~ คำสาบานใต้หลุมศพ ~
เสียงฝนตกกระทบพื้นหินดังไม่ขาดสาย 'หลงเหว่ยหยาง' เด็กชายวัยเก้าขวบยืนอยู่หน้าหลุมศพของพ่อ เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกชุ่มไปทั้งตัว มือเล็กกำชายเสื้อตัวเองแน่น ดวงตาแดงกล่ำจากการร้องไห้มานานหลายชั่วโมง ตรงหน้าเขาคือป้ายหลุมศพสีดำ 'หลงเทียนอวี้' หัวหน้าแก๊งั ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งฝั่งตะวันออก
“หยางเอ๋อร์... กลับบ้านกันเถอะลูก” หลงจิ้ง ลุงของเหว่ยหยางเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง แต่เด็กชายไม่ขยับ เขายังคงจ้องมองหลุมศพของพ่อ
“ลุงครับ” เด็กชายนิ่งไปซักครู่ กลืนก้อนความเสียใจลงคอ "ใครฆ่าพ่อ?” เด็กชายเอ่ยถาม แววตาของเขาแสดงความโกรธแค้น มือทั้งสองยังกำหมัดแน่น
หลงจิ้งที่ยืนอยู่ด้านหลังเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “หัวหน้าแก๊งหงส์” เด็กชายกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ทำให้เืซึมออกมาเล็กน้อย
“ทำไมพวกมันต้องฆ่าพ่อผม?” เด็กชายเหว่ยหยางระบายคำพูดออกมาด้วยความแค้น ปีที่แล้วเขาพึ่งเสียแม่ไป ตอนนี้เขาต้องเสียพ่อไปอีกคน ความเสียใจ ความโดดเดียวภายในใจปะทุขึ้นมาผสมกับความแค้น หัวหน้าแก๊งหงส์ ทำให้เขาเสียพ่อผู้เป็โลกทั้งใบของเขา
“เพราะพวกมันขัดแย้งเื่ผลประโยชน์กับพ่อของหลาน” เด็กชายเงยหน้าขึ้น หยดน้ำฝนไหลผ่านใบหน้า ราวกับกำลังเช็ดน้ำตาของเขาที่ไหลอาบเต็มสองแก้ม
“ผมจะฆ่าพวกมัน” น้ำเสียงเล็กๆ สั่นเครือ แต่กลับเต็มไปด้วยความแน่วแน่
“หลานยังเด็ก...เอาไว้หลานโต ค่อยแก้แค้นก็ยังไม่สาย” สายตาของหลงจิ้งที่มองไปยังเด็กน้อยตรงหน้า มั่นใจว่า ภายภาคหน้า เด็กคนนี้จะพาแก๊งั ขึ้นสู่จุดสูงสุด แต่ก็ยังมีบางเื่ที่ทำให้เขากังวลใจ
“พ่อครับ” เด็กชายเหว่ยหยาง คุกเข่าลงหน้าหลุมศพ ยกมือขึ้นวางบนแผ่นหินเย็นเฉียบ
“ผมสัญญา ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร... ผมจะตามหาคนที่ฆ่าพ่อให้เจอ และผมจะแก้แค้นให้พ่อเอง” หลงจิ้งผู้เป็ลุงมองเด็กชายจากด้านหลังเงียบๆ ไม่มีใครเห็นรอยยิ้มบางๆ ที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
สิบเจ็ดปีต่อมา ~ คำสัญญานั้นยังคงอยู่ ~ แต่เด็กชายในวันนั้น... ไม่ได้เป็เด็กอีกต่อไปแล้ว
สนามบินนานาชาติ...
