บทที่ 8 ศิษย์พี่ร่วมสำนักร่วมปกป้อง
ตงเหวินจวินในชุดเสื้อคลุมสีเทาเปิดประตูเข้ามา สีหน้าดูไม่ดีนัก
“คารวะท่านผู้าุโตง”
ในชั่วพริบตาเหยาซู่ซู่และคนอื่น ๆ สีหน้าพลันเปลี่ยนไป และคำนับลงด้วยความเคารพ ตงเหวินจวินเป็ถึงผู้ใด เขาคือเ้าผู้าุโปกปักของสำนักเสวียนชิง!
บุคคลสำคัญเช่นนี้มาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ ทำเอาหลายคนตัวสั่นด้วยความเกรงขาม
“ผู้าุโสำนักเซียนเฉิงชิงมาถึงที่นี่ นี่มันบุคคลผู้มีชื่อเสียงโด่งดังยิ่งนัก!”
“สองสำนักร่วมพิธีมงคล ไม่น่าจะถึงขั้นต้องให้ผู้าุโระดับนี้มาด้วยตนเองกระมัง!”
“ดูท่าจะไม่ได้มาเพื่อพิธีมงคล มิเช่นนั้นคงโผล่หน้ามาตั้งนานแล้ว จะซ่อนตัวทำไม” เหล่าผู้บำเพ็ญที่มุงดูพากันอึดอัด ตาเบิกโพลง
ตงเหวินจวินไม่ได้ออกจากสำนักเสวียนชิงมาหลายปีแล้ว ครั้งนี้ที่แอบมาเพราะเป็ห่วงว่าเฉินชิงหยวนจะถูกรังแก จึงซ่อนตัวอยู่ในห้องเก็บของบนเรือ
“ศิษย์พี่ตง ท่านตามมาทำไมกัน?”
เฉินชิงหยวนก็รู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก หันไปมองตงเหวินจวิ๋นผู้มีผมขาวโพลนและสีหน้าเคร่งขรึม
“ข้าก็กลัวว่าเ้าจะถูกรังแกไงเล่า”
ตงเหวินจวินมองไปยังเฉินชิงหยวน ก็ละทิ้งท่าทีเ็าที่มีต่อคนภายนอกในทันที เผยรอยยิ้มอ่อนโยนและกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
เขาไม่อาจสูญเสียศิษย์น้องอีกครั้ง และเขาจะไม่ยอมให้เื่นี้เกิดขึ้นเป็ครั้งที่สอง
เมื่อร้อยปีก่อน โคมิญญาของเฉินชิงหยวนดับลง ตงเหวินจวินรู้สึกเ็ปราวกับถูกฟ้าผ่า ภายหลังตงเหวินจวินคุกเข่าอยู่หน้าหลุมศพของอาจารย์ผู้าุโ กล่าวตรง ๆ ว่าตนเองไม่ได้ดูแลเฉินชิงหยวนให้ดี และรู้สึกผิดอย่างมาก
“ศิษย์พี่…” เฉินชิงหยวน รู้สึกแสบจมูกและคอแห้งผาก
ผู้าุโปกปักสำนักจะออกจากสำนักได้ก็ต่อเมื่อสำนักตกอยู่ในอันตรายหรือมีเื่สำคัญเท่านั้น
ทว่า เพื่อให้แน่ใจว่าเฉินชิงหยวนจะปลอดภัย ตงเหวินจวินจึงฝ่าฝืนกฎของสำนัก
เมื่อได้ยินคำพูดของตงเหวินจวิน ทุกคนต่างประหลาดใจและอิจฉา การมีศิษย์พี่คอยปกป้อง เป็สิ่งที่หลายคนแม้แต่ฝันก็ไม่กล้าคิด
ถ้าเป็แต่ก่อนก็ไม่เป็ไร เพราะตอนนั้นเฉินชิงหยวนมีพร์โดดเด่น เป็ความหวังของสำนักเสวียนชิง แต่ตอนนี้เฉินชิงหยวนกลายเป็คนธรรมดาที่ร่างกายพิการไปแล้ว แต่ผู้าุโระดับสูงของสำนักเสวียนชิงถึงกับทำเช่นนี้
“ศิษย์น้องของข้า ใครก็ห้ามรังแก” ตงเหวินจวินให้เฉินชิงหยวนยืนอยู่ด้านข้าง ปล่อยให้เขาจัดการเื่พวกนี้เอง
