จิรวริญ (Omegaverse)

                ย้อนกลับไปคืนเกิดเหตุ 21.45 น.

ในระหว่างที่อัลฟ่าโอเมก้าคู่หนึ่งกำลังสปาร์คกันไปถึงไหนต่อไหน ฟากฝั่งของคนรอที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อย่างเจน เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

ไม่รู้ว่าอีกคนไปเข้าห้องน้ำที่ไหนกันแน่ ปล่อยให้แขกรอได้ยังไงกัน ครั้นลูกน้องโทรตามก็ยังไม่ยอมรับสายอีก

เจนจะไม่หงุดหงิดอะไรเลย ถ้าอีกฝ่ายไม่ได้เอ่ยรั้งให้เขารออยู่ก่อนน่ะ ขืนเจนกลับก่อนเขาก็กลายเป็๞คนเสียมารยาทสิ!

ข้าศึกบุกจนทัพพ่าย ตายคาห้องส้วมไปแล้วรึไงคุณภัทร!

ก่อนที่จะหงุดหงิดไปมากกว่านี้ โทรศัพท์เคลื่อนที่ยี่ห้อหรูก็สั่นขึ้นมาอย่างได้จังหวะพอดิบพอดี

เจนควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าทั้งที่หน้ายังมุ่ยอยู่อย่างนั้น ปรานต์ที่ได้รับมอบหมายจากผู้เป็๞นายให้ดูแลแขกคนสำคัญ อาศัยโอกาสนี้โทรติดต่อจิรภัทรอีกครั้ง ก่อนที่เบต้าหนุ่มจะหน้าหงิกหน้างอไปมากกว่านี้ ผลคือเ๯้านายที่เคารพไม่ยอมรับสายเขาแม้แต่สายเดียว

“เจน พิพัฒน์ภูวดล รับสายครับ มีธุระอะไรหรือเปล่า”

“ญาติของคุณเจตนิพัทธ์ พิพัฒน์ภูวดลใช่มั้ยครับ...”

หลังจากได้ฟังสารจากต้นสาย คนปลายสายอย่างเจนก็ใบหน้าตาซีดเผือดไม่เหลือสีเ๧ื๪๨ มือที่ประคองมือถือแนบใบหูก็สั่นเทาจนมือถือร่วงหล่นลงพื้น ทั้งหมดอยู่ในสายตาของบอดี้การ์ดหนุ่ม ซึ่งเข้าใจได้ทันทีว่าเจนคงได้รับข่าวร้ายอะไรเป็๞แน่

“เป็๲อะไรรึเปล่าครับคุณเจน?”

“ผ..ผมต้องไปแล้ว” เจนพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ร่างกายก็เริ่มสั่นเทิ้มจนทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี

“ใจเย็น ๆ ครับ มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า?” ปรานต์เอื้อมมือไปจับต้นแขนของเจนอย่างถือวิสาสะ หวังให้อีกฝ่ายตั้งสติ

ในเมื่อคุณภัทรฝากฝังให้เขาดูแล ครั้นจะปล่อยคุณเจนที่ดูสติหลุดแบบนี้ไปคนเดียวก็เกรงว่าจะเสี่ยงเกินไป

“ค...คุณ..คุณช่วยไปส่งผมที่โรงพยาบาล A ที” แม้น้ำเสียงยังคงสั่นเทาแต่ก็ได้สติกลับมาส่วนหนึ่ง สติของเขากระเจิดกระเจิงแบบนี้ หากดันทุรังจะขับไปเองเกรงว่าจะยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่ลงเป็๲แน่

“ครับ งั้นคุณเจนเชิญทางนี้” บอดี้การ์ดหนุ่มที่ยังมีสติครบถ้วนกว่าใครเดินนำทางแขกคนสำคัญไปยังลานจอดรถทันที ในขณะเดียวกันก็ต่อสายหาผู้เป็๞นายอีกครั้งแต่จิรภัทรก็ยังคงไม่ยอมรับสายเขาเสียที

หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้คุณภัทรหายไปไหนกันแน่นะ

หลังจากส่งคุณเจนถึงจุดหมายปลายทางอย่างปลอดภัยแล้ว ปรานต์ขับรถวกกลับมายังโรงแรมทันที แต่ด้วยสภาพการจราจรยามราตรีในคืนวันศุกร์ กว่าจะเดินทางถึงโรงแรมคงล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่เป็๞แน่

ระหว่างทางก็พยายามติดต่อจิรภัทรแต่ก็ติดต่อไม่ได้เสียที จนปรานต์เริ่มหน้าถอดสี กลัวว่าผู้เป็๲นายจะไปเกิดอันตรายที่ไหนเสียแล้ว เป็๲เพราะเขาหละหลวมในหน้าที่เกินไปหรือเปล่า

แต่คุณภัทรเป็๞อัลฟ่าตัวตั้งใหญ่ใครจะทำอันตรายอะไรได้กัน อีกอย่างก็อยู่ในพื้นที่ของตัวเองแท้ ๆ ปรานต์ต่อยตีกับมวลความคิดในหัวเพื่อปลอบใจตัวเอง

หรือบางทีคุณภัทรอาจจะนึกสนุกอยากไปสังสรรค์กับพนักงานที่ชั้นล่างก็เป็๲ได้ เมื่อหมดหนทาง ปรานต์จึงรีบต่อสายไปยังจิรเมธ หวังว่าผู้เป็๲นายอีกคนคงจะช่วยอะไรได้บ้าง

.

.

เคราะห์ซ้ำกรรมซัดเสียจริง

ไม่ใช่ใครอื่นไกล นายปรานต์นี่แหละ!

“ขอโทษค่ะ ไม่สามารถติดต่อเลขหมายปลายทางได้ในขณะนี้ Sorry‒”

“บัดซบ!”

TBC.