ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]

          “วันพรุ่งนี้มารดาจะจัดงานเลี้ยงที่จวนโหวพ่ะย่ะค่ะ ท่านได้ส่งเทียบเชิญให้กับญาติๆ เพื่อแนะนำกระหม่อมให้ญาติๆ รู้จัก กระหม่อมทราบดีว่าฝ่าบาททรงมีราชกิจมากมาย กระหม่อมสามารถกลับสู่ตระกูลครอบครัวเดิมได้ก็ด้วยฝ่าบาททรงเมตตาและสงสาร จึงเข้ามาขอบพระทัยฝ่าบาทก่อนพ่ะย่ะค่ะ” หลี่ลั่วตอบ

          หลี่ฉางเฉิงหิ้วสิ่งของสองตะกร้าเข้ามา ตะกร้านั้นขนาดไม่เล็กเลย “ผู้น้อย หลี่ฉางเฉิง บุตรหลี่จงหมิง ถวายบังคมฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”

          “ลุกขึ้น ของที่อยู่ในตะกร้านี้คือสิ่งของอันใดกัน?” เจ้าหนิงฮ่องเต้ตรัสถาม อย่าว่าแต่จ้าวหนิงฮ่องเต้ แม้กระทั่งพระโอรสทั้งสี่และหัวหน้าขันทีไห่กงกงที่อยู่ในห้องทรงพระอักษรล้วนรู้สึกอัศจรรย์ใจยิ่งนัก ขุนนางที่ส่งของกินมาถวายแก่ฮ่องเต้ ตั้งแต่โบราณจนถึงบัดนี้หลี่ลั่วถือเป็นคนแรก

          หลี่ลั่วเปิดตะกร้าแรกออกก่อน “นี่คือขนมเค้กพ่ะย่ะค่ะ” ขนมเค้กขนาดหกชุ่น[1] ดูไปแล้วมีลักษณะกลมๆ เล็กๆ ขนมเค้กขนาดหกชุ่นนี้หลี่ลั่วได้ทำการตัดเป็นชิ้นเล็กมาก่อนแล้ว ตัดมาทั้งหมดหกชิ้นด้วยกัน ขนมเค้กแยกออกมาต่างหากหนึ่งตะกร้า จากนั้นหลี่ลั่วจึงเปิดตะกร้าถัดมา “นี่คือแผ่นมันฝรั่งทอดพ่ะย่ะค่ะ ทำมาจากถั่วดิน นี่คือเนื้อวัวแห้ง นี่คือลูกกวาด ทำมาจากแป้งหมี่และนมวัว ส่วนนี่คือเหล้าผลไม้ มีประโยชน์ทำให้ร่างกายแข็งแรงพ่ะย่ะค่ะ” หลี่ลั่วค่อยๆ ทำการแนะนำไปทีละอย่าง

          เป็นครั้งแรกในชีวิตของจ้าวหนิงฮ่องเต้ที่ได้รับการแสดงความขอบคุณเป็นอาหาร ทว่าวิธีการขอบคุณเช่นนี้ช่างน่าสนใจยิ่ง “ขนมเค้ก? ถั่วดิน? เหล้าผลไม้? เอามาให้เจิ้นลองชิมดูหน่อยเถิด” ของกินเล่นพื้นบ้านเหล่านี้ จ้าวหนิงฮ่องเต้ไม่เคยเสวยมาก่อน ในสายพระเนตรของจ้าวหนิงฮ่องเต้ ไฉนจะไม่คิดว่าเป็นของกินเล่นพื้นบ้านเล่า?

          “พ่ะย่ะค่ะ” ไห่กงกงเข้าไปหิ้วตะกร้าเข้ามา จากนั้นใช้เข็มเงินทดสอบพิษในอาหาร สิ่งของที่ฝ่าบาทจะเสวย ต้องระวังให้มาก

          จ้าวหนิงฮ่องเต้หยิบมันฝรั่งทอดขึ้นมาเสวยเป็นอันดับแรก มีรสชาติของเกลือเล็กน้อย แต่ไม่มาก รสชาติดีมาก “ให้พวกเขาชิมบ้าง”

          “พ่ะย่ะค่ะ” ไห่กงกงนำมันฝรั่งทอดไปถวายให้แก่พระโอรสทั้งสี่

          จากนั้นจ้าวหนิงฮ่องเต้จึงหยิบขนมเค้กเสวยไปหนึ่งคำ กลิ่นของนมวัวหอมยิ่ง แต่เจ้าหนิงฮ่องเต้ไม่ทรงโปรดเสวยของหวานนัก “ขนมเค้กนี้นำไปให้ฮองเฮาที่ตำหนักคุนหนิง”

          “พ่ะย่ะค่ะ”

          ในบรรดาอาหารที่ยังเหลืออยู่ จ้าวหนิงฮ่องเต้หยิบลูกกวาดรสนมและเนื้อวัวแห้งออกมา “ของเหล่านี้ให้ส่งไปที่ตำหนักคุนหนิงด้วย” ด้วยเหตุที่สิ่งของที่หลี่ลั่วเตรียมมานั้นมีปริมาณมากพอ ดังนั้นจ้าวหนิงฮ่องเต้จึงรับสั่งให้ไห่กงกงส่งไปที่ตำหนักคุนหนิง