ชายหนุ่มวัย 26 ปี เดินออกมาจากประตูผู้โดยสารขาเข้า รูปร่างสูงใหญ่ดูแข็งแรง (ส่วนสูง 190 น้ำหนัก 82 กิโลกรัม) ในชุดสเวตเตอร์สีดำ กางเกงสแล็คสีเทาเข้ม ภายใต้เสื้อผ้านั้น เต็มไปด้วยมัดกล้ามที่สมบูรณ์แบบ ผมสั้นดำขลับ เซ็ตมาอย่างเรียบร้อย บวกกับใบหน้าหล่อเหลา คิ้วเข้มยาวเรียงสวย จมูกโด่ง มีออร่าของความหยิ่งทะนงและเ็า กรอบปากชัดเจน หนาเล็กน้อย ดวงตาคมกริบ แววตาแข็งกร้าว (ออร่าเ้าพ่อพุ่งทิ่มตามาก) เขาเดินผ่านฝูงชนโดยไม่สนใจสายตาของผู้ใด ด้านหลังมีชายชุดดำสองคนเดินตามมา
“คุณชายหลง” ชายคนหนึ่งเดินเข้ามารับกระเป๋า “ท่านประมุขให้พวกเรามารับครับ”
“อืม” ชายหนุ่มพยักหน้า แล้วส่งกระเป๋าให้กับชายคนนั้น
~ ภายในรถหรู ~
ดวงตาคมกริบมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เมืองที่ทำให้เขาสูญเสียโลกทั้งใบ เมืองที่เขาเติบโตขึ้นมาพร้อมกับคำว่า 'แก้แค้น' ตอนนี้เขากลับมาแล้ว เหว่ยหยางหรี่ตา ขมวดคิ้ว มือหนากำหมัดแน่น "ถึงเวลาที่พวกแกต้องชดใช้แล้ว ...'จางต้าเซิ่น'..." ไฟแค้นปะทุขึ้นมาในหัวใจอีกครั้ง
~ นึกย้อนกลับไปวันที่พ่อของเหว่ยหยางตาย ~ 17 สิงหาคม เมื่อ 17 ปีที่แล้ว
"พ่อครับ วันนี้ผมสอบได้คะแนนเต็ม" เด็กชายเหว่ยหยางวัยเก้าขวบ วิ่งเข้ามาในห้องทำงาน ของหลงเทียนอวี้ หัวหน้าแก๊งั พ่อที่เป็เหมือนโลกทั้งใบหลังจากแม่เสียไปเมื่อปีที่แล้ว
"เก่งมากหยางเอ๋อร์ สมกับเป็ลูกพ่อ" หลงเทียนอวี้ยกมือลูบศีรษะลูกชายสุดที่รัก ด้วยความเอ็นดู เขาไม่หวังให้ลูกชาย โตมาเป็คนที่เก่งกว่าใคร แค่ลูกมีความสุขก็พอ เขาอยากให้ลูกชายโตมาเป็คนที่ดี ส่วนตำแหน่งประมุขวังัในภายภาคหน้า เหว่ยหยางจะสานต่อหรือไม่ เขาก็จะไม่บังคับ ปล่อยให้ทุกอย่าง เป็ไปตามความ้าของลูกชาย เพราะเขารู้ดีว่าเส้นทางนี้ เต็มไปด้วยความอันตรายทุกย่างก้าว ยิ่งตอนนี้... ตอนที่วังักำลังวุ่นวาย ภายในองค์กรมีการแก่งแย่ง สถานการณ์ยังไม่สงบสุข เขากำลังเร่งสะสางให้หมด
"โตขึ้นผมจะเก่งเหมือนพ่อ ผมจะเป็นักสู้ที่เก่งที่สุดด้วย พ่อคอยดูผมนะ" เด็กน้อยพูดพร้อม กับทำท่าเตะต่อย ตามแบบฉบับที่ได้เรียนมาจากวัดเส้าหลิน "ต่อไปผมก็จะเรียนมวยไทย เขาบอกว่าวิชามวยไทยคือสุดยอดของการต่อสู้" เด็กน้อยทำท่าปล่อยหมัด ยกขาขึ้นเตะอากาศ ผู้เป็พ่อยิ้มกว้างอย่างเอ็นดู เป็ภาพที่มีความสุขในความทรงจำของเหว่ยหยาง
"ปังๆๆ" เสียงปืนดังขึ้น วิถีะุวิ่งตรงเข้ามาหมายเอาชีวิตหลงเทียนอวี้ โชคดีที่เขาหลบทัน เขาหยิบปืนพกที่อยู่ข้างลำตัว เตรียมขึ้นลำกล้องพร้อมยิงตอบโต้
