ยอดเชฟกระทะเหล็กผจญภัยต่างโลก The Crescent Moon Cafe

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งความรู้สึกของพฤกษ์ก็ชัดเจนขึ้นและรับรู้ได้ถึงความรู้สึกอ่อนแอของร่างกายที่ขาดสารอาหารในเวลาเดียวกัน ทำให้เขายังลุกไม่ขึ้น แผลที่เข่าของเขาก็ยังคงมีอาการเจ็บรบกวนอยู่ตลอด พอมองไปที่ด้านข้างเตียงก็เห็นดวงตาสีอำพันกลมโตสุกใสเป็นประกายคู่หนึ่งมองมายังเขาด้วยความเป็นห่วง “ป๊ะป๋า ... เป็นอะไร?” มือของ เอลิน่าตัวน้อยยังคงจับอยู่ในมือของเขาและใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลใจ สีหน้าของพฤกษ์อ่อนโยนลงเล็กน้อย ผมสีน้ำตาลแดงของเอลิน่าที่นั่งอยู่บนขอบเตียงกระจัดกระจายบนไหล่ของเขา ดวงตาเหลืองอ่อนคู่หนึ่งสดใสราวกับดวงจันทร์ หูทั้งสองข้างตั้งฟูอยู่ด้านบนราวกับน้องหูหมาในอนิเมะ และหาง กระดิกเล็กน้อยเวลาพูด เรียกได้ว่าได้รับการถ่ายทอดทางพันธุกรรมจากเจ้าหญิงเผ่าหมาป่ามาอย่างสมบูรณ์แบบ สวมเสื้อผ้าฝ้ายและผ้าลินินสีเทา อายุเพียงห้าหกขวบ ลักษณะดูน่ารักน่าชังจนใคร ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะอยากหอมสักฟอด นี่คือลูกสาวเขา.. ทั้งชาติก่อนและชาตินี้ พฤกษ์ยังไม่ได้แต่งงานและไม่เคยมีลูก อันที่จริงแล้วเขาไม่รู้ว่าจะเข้ากับเด็ก ๆ ได้อย่างไร หลังจากรวมความทรงจำของสองชาติภพปรับเข้าด้วยกันได้แล้ว เขามองไปที่ใบหน้าเล็ก ๆ นั้นด้วยสีหน้าที่เป็นห่วงรู้สึกเหมือนกำลังเฝ้าดูตัวเองในวัยเด็ก ปรกติแล้วเขาเคยเป็นคนไม่ชอบเด็กเอามาก ๆ และในชีวิตนี้ของอลันเขาเอาแต่ฝึกฝนวิชาดาบ ส่วนในชีวิตที่แล้ว พ่อแม่ของเขาเสียไปตั้งแต่เด็กแล้ว เขาได้อาศัยอยู่กับปู่ที่เป็นเชฟชื่อดัง ซึ่งวันๆ ก็ได้แต่สอนให้เขาทำอาหาร ไม่เคยได้รับความรักเหมือนเด็กคนอื่น "ฉัน ... เอ่อ พ่อไม่เป็นไร" เขาเงอะงะเล็กน้อยและเอื้อมมือไปสัมผัสผมของเอลิน่าเบา ๆ เสียงของเขาแหบพร่า ผมของเธอนุ่มสลวย เขารู้สึกสบายใจ อบอุ่นใจ นี่คือลูกสาวของเขา! มันเป็นความรู้สึกอบอุ่นที่แสนวิเศษมากจริง ๆ “ป๊ะป๋า ดีขึ้นแล้วเหรอคะ?” เอลิน่า เลียมือของอลันและแววตาละห้อยเหมือนลูกแมวน่ารัก เธอพูดอย่างอ่อนแรงด้วยปากเล็กๆ นั้น “แต่... ป๊ะป๋า... หนูหิวจังเลย"พฤกษ์รู้สึกว่าหัวใจของเขาบีบตัว ความรู้สึกสงสารเอ่อล้นจนน้ำตาคลอ นี่ตัวเขาก่อนหน้านี้ปล่อยให้ลูกสาวต้องลำบากขนาดนี้ได้ยังไงกัน ก่อนหน้านี้ตัวเขาทำเป็นแต่สู้รบ เมื่อต่อสู้ไม่ได้ก็เหมือนกับไร้ซึ่งทุกสิ่ง แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปแล้ว ตั้งใจว่าจะต้องดูแลลูกสาวตัวน้อยคนนี้ให้ดีที่สุด... “ป๊ะป๋ายังไม่สบายอยู่เหรอคะ?” เอลิน่าเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของอลัน เธอถามอย่างกังวลเล็กน้อย