เสียงคำรามทุ้มต่ำและหนักแน่นดุจเสียงพิโรธของขุนเขายังคงก้องสะท้อนไปทั่วโถงถ้ำขนาดกลางนั้น แรงกดดันอันหนาหนักที่แผ่ออกมา ทำให้เิเหยียน (孟言) ต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาหยุดชะงักการเคลื่อนไหวที่จะเข้าไปสำรวจซอกหินนั้นทันที มือขวากระชับด้ามดาบ "จักรวาล" (滙宇 - Kaiu) ที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างมั่นคง ประสาทััทั้งหมดตื่นตัวเต็มที่
'กลิ่นอายธาตุดิน (地) ที่เข้มข้น...และแรงกดดันนี้...ไม่ธรรมดา' เิเหยียน (เร็นไซ - 古岳蓮齋) วิเคราะห์ในใจอย่างรวดเร็ว 'แข็งแกร่งกว่าเหล่าเงาวิหคทมิฬ (暗影凶禽 - อั้นอิ่งซงฉิน) นั่นหลายส่วนนัก และดูจะแตกต่างจากอสูรผลึกคชสาร (晶化巨象 - จิงฮว่าจวี้เซี่ยง) ตัวนั้นด้วย'
เ้าไก่ในอ้อมแขนของเขา จากที่เคยแสดงท่าทีตื่นเต้นกระตือรือร้นต่อดอกบัวผลึก บัดนี้กลับซุกหน้าเข้ากับอกเขาแน่น ร่างเล็กๆ สั่นเทาเบาๆ ส่งเสียง "กุ๊กๆ" แ่เบาในลำคอด้วยความหวาดหวั่น แสดงว่ามันก็ััได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
เิเหยียนเหลือบมองมันแวบหนึ่ง 'ดูท่าทางเ้าจะไวต่ออันตรายไม่เลว...แต่ตอนนี้อยู่เฉยๆ จะเป็การดีที่สุด'
ไม่นานเกินรอ ร่างทะมึนร่างหนึ่งก็ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดอีกฟากหนึ่งของโถงถ้ำ มันคืออสูร (妖兽 - เยาโซ่ว) สี่เท้าขนาดมหึมา รูปร่างคล้ายกิ้งก่าั์ผสมกับตัวตุ่น ิัของมันหนาและแข็งกระด้างราวกับหินผา สีน้ำตาลเข้มปนเทา กลมกลืนไปกับสีของผนังถ้ำ ที่โดดเด่นที่สุดคือแผงหนามผลึกสีเหลืองขุ่นขนาดใหญ่ที่เรียงรายอยู่บนแผ่นหลังของมันั้แ่หัวจรดหาง ดวงตาสีเหลืองเข้มของมันจ้องมองมายังเิเหยียนและเ้าไก่ในอ้อมแขนอย่างไม่เป็มิตร กรงเล็บหน้าที่ใหญ่และแหลมคมตะกุยพื้นหินเบาๆ จนเกิดเสียงครืดคราด ราวกับพร้อมจะจู่โจมได้ทุกเมื่อ
'อสูรเกล็ดศิลาหนามผลึก (晶刺岩甲兽 - จิงซื่อเหยียนเจี่ยโซ่ว)?' เิเหยียนตั้งชื่อให้มันในใจตามลักษณะที่เห็น 'ระดับพลังน่าจะอยู่ใน ขอบเขตสร้างรากฐาน (築基境 - จู้จีจิ้ง) ขั้นกลาง หรืออาจจะสูงกว่านั้นเล็กน้อย ดูเหมือนจะเป็ผู้พิทักษ์ดอกบัวผลึกดอกนั้นเป็แน่'
