ภายใต้ชั้นใต้ดินเหม็นอับของอาคารร้างแห่งหนึ่งซึ่งเคยเป็ห้างสรรพสินค้าหรูหราขนาดใหญ่เมื่อหลายสิบปีก่อน ซึ่งในตอนนี้มันได้กลายเป็แหล่งพบปะของบุคคลหลากหลายชนชั้นั้แ่นักพนัน มาเฟีย คนไร้บ้าน นักล้วงกระเป๋า ขอทาน หรือแม้แต่คนที่ชอบเสพความรุนแรงแบบดิบ ๆ ก็ตามที สถานที่แห่งนี้ทุกวันศุกร์มันจะถูกทำให้กลายเป็สมรภูมิเดือดของนักมวยเถื่อนต้อนรับทั้งนักมวยขาจร ขาประจำ ที่มักแวะเวียนกันมาซดกำปั้นสังเวยเืแลกกับเงินเป็กอบเป็กำของผู้ชนะ และผู้พลาดท่าพ่ายแพ้ซึ่งไม่ได้อะไรติดตัวกลับไปเลยนอกจากาแฟกช้ำกับฟันที่หลุดหายไปเท่านั้น
วิลล์ เป็ผู้ชมขาประจำหน้าใหม่ที่นี่ เขาแวะเวียนมาที่นี่ทุกวันศุกร์ติดต่อกันมาหลายเดือน อาจมีลงเงินเพื่อความท้าทายบ้าง แต่ส่วนใหญ่คือการมานั่งดูคนตะบันหน้ากันในกรงตาข่ายเหล็กเสียมากกว่า
ต่อหน้าของเขาตอนนี้คือการสู้กันระหว่างไอ้หมาบ้า เดวิด เครก ผู้ไม่เคยสยบยอมต่อผู้ใด ฝีมือเป็เื่รอง อาวุธหลักของเขาคือความบ้าระห่ำ ตราบใดที่เขายังไม่หมดสติเขาพร้อมจะลุกขึ้นมาฟัดกับคู่ต่อสู้ตรงหน้าเขาได้ทุกเวลา โคจรมาเจอกับ ไมค์ ทราวิส นักสู้ผู้เต็มไปด้วยชั้นเชิงจากการเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้หลากหลาย สติปัญญา การแก้ปัญหาเฉพาะหน้าคือลักษณะเด่นของเขา
ขณะที่คุณกำลังอ่านอยู่นี้คือกลางยกที่ 3 เป็ตอนที่ทราวิสกำลังต้อนเครกเข้ามุมอับอีกครั้ง กำปั้นถูกระดมเข้าที่สีข้าง ชายโครงของไอ้หมาบ้าผู้จนตรอกที่ทำได้เพียงยกแขนขึ้นมาบังส่วนศีรษะของตนเองให้าเ็น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ หน้าตาเขาตอนนี้บวมปูด ตาช้ำจนแทบปิดอันเป็ผลมาจากการโดนทราวิสะโหมุนตัวถีบเข้าอย่างจังจนเกือบถูกจับแพ้ในยกที่แล้ว มายกนี้สถานการณ์ดูจะไม่เข้าข้างไอ้หมาบ้านัก เพราะนอกจากยกการ์ดขึ้นป้องกันแล้ว เขาแทบจะหาทางทำให้จอมชั้นเชิงอย่างทราวิสฟกช้ำไม่ได้เลย
แต่เครกก็หาได้ยอมแพ้ง่าย ๆ เขายังหาจังหวะเพื่อที่จะปลีกออกมาจากพายุหมัดของทราวิสที่ระดมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งจนร่างกายส่วนบนของเขาแทบจะชาไร้ความรู้สึกไปแล้ว ทราวิสไม่รอช้าสาวเท้าเข้าตามเครกประหนึ่งไม่อยากเสียเวลาอันได้เปรียบนี้ให้หลุดลอยไปแม้สักวินาทีเดียว ระยะห่างของคู่ต่อสู้เป็โอกาสดีที่เขาจะเผด็จศึกให้จบสิ้นกันไปเสียที เขากะจังหวะะโหมุนตัวถีบอีกครั้ง เป้าหมายคือเบ้าตาซ้ายของฝ่ายตรงข้าม ความแม่นยำของเขาไม่เคยพลาด เครกโดนทราวิสถีบเข้าแผลเดิมอีกครั้งจนเืสาดกระเด็นลงพื้นกรง เรียกเสียงฮือจากคนดูที่อยู่โดยรอบ รวมทั้งตัวของวิลล์เองที่ตอนนี้ลุ้นจนมือสองข้างขยำขากางเกงแน่นโดยไม่รู้ตัว