หลังจากนั้นตงเหวินจวินก็ทะยานขึ้นฟ้า กวาดตามองเหล่าผู้บำเพ็ญจากแต่ละสำนัก สุดท้ายก็มองไปที่คนของตำหนักบูรพาสุข “หากการแต่งงานระหว่างสองสำนักไม่ต้อนรับสำนักเสวียนชิง เช่นนั้นสำนักเสวียนชิงก็จะจากไปเดี๋ยวนี้”
“ท่านผู้าุโตง โปรดอย่าโกรธเลย ข้าไม่มีเจตนาเช่นนั้นแม้แต่น้อย” เหยาซู่ซู่ ยิ่งก้มหลังลงต่ำกว่าเดิม เสื้อผ้าด้านหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
เมื่อครู่เหยาซู่ซู่กล้าพูดรังแกเฉินชิงหยวนก็เพราะเห็นว่ามีศิษย์ในสำนักติดตามมาบนเรือิญญาเพียงไม่กี่คน จึงไม่ได้ใส่ใจ หากรู้ั้แ่แรกว่าตงเหวินจวินอยู่ในเรือ ต่อให้ฆ่านาง นางก็ไม่กล้าพูดอย่างเมื่อครู่แน่
การละเมิดอำนาจของตงเหวินจวิน แม้แต่ประมุขคนปัจจุบันของตำหนักบูรพาสุขก็ต้องมาขอโทษถึงที่
ผู้ยิ่งใหญ่ขอบเขตหลุดพ้น แม้ในแดนเป่ยหวงที่กว้างใหญ่ก็ยังเป็บุคคลชั้นยอด ห้ามล่วงเกิน
“เช่นนั้นเ้าหมายความว่าอย่างไร?” เขาะโถามด้วยเสียงดัง
“พวกข้า… พวกข้า…”
แรงกดดันที่น่ากลัวกระหน่ำลงบนร่างของเหยาซู่ซู่ ทำให้นางรู้สึกราวกับถูกูเาหนักนับหมื่นกดทับ หนักอึ้งยากจะหายใจ
“ก่อนหน้านี้ ข้าไว้หน้าเ้าเพราะเห็นแก่ศิษย์น้องของข้า ถึงได้คุยกับเ้ามากกว่าปกติสักหน่อย ถ้าจะว่ากันตามลำดับรุ่นและกำลังวังชา เ้าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองหน้าข้าด้วยซ้ำ วันนี้ยังกล้ามารังแกศิษย์น้องของข้า ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอาเสียเลย”
ตงเหวินจวินเห็นเฉินชิงหยวนเติบโตมาั้แ่เด็ก ตามใจมาโดยตลอด อะไรอร่อย ๆ สนุก ๆ ก็พยายามหามาให้จนหมด ตัวเขาเองยังไม่อยากด่าว่าเฉินชิงหยวน เลย จะยอมให้คนอื่นมารังแกเขาได้อย่างไร?
หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่ผู้าุโอีกสองสามคนในตำหนักบูรพาสุข ตงเวินจวินคงไม่ใช้เพียงแรงกดดันข่มขู่เท่านั้น แต่จะตบหน้าเหยาซู่ซู่ไปสองสามทีเลยทีเดียว
คนรุ่นหลังมาท้าทาย ตงเหวินจวินก็ปิดตาสักข้างหนึ่ง ทำไม่รู้ไม่เห็น ไม่สนใจที่จะออกหน้า แต่พวกคนที่อาศัยความาุโมาข่มเหงผู้อื่นเช่นนี้แล้วจะให้ตงเหวินจวินอดทนต่อไปได้อย่างไร
“พวกข้าผิดไปแล้ว”
เหยาซู่ซู่ทนรับแรงกดดันจากผู้มีขอบเขตหลุดพ้นไม่ไหวจริง ๆ รู้สึกเหมือนกระดูกแตกไปหลายท่อน นางกัดฟันขอโทษ
“หึ!” ตงเหวินจวินส่งเสียงในลำคอเบา ๆ แล้วสลายแรงกดดันออกไป “ถ้ามีครั้งหน้า ข้าจะสั่งสอนเ้าแทนคนของตำหนักบูรพา์”
“ขอบคุณท่านที่ให้อภัย”
แม้ในใจเหยาซู่ซู่จะมีความคับแค้นใจและไม่พอใจนับมากแค่ไหน แต่ก็ไม่กล้าแสดงออกมา ยังต้องคารวะขอบคุณอีกฝ่ายเสียด้วยซ้ำที่ไม่ฆ่านาง
“ไสหัวไป!”