เธอรู้สึกว่าพ่อของวันนี้ดูเหมือนจะแตกต่างไปจากเดิมอย่างบอกไม่ถูก เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสอันอบอุ่นบนใบหน้าของเขา อลันพยายามสงบสติอารมณ์ ฝืนรอยยิ้มขึ้นอีกครั้ง ควานหาพบเหรียญทองแดงสองเหรียญสุดท้ายจากในกระเป๋าของเขาและวางไว้บนมือของเอลิน่า "ลูกเอาไปซื้อ'ขนมปังหวาน'สองชิ้น คืนนี้เราต้องฉลองที่พ่อหายดีกัน" เขารู้ว่าลูกสาวชอบกินขนมปังหวานของร้านโดรี่มากที่สุด "จริงเหรอ เอลิน่า ชอบกินขนมปังหวานที่สุด! " จู่ๆ ใบหน้าของเอลิน่าก็มีรอยยิ้มประหลาดใจ มือน้อยกำเหรียญทองแดงสองเหรียญแล้วปีนลงจากเตียงของอลันแล้วกระโดดลงจากเตียงใส่รองเท้าแล้ววิ่งออกไปนอกประตู อลันมองไปที่เอลิน่าที่หายไปที่ประตู รู้สึกเจ็บปวดใจ ขนมปังหวานเป็นเพียงขนมปังเนื้อหยาบโรยน้ำตาลที่ราคาแค่หนึ่งเหรียญทองแดงเท่านั้น แต่ลูกสาวของเขาชอบมันมาก ในช่วงสองปีที่ผ่านมาพ่อและลูกสาวใช้ชีวิตอยู่อย่างยากลำบากอาศัยเพียงงานเบ็ดเตล็ดจากกิลด์ที่แทบไม่ค่อยจะมี ในการยังชีพ ขนมปังหวานเป็นของหวานเพียงอย่างเดียวที่ราคาถูกพอจะซื้อได้สำหรับพวกเขาเอลิน่าเป็นเด็กดี แม้ว่าเธอจะอยากกินมากขนาดไหน แต่เธอก็ไม่เคยขอ ชีวิตที่ผ่านมาห้าปีกว่า เขาเลี้ยงดูเธอแบบอดมื้อกินมื้อ แน่นอนว่าสาเหตุส่วนหนึ่งเพราะเขาทำงานหนักไม่ได้ แต่หลักๆ มาจากความสิ้นหวัง จากการที่ไม่อาจทำความหวังฟื้นฟูตระกูลโมว์เบรย์ได้อีกต่อไป ทำให้เขายอมแพ้ ไม่ดิ้นรนทำอะไร มีชีวิตไปวันๆ อลัน ลุกขึ้นยืน เขาเดินลากขาไปที่หน้ากระจกทองเหลืองแตกๆ ข้างผนังและมองไปที่รูปลักษณ์ของเขาผิวซีดเหลืองเนื่องจากขาดสารอาหารเป็นเวลานาน ใบหน้าเข้มขรึมดูราวกับอายุสามสิบกว่าแต่ความจริงตัวเขาอายุเพียงยี่สิบแปดเท่านั้น ส่วนสูงประมาณ 187 เซนติเมตร ทำให้เขาดูตัวใหญ่กว่ามนุษย์ทั่วไปโดยเฉลี่ยของโลกนี้มาก ผมหยักศกสีเทาอ่อนยาวม้วนอยู่ด้านหลังศีรษะ เคราดกรกครึ้ม ทำให้ใบหน้าของเขาดูแก่กว่าอายุจริง ‘หน้าตาพอใช้ได้ แต่สภาพซกมกแบบนี้ถ้าออกไปข้างนอกมีหวังชาวบ้านได้วิ่งหนีกันกระเจิง ทั้งที่มีเอลิน่าตัวน้อยน่ารักอยู่ที่บ้านไม่รู้จักทำความสะอาดซะบ้างเลย’ อลันบอกกับตัวเองอีกคนหนึ่งในใจในคืนนั้นเมื่อห้าปีที่แล้ว หลังจากที่สูญเสียความหวังทั้งหมดที่จะฟื้นฟูเกียรติภูมิของตระกูล ถ้าไม่ใช่เพราะการดำรงอยู่ของเอลิน่าเขาคงเลือกที่จะยุติชีวิตนี้ไปแล้ว แต่เขาก็ใช้ชีวิตต่อจากนั้นเหมือนหุ่นไม้ที่เชือกขาดไม่ต่างอะไรกับไร้ชีวิตสถานการณ์ในบ้านตอนนี้นับได้ว่าถึงขั้นวิกฤติ กำแพงผุพัง ห้องทั้งห้องมีเพียงเตียงเดียว และผ้าห่มผืนเดียวที่ให้เอลิน่าได้ห่มคลุมในยามที่เธอหลับ 'เหรียญทองแดง'สองเหรียญสุดท้ายหมดไปกับมื้อนี้ แน่นอนว่าพรุ่งนี้ก็เป็นปัญหา(หึ! พ่อครัวอันดับหนึ่งอะไรกัน พรุ่งนี้จะเอาอะไรกินยังไม่รู้เลย)หลังจากที่หัวเราะเยาะตัวเองเสร็จก็ตัดสินใจทันที“ภารกิจแรกในตอนนี้คือ 'หาเงิน'!” 