"เห่อชุน นายรีบพาอาหยางออกไป" หลงเทียนอวี้สั่งให้ลูกน้อง คุ้มกันและพาตัวเหว่ยหยางไปในที่ปลอดภัย
"ไม่ไป ไม่ไป ผมจะอยู่กับพ่อ" เด็กชายร้องไห้โวยวาย เป็ภาพที่ผู้เป็พ่อเห็นแล้วปวดใจ
"ไปลูก... พ่อรักลูก..." หลงเทียนอวี้ร้องบอก เหมือนเป็คำสั่งลาสุดท้าย
"พ่อครับ........." เหว่ยหยางสะดุ้งตื่นลืมตา เป็เวลาเดียวกับที่รถจอดหน้าวังัพอดี
เหว่ยหยางก้าวลงจากรถ ลูกน้องที่รอต้อนรับ โค้งคำนับให้กับ 'คุณชายหลง' ประมุขน้อย ัไฟแห่งวังั ผู้อยู่เหนือทุกคน เป็รองแค่ท่านประมุข 'หลงจิ้ง' ลุงของเขาเท่านั้น
~ ห้องทำงานของหลงจิ้ง ~
"ลุงครับ ผมมาแล้ว" เหว่ยหยางกล่าวทักทายผู้เป็ประมุขแห่งวังั และยังเป็ลุงของเขาด้วย ทันทีที่เหว่ยหยางเดินเข้ามาในห้อง ลุงหลานก็เดินเข้ากอดกัน หลังจากที่ไม่ได้เจอกันเกือบปี ั้แ่เช็งเม้งปีที่แล้ว (เหว่ยหยางไปเรียนต่างประเทศั้แ่อายุสิบขวบ แต่วันครบรอบเสียชีวิตของพ่อ เขาจะกลับมาหาพ่อที่สุสานทุกปี แล้วกลับไปอยู่ต่างประเทศตามเดิม พูดง่ายๆก็คือ เขาไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เลย ห้องนอนก็เพียงมีไว้เพื่อมาพักเพียง 2-3 วันเท่านั้น)
"เป็ยังไงล่ะหลาน จะกลับมาอยู่ถาวรหรือยัง ลุงแก่แล้วนะ มาช่วยกันหน่อย" หลงจิ้งพูดขึ้น พลางเอามือตบไหล่หลานชายเบาๆ
"ถาวรเลยครับลุง ผมจบหลักสูตรหมดแล้ว ไม่รู้จะเรียนอะไรแล้วครับ" เหว่ยหยางตอบพร้อมรอยยิ้ม
"ดีๆ กลับมาอยู่บ้านเรานี่แหละ" "ไปกินข้าวกัน หลานมาเหนื่อยๆ ยังไม่กินอะไรมาใช่ไหม" หลงจิ้งพูดพร้อมกับพาเหว่ยหยางไปที่โต๊ะอาหาร
~ ห้องทานอาหาร ~
"ลุงครับ! เื่แก๊งหงส์..." เหว่ยหยางเอ่ยขณะที่นั่งทานอาหาร
หลงจิ้งใเล็กน้อย แล้วเงยหน้าขึ้น หันไปมองหลานชาย รู้อยู่แล้วว่าวันนี้จะมาถึง
"ผมอยากได้ข้อมูลทั้งหมดของแก๊งหงส์"
"เื่นั้นเดี๋ยวลุงให้ลูกน้องหลานจัดการให้นะ ตอนนี้กินข้าวกันก่อนเถอะ" หลงจิ้งเตรียมข้อมูลทุกอย่างหมดแล้ว เหลือเพียงแค่หลงเหว่ยหยางเอ่ยปากขอ แผนทั้งหมดก็จะสมบูรณ์
"ขอบคุณครับ แต่เื่ช่วยงานที่วังั... ตอนนี้คงยังไม่ได้นะครับ" เหว่ยหยางเงยหน้ามองผู้เป็ลุง "ผมขอจัดการเื่ที่คั่งค้างมา 17 ปีให้จบก่อน" แววตาอ่อนโยนที่มองลุงเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็สายตาของความเคียดแค้น
~ ห้องนอนของหลงเหว่ยหยาง ~