          สุดท้ายคือเหล้าองุ่น จ้าวหนิงฮ่องเต้ทรงดื่มไปหนึ่งอึก “เหล้านี้รสชาติดี” กลิ่นผลไม้ในเหล้านั้นหอมยิ่งนัก ทว่าความเข้มข้นนั้นต่ำมาก แต่ที่สูงค่ายิ่งกว่าคือกษัตริย์เพียงหนึ่งเดียวที่ปกครองประเทศ ดื่มเหล้าที่ดีกรีแรงเกินไปจะทำร้ายสุขภาพได้ “คิดไม่ถึงว่าเหล้าพื้นบ้านรสชาติจะดีเช่นนี้”

          “ขอบพระทัยที่ฝ่าบาททรงโปรดพ่ะย่ะค่ะ” หลี่ลั่วโขกหัวขอบพระทัย

          “ลุกขึ้นเถิด” ฝ่ายบาททรงดื่มเหล้าผลไม้อีกสองอึก “วันสำคัญของเจ้าในวันพรุ่งนี้เจิ้นคงไม่ไป ให้ไห่กงไปเป็นหน้าเป็นตาให้เจ้า”

          “ขอบพระทัยฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ” หลี่ลั่วยิ้มอย่างดีอกดีใจ

          “วันนี้เจ้าส่งของขวัญมาให้เจิ้น เช่นนั้นเจิ้นควรจะให้ของขวัญอันใดตอบแทนเจ้าเล่า?” จ้าวหนิงฮ่องเต้ตรัสถามกลับ

          ของขวัญตอบแทนหรือ? หลี่ลั่วตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง มีความไม่เข้าใจเล็กน้อย “กระหม่อมมามอบของขวัญให้ฝ่าบาท มิได้คิดว่าฝ่าบาทต้องให้ของขวัญตอบแทนกลับมาพ่ะย่ะค่ะ”

          “อ้อ? จริงรึ?” จ้าวหนิงฮ่องเต้กลับตรัสถามพระโอรสทั้งสี่ “พวกเจ้าคิดว่าเจิ้นควรเตรียมสิ่งใดเพื่อเป็นการมอบของขวัญตอบแทนให้กับจงหย่งโหวดีเล่า?”

          ของขวัญตอบแทน คำนี้ฟังแล้วทำให้พระโอรสทั้งสี่รู้สึกบีบรัดหัวใจยิ่งนัก ด้วยเหตุที่ก่อนหน้านี้พวกเขากำลังหารือเรื่องของขวัญตอบแทนในงานเลี้ยงวันพระราชสมภพ บัดนี้มาได้ยินจ้าวหนิงฮ่องเต้ตรัสเช่นนี้ ย่อมเป็นการชัดเจนแล้วว่าจ้าวหนิงฮ่องเต้ไม่พึงพอใจกับคำตอบที่พวกเขาตอบไปเมื่อสักครู่เลย

          “เจ้าใหญ่ เจ้าพูดก่อน” จ้าวหนิงฮ่องเต้ทรงเรียกชื่อไล่เรียง

        องค์ชายใหญ่ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง คำถามนี้ค่อนข้างยาก “จงหย่งโหวคงมิเคยได้ลิ้มรสอาหารว่างในวังหลวงเป็นแน่ ลูกคิดว่าเสด็จพ่อทรงรับสั่งให้ห้องเครื่องของเราเตรียมอาหารว่างให้แก่จงหย่งโหวเป็นของขวัญตอบแทน เห็นจะสมควรยิ่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

          “เจ้ารองเล่าคิดเช่นใด?” จ้าวหนิงฮ่องเต้หันไปมององค์ชายรอง

          “ความคิดของลูกเหมือนกับพี่ใหญ่พ่ะย่ะค่ะ จงหย่งโหวส่งของว่างมามากมาย นั่นแสดงว่าเขาต้องชอบกิน และอาหารว่างที่อร่อยที่สุดในใต้หล้านั้นต้องออกมาจากห้องเครื่องในวังหลวง ดังนั้นให้อาหารว่างเป็นของขวัญตอบแทนกับจงหย่งโหวนั้นก็ไม่เลวเลยทีเดียวพ่ะย่ะค่ะ” องค์ชายรองนั้นมักจะเดินตามองค์ชายใหญ่เสมอ

          “เจ้าสามเล่า?”

          ฐานะขององค์ชายสามนั้นเทียบไม่ได้กับองค์ชายใหญ่และองค์ชายรอง ดังนั้นแต่ไหนแต่ไรมาจึงได้แต่เดินตามองค์ชายใหญ่และองค์ชายรองเสมอมา “ลูกเห็นด้วยกับความเห็นของพี่ใหญ่และพี่รองพ่ะย่ะค่ะ”

          หลี่ลั่วประหลาดใจยิ่งนัก พี่น้องสามคนนี้ช่างสามัคคีกันดีแท้ ตั้งแต่โบราณมักกล่าวว่าระหว่างพระโอรสในราชวงศ์นั้นแก่งแย่งชิงดีกันอย่างรุนแรงมิใช่หรือไร?

          “จวิ้นเฉินเล่า?” จ้าวหนิงฮ่องเต้ตรัสถามกู้จวิ้นเฉิน

[1] ชุ่น (寸) คือหน่วยวัดพื้นที่ดั้งเดิมของจีน 1 ชุ่นของจีนเทียบเท่ากับ 1 นิ้ว