ตงเหวินจวินยืนกอดอกไพล่หลัง ไม่ได้ใส่ใจเหยาซู่ซู่แม้แต่น้อย หากเขา้า นิ้วเดียวก็ปราบนางได้
หลังจากนั้นเหยาซู่ซู่และคนอื่น ๆ ก็รีบจากไป ไม่หันหลังกลับมามองอีกเลย ครั้งนี้นับว่าเสียหน้ายับเยิน ต่อไปคงกลายเป็ที่ซุบซิบนินทาของผู้คนนับไม่ถ้วนแน่
ไม่มีใครคาดคิดว่าผู้าุโปกปักแห่งสำนักเสวียนชิงจะมา บรรดาคนหนุ่มที่เพิ่งดูถูกเฉินชิงหยวนด้วยวาจาเมื่อครู่ต่างหวาดกลัวว่าจะถูกแก้แค้น จึงวิ่งหนีจนลับตาไปในพริบตา
เื่ราวที่นี่ก่อให้เกิดความวุ่นวายไม่น้อย เหยียนิไห่ล่วงรู้ว่าเป็เื่ของเฉินชิงหยวนจึงรีบมาทันที
“ศิษย์พี่ตง” เหยียนิไห่สอบถามเล็กน้อยก็เข้าใจที่มาที่ไปทั้งหมด เขากลับมาบนเรือิญญา ก่อนก้มศีรษะคารวะตงเหวินจวิน จากนั้นก็มองไปยังเฉินชิงหยวน สายตาเต็มไปด้วยความห่วงใย “ศิษย์น้องเล็ก เ้าไม่เป็อะไรใช่หรือไม่?”
‘ปั้ง!’
ทันใดนั้น ตงเหวินจวินก็เตะเหยียนิไห่เต็มแรงจนร่างลอยไปไกลเป็พันลี้ เหยียนิไห่หยุดนิ่งกลางอากาศ จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเคลื่อนกายกลับมายังจุดเดิม
“เ้าเจ็ด เ้าทำอะไรโดยไม่คิดหน้าคิดหลังเช่นนี้ ปล่อยให้ศิษย์น้องเล็กอยู่บนเรือตามลำพัง ถ้าข้าไม่ติดตามมา ศิษย์น้องเล็กคงถูกรังแกไม่รู้เื่แล้ว”
ตงเหวินจวินชี้หน้าด่าทอผู้าุโเหยียนิไห่
“ทั้งหมดล้วนเป็ความผิดของข้า เกือบทำให้ศิษย์น้องเล็กเจอภัยอันตราย” เหยียนิไห่ตำหนิตนเอง
“ศิษย์พี่ตง ข้าไม่เป็ไร… อย่าตำหนิท่านพี่เหยียนเลย” เฉินชิงหยวนรีบเข้าไปห้ามปราม ลากตงเหวินจวินไปนั่งบนเก้าอี้ แล้วรินน้ำชาให้ถ้วยหนึ่ง “ศิษย์พี่ ดื่มน้ำชาให้อารมณ์เย็นลงเถิด”
เมื่อครู่ตงเหวินจวินเตะเร็วเกินไป เฉินชิงหยวนไม่ทันตั้งตัวจึงได้สติในภายหลัง
“ศิษย์น้องเล็กไม่ได้โทษเ้า เช่นนั้นก็ให้ถือว่ามันผ่านไปแล้ว!” เมื่อดื่มน้ำชาหมดถ้วย ความโกรธของตงเหวินจวิ้นก็จางลงไปกว่าครึ่ง
เหยียนิไห่ส่งสายตาขอบคุณมาให้เฉินชิงหยวน ที่ช่วยให้รอดพ้นจากการโดนตี
บรรดาผู้บำเพ็ญจากทุกสำนักมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ ทุกคนไม่อาจเข้าใจได้ว่า แม้ว่าเฉินชิงหยวนจะกลายเป็คนไร้ความสามารถแล้ว ทำไมยังคงเป็ที่โปรดปรานเช่นนี้กัน?