เหว่ยหยางนั่งบนเตียง เปิดแฟ้มข้อมูลของแก๊งหงส์ "หัวหน้าแก๊งหงส์ 'จางต้าเซิ่น!' เข้าถึงตัวยาก มีลูกน้องฝีมือดี แถมยังมีตำรวจนอกเครื่องแบบคอยคุ้มกัน ธุรกิจผิดกฏหมายไม่มี จะมีก็คือขัดผลประโยชน์กับบางกลุ่ม โดยเฉพาะกลุ่มใต้ดิน จุดอ่อนทางธุรกิจไม่มี จุดอ่อนเื่อื่นไม่..." เหว่ยหยางหยุดอ่าน อยู่ๆเขานึกอะไรได้บางอย่าง "มีสิ! จุดอ่อนของจางต้าเซิ่น ก็คือ... จาง เยว่ ซิน" เหว่ยหยางหรี่ตา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นความเ้าเลห์บนใบหน้า "เราจะได้เจอกันอีกครั้งแล้วนะ...ซินซิน"
~ เ้าหญิงแห่งวังหงส์ ~ อีกด้านหนึ่งของเมือง ฝั่งตะวันตก
เสียงกรีดร้องดังขึ้นกลางห้องรับแขก "ออกไปให้หมดเลย ตามอยู่นั่นแหละ น่ารำคาญ" จางเยว่ซินโยนของที่ซื้อมาจากการชอปปิ้ง ระบายความโมโห ที่เธอไม่มีอิสระเลย แค่ออกไปเดินเล่น ยังต้องมีบอดี้การ์ดเดินตามตลอดเวลา
จางเยว่ซิน ลูกสาวคนเดียวของ จางต้าเซิ่น หญิงสาวอายุ 23 ปี หน้าตาน่ารัก สูง 160 ซม. น้ำหนัก 50 กก. รูปร่างอวบนิดๆ หนุบหนับ ผิวขาว ตากลมโต จมูกโด่ง ปากชมพูอวบอิ่ม มีแก้มนิดๆ ทำให้ใบหน้าดูเด็กกว่าอายุจริงมาก ผมลอนสีน้ำตาลอ่อน กับหน้าม้าบางๆ เหนือคิ้วขึ้นไปนิดหน่อย ช่างรับกับใบหน้าที่เหมือนตุ๊กตาของเธอจริงๆ แต่ภายใต้ใบหน้าน่ารักน่าเอ็นดูนั้น หลายคนรู้ว่า เธอคือคุณหนูขี้วีน เอาแต่ใจ อยากได้อะไรต้องได้ เพราะเธอเป็ลูกสาวคนเดียวของจางต้าเซิ่น เ้าพ่อแก๊งหงส์ ผู้ปกครองอาณาจักรวังหงส์ ไม่มีใครกล้าขัดใจเธอ
"วันนี้เป็อะไรอีกล่ะลูก มานั่งคุยกับพ่อก่อน" จางต้าเซิ่น โอบไหล่ลูกสาวให้ใจเย็นลง
"หนูรำคาญบอดี้การ์ดของพ่อ ตามหนูทุกฝีก้าวเลย หนูอึดอัด" เยว่ซินฟ้องผู้เป็พ่อ
"มันเป็หน้าที่ของเขาน่ะลูก" "พ่อขอล่ะ แค่เื่นี้เื่เดียว เื่อื่นพ่อให้ได้หมด"
"ก็ได้..." เยว่ซินรู้ว่าพ่อเป็ห่วงเธอ "พ่อคะ... อีก 3 วัน หนูขอไปทะเลกับเซียงเซียงได้ไหม"
"ได้ เดี๋ยวพ่อให้บอดี้การ์ดไปด้วย"
"หนูจะไปภูเก็ตค่ะพ่อ ไม่ต้องให้พวกเขาไปหรอกนะ หนูอยากไปเที่ยวกันแบบสาวๆ ใส่ชุดว่ายน้ำ ใส่บิกินี่ด้วยนะพ่อ จะให้พวกบอดี้การ์ด เห็นหนูกับเพื่อนใส่ชุดพวกนั้นหรอคะ" เยว่ซินพูดขึ้น พร้อมมองไปยังบอดี้การ์ดหนุ่ม ที่ยืนเรียงแถวอยู่ด้านหลัง "ที่นั่นปลอดภัยค่ะพ่อ หนูไปกับเซียงเซียง แถมยังมีเพื่อนคนไทยที่นั่นด้วยค่ะ"
จางต้าเซิ่นคิดซักครู่ จริงๆก็ไม่อยากบังคับลูก อยากให้ลูกใช้ชีวิตอิสระเหมือนกัน "ได้ๆ แต่ลูกต้องสัญญากับพ่อ ดูแลตัวเองให้ดี อยู่ไหน ทำอะไร ต้องส่งข้อความหาพ่อตลอด"
"ได้ค่ะ หนูรักพ่อที่สุดเลย" เมื่อได้คำตอบที่พอใจ เยว่ซินก็กอดและหอมแก้มพ่อหนึ่งครั้ง
~ ห้องทำงานหลงเหว่ยหยาง ในสำนักวังั ~
"คุณชายครับ อีก 3 วัน คุณหนูเยว่ซินจะเดินทางไปภูเก็ต ประเทศไทยครับ" ลูกน้องคนสนิทของเหว่ยหยางรายงาน
