกลงกับนางใหม่
“เ้าไม่อยากไปอยู่กับข้า หรือเ้าจะให้ข้าไปอยู่ที่บ้านกับเ้า ”
“ไม่ได้เ้าค่ะ บ้านข้าหลังเล็กนิดเดียว ท่านจะไปอยู่ที่ใดได้ ”
“นั่นปะไร ในเมื่อบ้านข้าออกจะใหญ่โต เ้ามาอยู่กับข้าเสียก็ง่ายกว่าใช่หรือไม่ ”
“ท่านนี่พูดไม่เข้าใจเลยจริงๆ ข้านอนดีกว่า”
“จือจือ เ้ายังหนาวอยู่หรือไม่ บางทีการแช่น้ำยาครั้งแรกอาจจะยังไม่หายหนาวนะ คงต้องอาศัยไออุ่นจากร่างกายข้าอีก”
“ท่านกอดข้าอยู่เช่นนี้ ไม่ค่อยหนาวมากแล้ว”
“อันที่จริง เราควรจะเปลือยกายกอดกันใต้ผ้าห่มมากกว่า แบบนั้นเ้าจึงจะหายหนาว”
พอฮัวหยางพูดจบ อู๋จือก็รู้สึกว่าร่างกายของนางเริ่มเกิดอาการหนาวสะท้านข้างในขึ้นมาอีก มือของนางที่จับแขนเขาอยู่เริ่มเกร็ง
“เ้าหนาวมากใช่หรือไม่ ”
คราวนี้นางไม่ตอบ ใบหน้าแดงระเรื่อนั้นพยักหน้ารับ
“อาการหนาวที่เกิดจากพิษ ห่มผ้าก็ไม่หายหรอก มาข้าถอดเสื้อผ้าให้เ้า ร่างกายของข้าจะทำให้เ้านอนหลับได้สบายอย่างแน่นอน”
“อืม...” เสียงตอบเบาๆ หลุดออกมาจากลำคอ
ชายหนุ่มรู้สึกว่าตนเองอยากจะกอดจูบลูบไล้นางอีกครั้ง เขาเปลื้องเสื้อผ้านางและของตนไปกองไว้ปลายเตียง “จือจือ ข้าคงจะแค่นอนกอดเ้าไม่ได้อีกต่อไปแล้ว” เขากระซิบบอกนาง
อู๋จือนอนนิ่งแต่เสียงหัวใจเต้นระรัวของนางทำให้ฮัวหยางอมยิ้ม “เ้าตื่นเต้นมากหรือ ”
นางลืมตาขึ้นจ้องเขา “คนเลว ท่านมันปากมาก”
ฮัวหยางยิ้มก้มลงดูดริมฝีปากบนของนางแล้วก็เริ่มสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปาก เริ่มต้นจูบอันหวานฉ่ำ หญิงสาวตอบสนองอย่างเงอะงะ เขาใช้มือใหญ่ดันบั้นท้ายของนางให้เข้ามาแนบชิด ชายหนุ่มขยับร่างกายเสียดสีกับนางไปมา อู๋จือรู้สึกถึงความร้อนระอุที่แผ่กระจายไปทั่วร่าง
ครั้งนี้แตกต่างกับตอนที่อยู่ในอ่างอาบน้ำ ส่วนลับของเขาถูไถอยู่กับเนินหน้าท้องของนาง มือที่คลึงเคล้นบีบเขี่ยตุ่มไตบนหน้าอก ทำให้นางรู้สึกคล้ายร่างของตนเองกำลังเรียกร้องให้เขาััแตะต้องและรุกล้ำเข้าไป
หญิงสาวแอ่นร่างส่งเสียงครางเมื่อใบหน้าของฮัวหยางซุกซบลงที่อกที่เป็รูปทรงสวย ดูดเม้มแล้วตวัดลิ้นจนนางต้องจิกปลายนิ้วบนหลังของเขา
“ฮัวหยาง...”
ชายหนุ่มใช้นิ้วสำรวจเส้นทางที่เขา้าจะบุกเข้าไป ข้อมือของชายหนุ่มกระตุกถี่ นางขยับสะโพก ใช้มือหนึ่งจับข้อมือเขาไว้ ชายหนุ่มวนเวียนจูบริมฝีปากสลับกับการดูดเม้มหน้าอก
นางส่งเสียงในลำคอคล้ายคนกำลังจะจมน้ำ ร้องขอให้เขาช่วย
“จือจือ เ้าน่ารักนัก”
ช่องทางลับของนางถูกเขาแผ้วถางจนฉ่ำแฉะ ใบหน้าแดงก่ำเย้ายวนของหญิงสาวที่บิดร่างครางระทวยอยู่ใต้ร่างของเขา ชวนให้หลงใหลยิ่ง เสียงเรียกชื่อเขาในยามที่นางตกอยู่ในห้วงสวาทช่างฟังแล้วไพเราะยิ่ง
“เ้าทำให้ข้า...ไม่อยากจะทนแล้ว”
ชายหนุ่มค่อยๆ แทรกท่อนกายเข้าไป เขาโยกสะโพกเข้าออกช้าๆ แล้วเพิ่มความเร็วขึ้น ร่างกายคนทั้งสองแนบกันแทบสนิท ท่อนล่างส่งเสียงการกระแทกกันถี่ ผสานกับเสียงครวญของสองหนุ่มสาวใต้ผ้าห่ม
“จือจือ คืนนี้ ข้าจะไม่ปล่อยให้เ้าหนาวสักนิดเลย”
***********
171
![ลิขิตรักคำสั่งวิวาห์ [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1710826683_64310622.webp)
![ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738726538_88141248.webp)