“ท่านผู้าุโตง มาเยือนด้วยตนเอง ขอเชิญเข้ามานั่งข้างในเถิด” ในขณะที่ทุกคนยังคงสงสัยว่าทำไมเฉินชิงหยวน ถึงได้รับความโปรดปราน ผู้าุโใหญ่ของสำนักหยก์ก็ปรากฏตัวขึ้น ใบหน้ายิ้มแย้ม คำนับหนึ่งครั้ง
“ข้าจะเล่นหมากรุกกับศิษย์น้องเล็ก ไม่ว่าง!” ตงเหวินจวินไม่ได้ตั้งใจจะให้เกียรติสำนักหยก์ จึงปฏิเสธไปตรง ๆ แต่ได้ยินคำตอบเช่นนี้ ผู้าุโใหญ่ของสำนักหยก์ก็ชะงักงัน
ไม่นาน ผู้าุโใหญ่ก็ได้สติ ยิ้มพลางกล่าวว่า “เมื่อใดท่านผู้าุโตงว่าง ก็เข้ามาได้ทุกเมื่อ สำนักหยก์จะต้อนรับอย่างดีแน่นอน”
ตงเหวินจวินไม่ชอบพิธีรีตองเหล่านี้ จึงี้เีตอบ
เนื่องจากการปรากฏตัวของตงเหวินจวิน ทำให้พวกคนแก่จำนวนมากโผล่หน้ามา ต่างพากันมาทักทาย
เื่เล็กน้อยพวกนี้ เหยียนิไห่เป็คนจัดการทั้งหมด ส่วนตงเหวินจวินนั้นนั่งอยู่ในเรือ เล่นหมากรุกกับเฉินชิงหยวน ดื่มชา หัวเราะร่าเริง
ในไม่ช้าก็ถึงวันแต่งงาน บนท้องฟ้าปรากฏแสงสีม่วงอำพันเป็มงคล ทอดยาวไปนับหมื่นลี้ สำนักต่าง ๆ มากมายมาตรงเวลา ส่งของขวัญกันอย่างยิ่งใหญ่
“มาแล้ว”
ขบวนแห่สำนักหยก์มาถึงตรงเวลา อลังการงานสร้าง ในทันใดก็ดึงดูดสายตาของทุกคน
ัเจ็ดหัวลากรถศึกหยกขาว บนรถเต็มไปด้วยผู้บำเพ็ญ พลังแข็งแกร่ง ท่วงท่าน่าเกรงขาม
ด้านหลังรถศึกหยกขาว ตามมาด้วยเกี้ยวดอกไม้หนึ่งคัน
แม้จะเรียกว่าเกี้ยวดอกไม้ แต่ความจริงแล้วมันดูเหมือนวังเคลื่อนที่ขนาดเล็ก
ทั้งหมดประดับประดาด้วยทองคำและหยก มีลวดลายัและนกยูงแกะสลักไว้หลายแห่ง หมอกขาวล่องลอยอยู่โดยรอบ ไป๋ซีเสวี่ยสวมชุดกระโปรงยาวสีชมพูนั่งอยู่ในเกี้ยว ศีรษะสวมมงกุฎนกยูง
หมอกเซียนลอยคว้าง แสงรัศมีสาดท่วมฟ้า
เหล่าผู้บำเพ็ญมองจากที่ไกล ๆ ไม่อาจละสายตา
1K
