เช้าวันหนึ่งอันสดใสเด็กนักเรียนมัธยมปลายคนหนึ่งที่มีชื่อว่า ปุ้ย วันนี้เขาก็ยังคงเดินทางไปเรียนเหมือนกับวันทุกวันเพราะ ซึ่งปุ้ยนั้นเป็คนที่มีรูปร่างตัวเล็กกว่าคนรุ่นเดียงกันอยู่พอสมควรและหน้าตาของเขายังไม่หล่ออีกด้วย
จึงทำให้เขาถูกกลั่นแกล้งอยู่เป็ประจำจึงทำให้เขาตอนนร้กลายเป็พวกนอกสังคม ไม่กล้าเข้าไปหาคนอื่นๆรอบตัวไม่กล้าแม้แต่จะพูดคุยหรือสบตากับพวกเขาเลยแม้แต่น้อย
ปุ้ยใช้เวลาไม่นานเขาก็ได้เดินมาถึงโรงเรียนที่เป็ที่ซึ่งเขาไม่อยากมาที่สุด เพราะมันเป็ที่ๆทำให้เขาถูกพวกเด็กเกเรกลั่นแกล้งอยู่เป็ประจำจนถึงเขาทำให้เขาคิดอยากจนฆ่าตัวตายด้วยซ้ำไป
ซึ่งทางครอบครัวของปุ้ยเองก็ไม่รู้เื่นี้เพราะพวกเขาได้ไปทำงานอยู่ที่ต่างประเทศ พ่อกับแม่ไปทำงานนที่สหรัฐพี่ชายไปทำงานที่ญี่ปุ่น จึงทำให้เขาต้องอยู่ตัวคนเดียวมาตลอดสามปี
ปุ้ยได้เดินเข้ามาภายในโรงเรียนและได้ไปเข้าแถวตามปกติเหมือนเคย พอเสร็จสิ้นจากการเข้าแถวแล้วนั้นมันก็ทำให้ปุ้ยถึงกลับถอนหายใจออกมาและพูดกับตัวเองว่า
"เฮ้อ วันนี้ก็ขอให้อย่าถูกรุนแรงมากกว่ามื้อวานเลย"
ปุ้ยพูดกับตนเองก่อนจะเดินเข้าไปภายในห้องเรียนของเขา ซึ่งพอเข้ามาแล้วก็เห็นว่าเพื่อนร่วมห้องของเขาเองก็ได้พากันขึ้นมานั่งรอเรียนคาบแรกแล้ว ซึ่งห้องเรียนของเขานั้นเพื่อนๆต่างก็จบกลุ่มคุยกันอย่างสนุกสนาน
ซึ่งมันก็เป็เื่ธรรมดาที่พวกเพื่อนๆกลุ่มของตัวเองจะมารวมกลุ่มพูดคุยกันเื่ต่างๆ และหนึ่งในบรรดากลุ่มพวกนั้นก็มีกลุ่มเด็กเกเรที่ชอบกลั่นแกล้งเขาอยู่ด้วย
ปุ้ยมองพวกมันเพียงแค่แป๊ปเดียวเท่านั้นเขาก็ต้องรีบก้มหน้าลงพร้อมกับรีบเดินไปที่นั่งของตัวเองที่อยู่แถวแรกกลางห้อง เพื่อไม่ให้พวกนั้นมาแกล้งเขาแต่เช้าๆแต่เหมืินว่าปุ้ยจะคิดผิดเพราะหนึ่งในกลุ่มคนแกล้งเขาก็ได้พูดขึ้นว่า
"อ้าวนั้นมันไอ้ปุ้ยนี้หว่า" เก่งที่เป็หัวโจกในการกลั่นแกล้งปุ้ยพูดขึ้นทันทีที่เห็นปุ้ย
"อ้าวเห้ยไอ้ปุ้ยทำไมยังไม่มาทำความเคารพพวกกูเหมือนอย่างเคยละวะ" บอมที่เป็เพื่อนสนิทของเก่งก็ได้พูดขึ้นเสริม
ปุ้ยที่ได้ยินแบบนั้นก็ทำเหมือนกับว่าไม่ได้ยิน พวกนั้นที่เห็นว่าปุ้ยทำเป็ไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดนั้นพวกเขาก็ได้เดินไปหาปุ้ยก่อนจะพูดต่อว่า