ไอ้หมาบ้าทรุดลงไปที่พื้น หากแต่คราวนี้เขาไม่ได้กองลงไปให้ใครมานับ มือสองข้างของเขาจับที่ขาของคู่ต้อสู้ข้างที่ถีบเข้าเบ้าตาของเขาไว้แน่นดุจสมบัติล้ำค่า ทราวิสพยายามดิ้นสุดแรงเพื่อดึงขาออกจากการกอดรัดของเครก แต่สายเกินไป ไอ้หมาบ้ากัดเข้าที่ขาของทราวิสจนจมเขี้ยว เืไหลทะลักออกจากาแจนเหยื่อผู้โชคร้ายร้องโหยหวนหมัดระดมชกเข้าที่หัวของไอ้หมาบ้า แต่กลับยิ่งทำให้มันคุ้มคลั่งมากขึ้น ยิ่งเจ็บ ยิ่งฝังเขี้ยวลึกลง ลึกลง จนเขาต้องตบพื้นยอมแพ้ไปอย่างน่าอนาถใจ แม้ตอนที่กรรมการเข้ามาแยก ไอ้หมาบ้ายังไม่ยอมปล่อยคมเขี้ยวออกจนต้องใช้กรรมการคนอื่นอีก 3 คนมาช่วยง้างปากจึงสำเร็จ
ท่ามกลางรอยเืหยดเป็ทางของคนเจ็บที่ถูกหามใส่เปลเข้าไปหลังสังเวียน นักชกรายใหม่ก็กำลังเดินสวนออกมาเพื่อทำการต่อสู้เป็คู่ต่อไป ระหว่างทางเดินเขาก็ขยับมือเพื่อให้มั่นใจว่านวมแบบเปิดนิ้วที่ใส่มานั้นพอดีกับมือของเขารึไม่ บ้างก็เอาสองหมัดกระแทกกันเพื่อทดสอบแรงปะทะของกำปั้น
“คามินมาแล้ว” วิลล์ได้ยินชายที่อยู่ด้านหลังพูดกันอย่างตื่นเต้น
ชายผู้นี้คือคามิน แม้จะไม่ได้ร่างกายใหญ่โตประดุจั์ปักหลั่น แต่ก็เต็มไปด้วยมัดกล้ามแข็งแกร่งที่เห็นได้เด่นชัดแทบจะไร้ไขมันส่วนเกิน เขาตัดผมสั้นเกรียนติดหนังหัว มีหนวดเคราสั้น ๆ ให้เห็นอยู่รำไร เ้าของสถิติการชก 325 ครั้งไม่เคยแพ้ใคร ผู้คนต่างขนานนามเขาว่า ‘าา’ แห่งสนามมวยเถื่อนแห่งนี้
เขาก้าวเข้าไปในกรง ในขณะที่อีกมุมของเวทียังคงชุลมุนกับการพยายามทำให้ไอ้หมาบ้าที่คุ้มคลั่งเมื่อการชกไฟต์สักครู่นี้อยู่ในอาการสงบ แม้กรรมการ 4 คนจะพยายามปลุกปล้ำยังเอามันไม่อยู่ ยิ่งตอนนี้มันเห็นคามินเดินเข้ามาในสถานที่ต่อสู้ ก็ยิ่งทำให้มันคลั่งขึ้นไปอีกจนสะบัดคนทั้ง 4 หลุดออกมาวิ่งปรี่เข้าหาคามินทันที
คนดูรอบสังเวียนร้องด้วยความใ บางคนลุกขึ้นยืนจนคนข้างหลังที่ถูกบังต้องเอามือแหวกเพื่อที่จะดูเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้าให้ชัด ๆ