อสูรเกล็ดศิลาตัวนั้นจ้องมองมาที่เขาและเ้าไก่สลับกันไปมา มันส่งเสียงคำรามขู่ในลำคออีกครั้ง "ครืด...ครืด..." ไอพลังงานธาตุดินที่รุนแรงแผ่ออกมาจากร่างของมันเป็ระลอก ทำให้ฝุ่นผงบนพื้นลอยคลุ้งขึ้นเล็กน้อย
เิเหยียนยืนนิ่ง ไม่ได้แสดงท่าทีคุกคาม แต่ก็ไม่ได้ถอยหนี สายตาของเขาประเมินศัตรูอย่างเยือกเย็น 'เป้าหมายของมันน่าจะเป็การปกป้องสมุนไพริญญา (灵草 - หลิงเฉ่า) นั่น หากข้าไม่ล่วงล้ำเข้าไป มันอาจจะไม่โจมตี...แต่ดอกบัวผลึกระดับนั้น หากได้มา ย่อมมีประโยชน์มหาศาลต่อการบำเพ็ญเพียรของข้าในตอนนี้'
ความคิดนั้นทำให้เขาต้องชั่งใจ ระหว่างการหลีกเลี่ยงการปะทะที่ไม่จำเป็ กับโอกาสที่จะได้ของล้ำค่า
แต่ดูเหมือนว่าอสูรเกล็ดศิลาจะไม่ได้้าเจรจา เมื่อเห็นว่าเิเหยียนยังคงยืนอยู่ และในอ้อมแขนของเขามีสิ่งมีชีวิตอื่น (เ้าไก่) ที่อาจจะสนใจในดอกบัวผลึกเช่นกัน สัญชาตญาณการปกป้องสมบัติก็ทำงานทันที!
"กร๊าซซซซซ!"
มันคำรามลั่น! ร่างมหึมานั้นพุ่งทะยานเข้าใส่เิเหยียนด้วยความเร็วที่ไม่สมกับขนาดตัว! แผงหนามผลึกบนหลังของมันส่องแสงสีเหลืองขุ่นขึ้น! ปลายหนามบางส่วนดูเหมือนจะสั่นะเืพร้อมจะยิงออกมา!
'ตัดสินใจเร็วเกินไปแล้วเ้าอสูรโง่!' เิเหยียนคิดในใจ เขาอุ้มเ้าไก่ไว้ในอ้อมแขนซ้ายอย่างมั่นคง มือขวาวางอยู่ที่ด้ามดาบ "จักรวาล" เตรียมพร้อม!
เมื่อร่างของอสูรเกล็ดศิลาพุ่งเข้ามาในระยะ กรงเล็บหน้าที่แหลมคมของมันก็ตวัดเข้าใส่หมายจะฉีกร่างของเขา!
"เคร้ง!"
ดาบ "จักรวาล" ถูกชักออกจากฝัก (鞘 - Saya) อย่างรวดเร็ว! เิเหยียนใช้หลัก "ซุยริน" (水輪 - ห่วงแห่งวารี)** เคลื่อนกายเบี่ยงหลบการโจมตีโดยตรง คมดาบตวัดขึ้นปัดป้อง ราวกับสายน้ำที่ไหลวน! ไอเย็นบางเบาปรากฏขึ้นรอบใบดาบชั่วขณะ!
คมดาบปะทะกับกรงเล็บหิน! เกิดประกายไฟแตกกระจาย! แรงปะทะมหาศาลส่งผ่านมายังแขนของเขาจนรู้สึกชาเล็กน้อย! 'พลังทางกายภาพแข็งแกร่งมาก!'
แต่ดาบ ขั้นิญญา (灵品 - หลิงผิ่น) ที่มีความทนทานเป็เลิศก็สามารถต้านทานได้โดยไม่บุบสลาย!
อสูรเกล็ดศิลาคำรามอีกครั้งเมื่อการโจมตีแรกพลาดเป้า มันสะบัดหางที่แข็งแกร่งและมีหนามผลึกเล็กๆ ปกคลุม ฟาดเข้าใส่ราวกับแส้เหล็ก! อากาศรอบๆ หางนั้นบิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยพลังที่ส่งออกมา!