"เอ๊ะ ไอ้นี่ดูมันทำสิ"เพื่อนของบอลอีกคนพูดขึ้น
ตูบ
"เห้ยไอ้นี้ เดียวนี้มึงชอบทำตัวเปรี้ยวตีนนักหรอว่ะ" เก่งพูดขึ้นพร้อมกับจับหัวของปุ้ยฟาดลงกับโต๊ะเสียงดังทันที
ด้วยการกระทำของเก่งทำให้ปุ้ยรู้สึกเจ็บที่หัวเป็อย่างมาก และมันยังทำให้เพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆเริ่มหั่นมาสนใจปุ้ยและพวกเก่งแล้ว แต่แทนที่พวกเขาจะเข้ามาห้ามปรามพวกเขากับมองดูปุ้ยดูกระทำอย่างเฉยชา
ใช่แล้วนี่มันเื่ปกติที่ทุกคนเห็นกันทุกวัน เพราะมันเป็เื่แกติในสายตาคนอื่นไงพวกเขาจึงสนใจพวกปุ้ยเพียงแค่แวบเดียวเท่านั้น แต่ก็ใช่ว่าทุกคนภายในห้องจะไม่มีใครมาค่อยช่วยเหลือปุ้ยเลย
"นี่พวกนายหยุดแกล้งปุ้ยได้แล้ว พวกนายไม่เบื่อหรือไงกัน" คนที่เดินเข้ามาช่วยปุ้ยนั้นก็คือเพื่อนผู้หญิงเพียงหนึ่งเดี่ยวของปุ้ยที่จะค่อยช่วยเขาเวลาโดนคนที่รังแก เธอมีชื่อว่า มิ้น
มิ้นเป็ผู้หญิงหน้าตาน่ารักใส่แว่นผมสั้นสีดำเงาและเธอยังเป็หัวหน้าห้องและประทานนักเรียนของโรงเรียนและเธอยังได้มีแฟนคลับจำนวนนับไม่ถ้วนไม่ว่าจัเป็ผู้หญิงผู้ชายก็ตาม
พอได้ยินเสียงของมิ้นพวกเก่งที่กำลังกดหัวของปุ้ยอยู่นั้นก็ได้ปล่อยมือออกและเดินจากไปพร้อมกับพูดขึ้นว่า "ตอนพักเที่ยงมึงโดนพวกกูแน่"
พอพวกเก่งเดินกับที่นั่งมิ้นก็เดินเข้ามาถามอาการของปุ้ยว่า "เป็อะไรมากมั้ย"
"ไม่เป็อะไรมากหรอก ขอบคุณที่มาช่วยนะหากมีโอกาสเราจะตอบแทนเธอแน่นอน" ปุ้ยพูดขึ้นขอบคุณมิ้นที่ได้เข้ามาช่วยเขา และเขายังคิดอยู่ตลอดเวลาว่ากากว่ามีโอกาศเขาจะตอบแทนเธอที่เธอช่วยเขามาตลอดสามปีที่เขาถูกกลั่นแกล้งมา
"แล้วจะรอนะ อ่ะคาบเรียนเริ่มแล้ว" จากนั้นมิ้นก็ได้เดินกลับที่นั่งพร้อมกับที่คาบแรกเริ่มขึ้น
*****
ติ๊งต๊อง~
เวลาพักเที่ยงวัน พอปุ้ยได้ยินเสียงออดปุ้ยก็ได้รีบลุกขึ้นไปจากที่นั่งเพื่อที่จะหนีพวกเก่งแต่ว่ามันก็ไม่ทันเพราะพวกของเก่งได้มารอบเขาเอาไว้หมดแล้ว
"นี่ไอ้ปุ้ยมากับพวกเราหน่อยสิ" เก่งพูดขึ้นชวนปุ้ยไปกับพวกเขา
"เอ่อ คือ..." ปุ้ย้าที่จะปฏิเสธแต่ว่า
"กูบอกให้มึงมากับพวกกู" เก่งได้บีบบังคับให้ปุ้ยไปกับพวกเขา