'ขนมปังหวานโรยน้ำตาลของโดรี่'ต้องเดินไปถึงจัตุรัสกลางเมือง ซึ่งในเวลาอาหารเย็นแบบนี้คงต้องรอคิวยาว เอลิน่าไม่อยากให้เขาเหนื่อยเดินไกล ทุกครั้งที่ต้องซื้ออะไรจึงอาสาไปเองเสมอ อลันจึงใช้เวลานี้ในการคิดเกี่ยวกับแผนในอนาคตแม้ว่าชีวิตในตอนนี้ของอลันจะอัตคัดขัดสน แต่อย่างน้อยบรรพบุรุษของเขาก็ทิ้งมรดกเอาไว้ให้อยู่บ้างซึ่งก็คือตึกขนาดเล็กสามชั้นที่ได้อาศัยนอนอยู่นี้เอง ซึ่งเคยเป็นโรงแรมเก่าสำหรับนักผจญภัย และเป็นที่ลี้ภัยลับของครอบครัว ไม่มีใครรู้ว่าตระกูลโมว์เบรย์เป็นเจ้าของที่เพราะดำเนินงานในชื่อคนอื่น แต่หลังจากที่ตระกูลของเขาล่มสลายลงเมื่อร้อยกว่าปีที่แล้วที่นี่ก็ถูกทิ้งร้าง ตัวตึกตั้งอยู่บริเวณปลายซอยด้านหนึ่งของจัตุรัส และถึงแม้ว่าที่นี่จะอยู่ค่อนข้างไกลจากใจกลางหมู่บ้าน แต่ชั้นหนึ่งที่เป็นหน้าร้านก็ยังมีคนเดินผ่านไปมาอยู่เสมอเพราะเป็นถนนที่นำไปยังกิลด์นักผจญภัย ยังเคยมีคนมาขอเช่าเพื่อทำร้านค้าอีกด้วย แต่อลันไม่กล้าใครเช่าเพราะห่วงปัญหาความปลอดภัยของลูกสาว อลันค่อยๆ เดินสำรวจไปยังชั้นล่าง พื้นบันไดดังเอี๊ยดอ๊าด เพราะความเก่าและผุพัง“น่าจะพอทำเป็นร้านอาหารได้มั้ยนะ” เขาคิดขึ้นอย่างไม่แน่ใจ กว่าจะพยุงตัวเองลงมาถึงชั้นล่างได้ก็ใช้เวลาอยู่นาน ๆ เพราะบันไดไม้แตกผุพังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดดูอันตรายอยู่ตลอดเวลา จากนั้นก็หยุดยืนหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย ‘เราเคยสามารถฉีกออร์คได้ด้วยมือเปล่า แต่ตอนนี้แค่เดินลงบันไดก็เหนื่อยแทบจะขาดใจตาย’ ตัวเขารู้ดีว่าอลันคนก่อนนี้หมดอาลัยตายอยากกับชีวิตจึงปล่อยปละสภาพร่างกายจนขาข้างที่บาดเจ็บเริ่มไม่มีแรง จนกระทั่งตอนนี้อาการแย่ลงจนแทบไม่มีแรงเดินพื้นที่ชั้นหนึ่งมีไม่มากนัก มีพื้นที่เกือบแปดสิบตารางเมตร ผนังอิฐครึ่งหนึ่งพัง มีโต้ะและเก้าอี้ไม้ทรงกลมเก่าๆ ที่ฝุ่นหนาเตอะและเศษขยะอื่น ๆ อยู่เกลื่อนพื้น นอกจากนี้ยังมีห้องครัวโทรมๆ อยู่ด้านหลัง แววตาของอลันก็สว่างขึ้นอย่างมีความหวังทันที (อืม อย่างน้อยก็มีครัว...)------------------------------------- error loaded

Front : Alina The Silvermoon, Back : Brody(Dire Wolf) , Credit : Pixivision.net

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 2 : ลูกสาว?

นิยายแนะนำ

ยอดเชฟกระทะเหล็กผจญภัยต่างโลก The Crescent Moon Cafe

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 2 : ลูกสาว?

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้