เิเหยียนใช้หลัก "ฟูริน" (風輪 - ห่วงแห่งวายุ)** เคลื่อนที่ถอยหลังอย่างรวดเร็ว! ร่างของเขาเบาหวิวราวกับใบไม้ที่ถูกลมพัด! หลบการโจมตีนั้นได้อย่างฉิวเฉียด! ปลายหางอสูรฟาดถูกพื้นศิลาจนเกิดเสียงดังสนั่นและรอยแตกร้าว! 'การต่อสู้ในพื้นที่จำกัดเช่นนี้เสียเปรียบนัก หากมันใช้พลังธาตุดินเต็มรูปแบบ' เขาประเมิน
"จงตั้งมั่นดุจปฐี!"** เขาโคจรพลังฟ้าดิน (天地之力) ผสานเข้ากับหลัก "จิริน" (地輪 - ห่วงแห่งปฐี)** อย่างรวดเร็ว! เท้าทั้งสองของเขาราวกับหยั่งรากลึกลงไปในพื้นถ้ำ! พื้นศิลาใต้เท้าเขาสั่นะเืเล็กน้อยและมีแสงสีน้ำตาลจางๆ วาบขึ้นแล้วหายไป!** ร่างกายที่เคยเบาหวิวกลับรู้สึกหนักแน่นและมั่นคงขึ้นทันที!
อสูรเกล็ดศิลาไม่ปล่อยให้เขาได้ตั้งตัวนาน มันอ้าปากกว้าง รวบรวมพลังงานธาตุดินที่ปากจนเกิดเป็ **ก้อนศิลาผลึกสีเหลืองขุ่น** แล้วพ่นเข้าใส่ด้วยความเร็วสูง!
เิเหยียนไม่หลบ! เขายกดาบ "จักรวาล" ขึ้นตั้งรับ! พร้อมกับส่งผ่านเจตจำนง (意志 - อิชิ) อันแรงกล้าแห่ง "คาริน" (火輪 - ห่วงแห่งอัคคี)** เข้าไปในคมดาบ!
"ชิ้ง!"
ดาบในมือร้อนรุ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด! **ปลายดาบเปล่งแสงสีแดงส้มจางๆ ออกมา! อากาศรอบคมดาบพลันบิดเบี้ยวด้วยไอร้อน!** เขาตวัดดาบฟันเข้าใส่ก้อนศิลาผลึกนั้นอย่างสุดกำลัง!
"ตูมมมม!"
เกิดเสียงะเิดังสนั่นหวั่นไหว! ก้อนศิลาผลึกปะทะกับคมดาบเพลิงแตกกระจายออกเป็เสี่ยงๆ! สะเก็ดพลังงานธาตุดินและไอร้อนสาดกระเซ็นไปทั่ว! แรงอัดจากการะเิซัดจนร่างของเิเหยียนเซถอยหลังไปหลายก้าว แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ด้วยรากฐานแห่งจิริน! ส่วนที่คมดาบัักับก้อนศิลานั้น มีรอยไหม้เกรียมเล็กน้อยปรากฏขึ้นบนเศษศิลาที่กระเด็นไป!
'พลังทำลายไม่เลวเลยทีเดียว! หากโดนเข้าไปตรงๆ คงได้าเ็ไม่น้อย!' เขานึกในใจพลางปรับลมหายใจ การปะทะครั้งนี้เป็การทดสอบพลังใหม่ของเขาอย่างแท้จริง และมันก็ทำให้เขาตระหนักว่า อสูรในขอบเขตสร้างรากฐานขั้นกลางนั้น ไม่ใช่ศัตรูที่จะประมาทได้เลย!
การต่อสู้เพื่อแย่งชิง (หรือปกป้อง) ดอกบัวผลึกเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!
(จบตอนที่ 30)
3K