และแล้วปุ้ยก็ต้องยอมไปกับพวกเขาอต่โดยดี พวกเขาพวกปุ้ยมาที่หลังโรงเรียนได้ทำการซ้อมปุ้ยในที่ลับตาคน ตุบ ตุบตับ ปัก ผัวะ อ๊ากกก พวกเขาได้ซ้อมปุ้ยอย่างหนัก
"อ๊ากกก ยอมแล้วๆ ฉันขอโทษๆ อ๊ากกก" ปุ้ยได้ร้องออกมาในขณะที่กำลังถูกซ้อมอยู่ เขาร้องออกมาด้วยความเ็ปไปหมดทั่วทั้งตัว
"มึงเปรี้ยวตีนนักใช่มั้ยห้ะ กูบอกมึงกี่ครั้งแล้วว่าอย่าได้ไปพูดคุยกับผู้หญิงของกู" ตุบๆๆ ใช่แล้วจุดเริ่มต้นที่เก่งเริ่มรังเกปุ้ยนั่นก็เพราะว่าเก่งแอบชอบมิ้นมาตลอดตั่งแจ่เริ่มเข้าเรียน
แต่ปุ้ยดันชอบไปพูดคุยกับมิ้นอยู่เป็ประจำจึงทำให้เก่งไม่ชอบใจจึงได้ทำการเริ่มกลั่นแกล้งปุ้ยั้แ่นั้นเป็ต้นมา
"ฉันขอโทษๆ ต่อไปฉันจะไม่ทำอีกแล้ว" ปุ้ยพูดออกมาเพราะเขาทนไม่ไหวกับการถูกซ้อมแล้ว
"เห้ยพอเถอะถ้ามากกว่านี้เดี๋ยวมันได้เป็เื่ใหญ่แน่ๆเลยว่ะ" เพื่อนของเก่งได้ห้ามเก่งเอาไว้
"หึ ถ้าครั้งหน้ามึงยังพูดคุยกับผู้หญิงของก็อีก กูเอามึงตายแน่ไอ้ควายเอ้ย ถุ้ย" เก่งพูดขึ้นพร้อมกับถุ้ยน้ำลายใส่ปุ้ยครั้งหนึ่งและพวกเขาก็ได้เดินจากไป ปล่อยให้ปุ้ยนอนกองอยู่กับพื้นอยู่ตรงนั้น
ปุ้ยที่เห็นว่าพวกเก่งได้จากไปเขาก็ค่อยๆพยุงตัวที่สะบักสะบอมลุกขึ้นนั่งพิงกำแพงก่อนทีาเขาจะพูดด้วยความโกรธว่า "อย่าให้ถึงคราวกูเถอะ กูจะเอาคือพวกมึงเป็ร้อยเป็พันเท่าเลย"
ปุ้ยนั้นรู้สึกโกรธตัวเองเป็อย่างมากที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย แม้แต่จะปกป้องตัวเองก็ยังทำไม่ได้แล้วแบบนี้ถ้าเขามีคนรักและคนที่สำคัญสำหรับเขาแล้วเขาจะทำอย่างไรดีละ
เขาจะสามารถสามาปกป้องคนเ่าั้ได้อยู่อีกงั้นหรอในเมื่อเขายังปกป้องตัวเองไม่ได้เลย "หากว่าเรามีความกล้าและพลังมากกว่านี้มันคงจะดีอยู่ไม่น้อยเลยนะ"
ติ่ง!!
ในขณะที่ปุ้ยกำลังพูดอยู่กับตัวเองนั้นก็ได้มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา ซึ่งเสียงนั้นก็คือเสียงโทรศัพท์ของเขานั้นเอง เขาจึงได้หยิบขึ้นมาดูก็พบว่ามันเป็เมล์ฉบับหนึ่งส่งมาหาเขา
"หืม เมล์อะไรอีกเนี่ย" ปุ้ยได้หยิบขึ้นมาดูและในทันทีที่ได้เห็นชื่อเมล์ฉบับนี้นั้นก็ทำให้เขาถึงกับใเป็อย่างมากเพราะชื่อของเมล์ฉบับนี้มีชื่อว่า
"คำเตือนก่อนวันสิ้นโลก"
โปรดติดตามตอนต่อไป
357