"ไปกับใครบ้าง มีบอดี้การ์ดไปด้วยกี่คน" เหว่ยหยางถามต่อ
"จากที่สืบมาไม่มีบอดี้การ์ดครับ คุณหนูไปกับเพื่อน 2 คน อ๋อ! ดูเหมือนจะนัดเพื่อนที่อยู่ประเทศไทยด้วยครับ" ลูกน้องรายงานต่อ
"ดี!" เหว่ยหยางยิ้มมุมปากอย่างเ้าเล่ห์ "จองตั๋วเครื่องบินให้ฉัน เราจะเริ่มแผนแรกที่นั่น"
"ได้ครับคุณชาย ผมจะรีบจัดการให้" ลูกน้องรายงานเสร็จก็ขอตัวออกจากห้องทำงาน
~ วันต่อมา ~ แรกพบสบตาเมื่อเจอหน้าเธอ ~
~ ลานจอดรถห้างสรรพสินค้า ~
"ในที่สุดก็หลุดจากบอดี้การ์ดของพ่อได้ซักที" เยว่ซินเดินพูดกับตัวเอง ตอนนี้เธอกำลังเดินไปที่รถของเซียงเซียง
'เสียงโทรศัพท์เข้า...' ปลายสายคือเซียงเซียง เพื่อนรักของเยว่ซิน... เยว่ซินกดรับสาย "จ้า ฉันกำลังเดินไป... B11 ใช่ไหม รอเลย"
"ฟึ้บ!!" เหว่ยหยางเข้ามาคว้าตัวเยว่ซินไว้ ก่อนที่เธอจะโดนรถเฉี่ยว
"กรี๊ดดดด..." เยว่ซินใ ที่อยู่ดีๆก็เหมือนตัวลอยแล้วมาอยู่ในอ้อมกอดใครบางคน อกใหญ่ ไหล่กว้าง หน้าของเธอแนบกับอกแน่นนั้น กลิ่นน้ำหอมโทนสปอร์ตลอยแตะปลายจมูก ทว่าแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของความหรูหราอย่างมีระดับ 'ขอมองหน้าหน่อยแล้วกัน' เยว่ซินเงยหน้ามองเ้าของแผงอกกว้างนั้น 'กรี้ดดด หล่อ หล่อมาก หล่อสุดๆ หล่อจนมวนท้องเลยให้ตายสิ' เยว่ซินยิ้มออกมา (ความคิดผู้เขียน : เห็นด้วยกับคุณหนู)
"คุณเป็อะไรหรือเปล่า?" เหว่ยหยางคลายอ้อมกอด เปลี่ยนเป็จับไหล่ทั้งสองแทน
"เป็...แฟน...คุณ...ได้...ไหมนะ?" เยว่ซินพูดไปยิ้มไป แก้มแทบแตก นี่มันคนในฝันชัดๆ สเป็คเลย สูง หล่อ อกใหญ่ ไหล่กว้าง อยากได้ๆๆๆ "อุ๊ย! ไม่ใช่ค่ะ ฉันไม่เป็อะไร" เยว่ซินจัดระเบียบตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง ให้ดูสวยที่สุด (ความคิดผู้เขียน : อันนี้แปลกๆนะ ฮ่าๆ)
"ไม่เป็ไรก็ดีแล้ว คราวหลังเดินก็ดูรถด้วย ครั้งหน้าอาจจะไม่โชคดีเหมือนวันนี้" เหว่ยหยางพูดหน้านิ่ง (ความคิดผู้เขียน : คุณชายเขาจะรู้ไหมนะ ว่าหน้าแบบนี้แหละ ที่ทำให้สาวๆโดนตก อ๊ายยย มันกร้าวใจ >3< )
"ช่ายยยยย โชคดีจัง เจอคนหล่อๆแบบคุณ" เยว่ซินมองตาเหว่ยหยาง ยิ้มเบาๆให้เขา (ความคิดผู้เขียน : ก็คือตั้งใจจะจีบเขาเลยใช่ไหมเนี่ยยัยคุณหนู ใจเย็นน๊าเตง)
"พูดได้ขนาดนี้ งั้นก็คงไม่เป็ไรจริงๆ ผมขอตัว" พูดจบ เหว่ยหยางก็เดินจากไป
"เดี๋ยวสิ คุณชื่ออะไร? ขอช่องทางติดต่อได้ไหม ฉันเลี้ยงข้าวคุณก็ได้" เยว่ซินวิ่งตามคนตัวสูง ที่กำลังสาวเท้ายาวเดินจากไป (ความคิดผู้เขียน : แหมยัยคุณหนู ทำเป็จะเลี้ยงข้าวตอบแทนบุญคุณ มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าเธอคิดอะไร ฮ่าๆๆ)
