กว่าจะกลับถึงบ้านดวงอาทิตย์ก็ใกล้ลับขอบฟ้าแล้ว รถเกวียนจอดเทียบหน้าบ้านและทยอยช่วยกันขนของเข้าบ้าน หลิงหลิงมองข้าวของที่กองเต็มโถงแล้วจึงให้หลงเฟยช่วยยกข้าวสารอาหารแห้ง แป้ง ธัญพืชไปจัดเก็บในครัวและช่วยกันจัดการข้าวของให้เรียบร้อย ตอนนี้อาหารมีกินได้ 3-4 เดือนไม่ลำบาก พวกเนื้อสัตว์หากอยากกินก็ไปล่าบนเขาหรือซื้อในเมืองอีกที หลิงหลิงมองข้าวของพลางพยักหน้ากอดอกยืนยิ้มชื่นชมอยู่คนเดียว จนเฟยหลงเห็นจึงแกล้งกระแอมไอ
"อะแฮ่ม ภรรยายิ้มอันใด ให้สามีได้ยิ้มกับภรรยาด้วยได้หรือไม่"
หลิงหลิงทำตาประหลับประเหลือกค้อนใส่
"ท่านพี่เย้าแหย่ข้าหรือเ้าคะ เดี๋ยวคืนนี้ให้นอนนอกห้องนะเ้าคะ"
หลงเฟยใทำหน้าตื่น
"ภรรยาจะใจร้ายกับสามีได้ลงคอหรือ ข้าแค่เห็นเ้ายืนยิ้มอยู่คนเดียวจึงอยากร่วมแบ่งปันก็เท่านั้น"
เด็กแฝดวิ่งเข้ามาเห็นท่านพ่อเสียงอ่อนเสียงหวานกับท่านแม่ก็หัวเราะชอบใจและทำหน้าตาล้อเลียน
"ท่านแม่ให้ลูกไปนอนด้วยแทนท่านพ่อก็ได้นะเ้าคะให้ท่านพ่อนอนห้องลูกก็ได้"
หลงหลงเอ่ยขึ้นพลางหัวเราะชอบใจ
"ดีเหมือนกันนะเนี่ย แม่จะได้กอดเด็กตัวนิ่มๆแทนคนตัวโตๆเนื้อแข็งๆแบบท่านพ่อ ดีหรือไม่"
หลิงหลิงพูดไปพลางปิดปากหัวเราะกับลูกๆอย่างสนุกสนาน
หลงเฟยอ้าปากพะงาบๆเอ่ยอันใดไม่ออก มองภรรยาตาละห้อยอย่างน่าสงสาร เดินคอตกไปหาหลงเป่าที่นั่งอยู่โถงกลางคัดแยกของออกให้น้องๆ อยู่มือเป็ระวิง
"ท่านพ่อเป็อันใดขอรับทำไมทำหน้าเศร้าแบบนั้น"
"ท่านแม่เ้าใจร้ายกับพ่อ จะไล่พ่อไปนอนนอกห้องน่ะสิ!!"
7K