ไอ้หมาบ้าที่ขาดสติพุ่งเข้าใส่คามินอย่างคุ้มคลั่ง แม้รอบข้างจะเต็มไปด้วยความโกลาหล แต่เขากลับนิ่งสงบอย่างเหลือเชื่อ เขาเบี่ยงตัวหลบไปทางขวาเล็กน้อยก่อนที่หมัดซ้ายจะถูกปล่อยเข้าที่ปลายคางของไอ้หมาบ้าเต็ม ๆ แรง หมัดเดียวเท่านั้นทำให้นักสู้ผู้คุ้มคลั่งหมดสติทันทีจนกองลงไปนอนที่พื้นอย่างง่ายดาย ท่ามกลางเสียงถอนหายใจของคนดู
“นึกว่าจะสนุกกว่านี้ซะอีก เซ็งชะมัดเลยว่ะ” ชายคนเดิมที่อยู่ข้างหลังวิลล์กล่าว
แต่คู่ต่อสู้ที่แท้จริงของคามินคือคนต่อไปนับจากนี้
เจโรม เดอะ ไททัน เ้าของความสูง 2 เมตร 24 เิเ ฉายา “าา” แห่งสนามมวยเถื่อนของเขต 12 คือผู้ท้าชิงของคามินในวันนี้ และเป็คู่ที่ผู้คนทั้งสนามต่างรอคอย
เราคงต้องขอขัดจังหวะเพื่อย้อนไปอธิบาย ‘กติกา’ คร่าว ๆ ของสนามมวยเถื่อนในยุคนี้สักครู่ ท่านจะสงสัยว่า รูปร่างของคามินและเจโรมแตกต่างกันขนาดนี้ ทำไมถึงจัดทั้งคู่มาต่อสู้กันได้ ซึ่งขัดกับหลักกติกาของยุคท่านผู้อ่าน (ยกเว้นบางคู่ที่จัดขึ้นกรณีพิเศษ) แต่เนื่องด้วยยุคสมัยที่ผมเล่าถึงนี้ กฎกติกาทั้งหลายแหล่ดูจะไม่เป็สิ่งที่คนเอาจริงเอาจังนัก มันถูกตั้งไว้หลวม ๆ เพียงว่า “- หากคู่ต่อสู้ยอมแพ้ หรือล้มลงให้กรรมการนับถึง 10 หรือหมดสติจนไม่สามารถจะต่อสู้ต่อไปได้ให้ยุติการชกทันที – ห้ามใช้อาวุธทุกอย่าง ในกรณีที่นักมวยกระทำการดัดแปลงร่างกายมาแล้ว ห้ามให้บุคคลที่ดัดแปลงร่างกายเป็ของมีคม อาวุธปืน เครื่องช็อตไฟฟ้า เข้าแข่งขันเด็ดขาด ถ้านอกเหนือจากนี้ต้องเป็ไปตามดุลพินิจของกรรมการผู้คัดเลือก – ชกยกละ 2 นาที ไม่จำกัดจำนวนยก ให้ต่อสู้จนกว่าจะรู้ผลแพ้ชนะ” เท่านี้ เพราะฉะนั้นจะเห็นว่าการเรียก “มวยเถื่อน” จึงเป็การเหมาะสมอย่างยิ่ง
เอาล่ะ เรากลับมาดูการต่อสู้กันต่อ
เจโรมเดินเข้าสู้สังเวียน ศีรษะโกนเลี่ยน ใบหน้าไม่มีหนวดเคราแม้แต่เส้นเดียว โหนกคิ้วปูดโปนมีแผลเป็ตรงหางคิ้วขวา ร่างกายใหญ่โตดุจั์น่าเกรงขาม ลำพังแค่กล้ามเนื้อไบเซ็บข้างเดียวก็ใหญ่กว่าหัวของคามินด้วยซ้ำ
“ใหญ่ขนาดนั้นกูว่าคราวนี้คามินไม่รอดว่ะ” ชายผู้อยู่หลังวิลล์แสดงทรรศนะ
“ราคาต่อรองเทไปฝั่งไททันเกือบหมดแล้ว เอ็งจะเอาไง จะลงฝั่งไหน” เพื่อนของชายผู้นั้นคุยตอบ
“ไททันสิวะ ตบบ้องหูคามินทีเดียวก็สลบแล้วล่ะว่ะทรงนี้”
เพื่อนของชายทางด้านหลังหัวเราะ “งั้นข้าลงคามิน”
“มึงจะบ้าเหรอ ไมค์ ไอรอน คราวที่แล้วยังไม่เข็ดรึไง?”