"ไม่ต้อง!" เหว่ยหยางหันกลับมาตอบ เยว่ซินเบรคไม่ทัน ทำให้หน้าของเธอ ชนกับแผงหน้าอกของเขาอย่างจัง เหว่ยหยางโอบเอวเธอไว้เพื่อไม่ให้เธอล้ม
"โอ้ย!" เย่วซินอุทาน เหมือนหน้าของเธอชนเข้ากับกำแพง อะไรจะแข็งขนาดนั้น
"ผมไม่อยากกินข้าว" เหว่ยหยางโน้มตัวลงมองหน้าคนตัวเล็ก (ความคิดผู้เขียน : อ๊ายยย จะใกล้เกินไปแล้วนะ ดาเมจแรงขนาดนี้ ยัยคุณหนูใจเหลวแล้วอ้ายเอ้ย ฮ่าๆๆ)
"ไม่อยากกินข้าว แล้วอยากกินอะไรจ๊ะ" เยว่ซินเงยหน้ามอง สู้สายตาเหว่ยหยาง นิ้วชี้เรียวยาวจิ้มอยู่ที่หน้าอกฝ่ายตรงข้ามเบาๆ ตามจังหวะการพูด (ความคิดผู้เขียน : เอาเว้ย ยัยคุณหนูมันสู้ว่ะ... ใครสู้สายตาอิตาเหว่ยหยางได้ไปก่อนเลย ฉันไม่ไหว ฮ่าๆๆ)
เหว่ยหยางไม่ทันตั้งตัว เจอเข้าแบบนี้ก็เซถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่ยังเก็บทรงได้อยู่ "ผมไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น ไม่ต้องถือเป็บุญคุณ ผมจะกลับบ้านแล้ว... ไม่ต้องตามมา!!" เหว่ยหยางจับข้อมือเล็ก ที่แตะหน้าอกเขาอยู่ สะบัดเบาๆแล้วรีบหันหลัง สับเท้าเดินหนีอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันกลับมามอง
"อิตาบ้าเอ้ย นายเป็ใครกันนะ เกิดมาไม่เคยมีใครเมินฉันเลย นายเป็ใคร? กล้ามาเมินฉัน น่าสนใจจริงๆ" เยว่ซินบ่นกับตัวเองเบาๆ สายตายังมองตามคนตัวสูงนั้น เธอเห็นก็รู้ว่าขาเธอสั้นขนาดนี้ ไม่สามารถวิ่งตามเขาได้แน่ เลยทำได้แค่ยืนมองเขาเดินจากไป แต่เธอมั่นใจว่าจะต้องได้เจอเขาอีก และเขาต้องเป็ของเธอ เธอยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย
~ บนรถหรู ~ หลงเหว่ยหยาง ~
"กระต่ายน้อยติดกับแล้ว..." เหว่ยหยางพึมพำกับตัวเอง หรี่ตา ยิ้มมุมปาก มองรูปภาพของเยว่ซิน ที่เพิ่งอัพลงโซเชี่ยลมีเดียเมื่อชั่วโมงที่แล้ว (ความคิดผู้เขียน : อารมณ์แบบพูดกับคนดูอ่ะเนาะ คิดดังอะไรประมาณนั้น)
~ 2 วันต่อมา ~ ภูเก็ต ประเทศไทย ~
“เยว่ซิน! เซียงเซียง ทางนี้!” หญิงสาวชาวไทยโบกมือเรียกเพื่อน หญิงสาววัยไล่เลี่ยกัน 4 คน วิ่งลงชายหาด เล่นกันอย่างสนุกสนาน
อยู่ที่นี่เยว่ซินเธอเป็เพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง เดินเล่นริมทะเล กินอาหารอร่อยๆ และหาอะไรสนุกๆทำ “พวกเธอ เดี๋ยวฉันไปซื้อน้ำมะพร้าวก่อนนะ!” เย่วซินเห็นร้านขายน้ำมะพร้าว ก็เกิดอยากกินขึ้นมา เธอเดินออกมาเพียงลำพัง
จนกระทั่ง... เธอชนเข้ากับใครบางคน
"ตุบ!"
"โอ๊ย!” เยว่ซินอุทาน เธอเซถอยหลัง แต่ยังไม่ทันล้ม มือใหญ่ก็จับแขนเธอไว้ เป็ััที่คุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก
“ระวัง” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น รู้สึกว่าเสียงนี้คุ้นมาก
เยว่ซินเงยหน้า แล้วก็ต้องหยุดนิ่ง ผู้ชายตรงหน้าหล่อมาก สูง ไหล่กว้าง ใบหน้าคม และที่สำคัญ... เขาก็คือชายนิรนามคนนั้นที่เจอกันที่ห้างฯ นี่เอง จะพูดว่าบังเอิญ ก็คงจะบังเอิ้น บังเอิญเกินไปหน่อย มาไกลขนาดนี้ ยังมาเจอกันได้ (ความคิดผู้เขียน : พรหมลิขิตแล้วป่ะ)
“ปล่อยฉันได้แล้ว” เขาปล่อยมือทันที "คราวนี้นายต้องรับผิดชอบฉันนะ"
"รับผิดชอบอะไร? ผมยังไม่ได้ทำอะไรคุณเลย" เหว่ยหยางพูดหน้านิ่ง
“นายเป็คนชนฉันนะ” เยว่ซินทำท่าทางเหมือนกำลังเจ็บขา
“คุณเดินชนผม” "ขาคุณน่ะไม่ได้เจ็บหรอก การแสดงคุณหนูไม่เนียนเลยนะครับ" เยว่ซินยังพูดหน้านิ่ง แต่เจ็บจี้ด ฝีปากวันนี้ ร้ายเหลือเกิน ทำเอาเยว่ซินสะอึกเล็กน้อย แต่มีหรือที่คุณหนูอย่างเยว่ซินจะยอม
"โอ้โห... นี่ก็พูดตรงเกิ้น บางอย่าง รู้ก็ไม่ต้องพูดก็ได้นะ"
“ครับ”
“ครับ อะไร?” เยว่ซินถาม
“คุณชนะ” เขาพูดจบก็เดินผ่านไป
เยว่ซินหันขวับ “เดี๋ยว!”
ชายหนุ่มหยุด “อะไรครับ?”
“นายชื่ออะไร?” เยว่ซินยังไม่เลิกความคิดที่จะทำความรู้จักชายคนที่เธอหมายหัว เฮ้ย! หมายปอง
“ไม่จำเป็” แล้วเดินสับขายาว ไม่หันกลับมา
เยว่ซินยืนอ้าปากค้าง “อะไรของเขาเนี่ย?” เธอยืนอึ้งพักนึงกับอาการ โดนตอกหน้าหงายเป็ครั้งที่ 2 "บ้าเอ้ย! ไม่เคยมีใครทำกับฉันแบบนี้ อิตาบ้า ชาตินี้อย่าได้เจอกันอีกเลย" เธอพูดกับตัวเองด้วยความหมั่นไส้ แต่แปลก... เธอกลับหันไปมองแผ่นหลังกว้างนั้นอีกครั้ง และครั้งนี้... หัวใจกลับเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
~ บนรถที่จอดอยู่ไม่ไกล ~
ชายชุดดำเดินเข้ามาหาหลงเหว่ยหยาง “คุณชาย”
“ว่าไง” เหว่ยหยางหันมองลูกน้อง
“ทุกคนพร้อมแล้วครับ”
"ดีมาก รอเธอซื้อของเสร็จ จัดการได้เลย" เหว่ยหยางเหลือบมองหญิงสาว ที่กำลังยืนบ่นอยู่หน้าร้านขายน้ำผลไม้ (ความคิดผู้เขียน : ก็บ่นคุณนั่นแหละค่ะคุณผู้ชาย)
“ซิน...ซิน” เหว่ยหยางทวนชื่อเป้าหมายช้าๆ "น่ารำคาญดี" เขามองหญิงสาวอย่างไม่วางตา แผนการแก้แค้น กำลังจะเริ่มขึ้น
7K