“ข้าไม่มีอะไรจะเสียแล้วว่ะ อย่างมากก็อดเหล้าอีกอาทิตย์นึง”
“คนบ้าแท้ ๆ มึงนี่ ตามใจละกัน”
กรรมการให้สัญญาณการชกในยกแรก คามินเดินเข้าหาเจโรมโดยไม่มีทีท่าเกรงกลัวในรูปร่างที่ต่างกันราวเด็กมัธยมชกกับเด็กประถมก็ไม่ปานแม้แต่น้อย และเป็คามินที่เปิดฉากเตะขาก่อน 1 ที เจโรมพยายามสวนด้วยหมัด แต่ไม่ทันความไวของคามินที่ฉากหลบได้ทัน คราวนี้เจโรมเป็ฝ่ายเดินเข้าหาคามินบ้าง ไม่ต่างจากหมีั์อันดุร้ายเดินตามล่าหาเหยื่อ การเตะดุจแส้สายฟ้าฟาดของคามินดูจะไม่สามารถระคายเคืองให้แก่ท่อนขาอันแข็งแกร่งของเ้าั์ไททันได้เลยแม้แต่น้อย หมด 1 ยก ไม่มีใครทำอะไรได้เป็ชิ้นเป็อันได้ทั้งคู่ เจโรมเร่งเดินบดคามินให้จนมุมแต่ก็ทำไม่ได้ ส่วนคามินก็ได้แต่เตะขาแล้วฉากหลบการโจมตีของเจโรม ทำอะไรได้ไม่เป็ชิ้นเป็อันเช่นกัน
“น่าผิดหวังว่ะ ยกแรกน่าเบื่อเกินไป” เพื่อนของชายทางด้านหลังกล่าว
“เฮ้ย ข้าว่าน่าจะดูเชิงกันทั้งคู่แหละ ของจริงต้องยกต่อไปแน่นอน”
วิลล์ได้แต่นั่งนิ่ง สายตาจับไปที่เวทีต่อสู้ที่มีกรงล้อมรอบนั้นอย่างตาแทบไม่กะพริบ
ยกที่สองเริ่มขึ้น คามินเปิดฉากเตะขาอีกเช่นเคย ในขณะที่เจโรมก็พยายามเดินเข้าหาเหมือนดังยกแรก คามินได้แต่หลบไปมากับเตะขา เตะขา เตะขา แล้วก็เตะขา จนเจโรมเริ่มแสดงอาการไม่พอใจ เหมือนจะสื่อว่าลูกเตะของแกมันช่างปวกเปียกจนทำอะไรขาของข้าไม่ได้เลยโว้ย อีกทั้งยังเริ่มได้ยินเสียงโห่มาจากผู้ชมอีกด้วย
เสียงโห่ ยิ่งทำให้เจโรมฮึกเหิม แสดงอาการท้าทายคามินมากขึ้นตลอดเวลา แต่คามินก็ยังไม่สนใจ ยังคงหาโอกาสเตะขาต่อไป
“หมดท่าว่ะ นี่เหรอาาแห่งสังเวียน โคตรป๊อดเลย ได้แต่เตะขา” เพื่อนของชายทางด้านหลังพูดขึ้นมาอีก
“เปลี่ยนใจไม่ได้แล้วด้วยว่ะ ลงเงินไปแล้ว อดเหล้าอีกแล้วกู เซ็งชิบ”
จากที่เคยตั้งการ์ดรัดกุม ตอนนี้เจโรมเดินเข้าหาอย่างสบายใจ ลดมือลงข้างตัว เสียงเชียร์มีแต่ “ไททัน ไททัน” ดังสนั่นสังเวียน เ้าั์ใหญ่ใจพองโตเต็มที่ เขายืนผายมือ ยิ้มให้ผู้ชม ยกนิ้วโป้งทิ่มลงพื้นเพื่อเย้ยหยันคู่ต่อสู้ที่ไม่มีทางทำความาเ็ให้เขาได้เลย
เจโรมเดินเข้าหา มือไพล่หลัง หมายให้คามินโจมตีส่วนอื่นบ้าง และเป็นัยยะถึงอาวุธของคู่ต่อสู้ที่โจมตีใส่เขานั้นไม่สามารถระคายผิวเขาแม้แต่น้อย ตอนนี้เองเคมินแย็บซ้าย/ขวา เข้าปลายคางอย่างรวดเร็วจนแทบไม่มีใครมองเห็น แม้แต่เจโรมเองก็ยังมองไม่เห็นด้วยซ้ำ มันอาจจะดูเป็หมัด 1-2 ธรรมดา ๆ แต่กลับทำให้เจโรมเซถอยหลัง คามินไม่รอช้า ะโชิ่งกับผนังลูกกรง โยนเข่าลอยใส่เ้ายักใหญ่เต็มกราม หลับหมดสติกลางอากาศ ไม่จำเป็ต้องให้กรรมการนับ 1 ถึง 10 ด้วยซ้ำ
วิลล์ยิ้มที่มุมปาก เขาจ้องมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์โฮโลแกรมตรงหน้าเขานิ้วกดส่งข้อความไปยังคู่สนทนาอีกคน
‘เห็นแล้วใช่ไหมครับ บอส’ –วิลล์
‘เห็นแล้วชัดเจน มั่นใจได้แน่นอน’ –???
‘เริ่มงานตามที่เราคุยกันไว้ได้เลย’ –???
System.Environment.Exit (1) ;