“หวังเชียน เ้านี่ใช่ของอย่างที่ผมคิดหรือเปล่า?” แม้จะคาดเดาไปก่อนแล้วแต่ถังเหรินก็ยังกัดฟันเอ่ยถามเพื่อยืนยันให้แน่ใจอีกครั้ง
“ไม่ผิดแน่ครับ ถึงผมจะไม่เคยประเมินคุณสมบัติเกราะเทพาของจริงแต่จากคำอธิบายของไอเทมชิ้นนี้ มันเป็เกราะที่มาจากบารอนตะขาบของจริง เป็ไอเทมระดับล้ำค่า!”
“บารอนตะขาบ…” ถังเหรินพึมพำก่อนจะเงยหน้ามองดรีมด้วยความรู้สึกสงสัย “จากสายข่าวของพวกเราเมื่อวานนี้มอนสเตอร์บารอนตะขาบได้ปรากฏตัวขึ้นในดันเจี้ยนทางตะวันออกและคุณเป็คนสุดท้ายที่ออกมาจากดันเจี้ยนก่อนที่เกทของมันจะหายไป หรือว่าคุณจะฆ่าบารอนตะขาบได้สำเร็จ?”
“คิดว่ายังไงละ?” ดรีมเลิกคิ้วก่อนจะเอ่ยอย่างเฉยชา “กฎก็คือไม่ถามที่มา หรือว่านายไม่อยากเอาเ้านี่ไปประมูล?”
“นั่นสินะครับ” แม้จะสงสัยจนแทบบ้าแต่ถังเหรินก็ยังต้องรักษาจรรยาบรรณของตนเองในฐานะผู้ดูแลหอประมูลซีซาน “ถ้าเป็เ้าของชิ้นนี้ละก็ผมเห็นด้วยว่าการเปิดประมูลในประเทศไทยไม่ใช่ความคิดที่ดี แม้ผมจะเป็ผู้ดูแลหอประมูลสาขานี้ด้วยตัวเองแต่ก็ต้องยอมรับตามตรงว่าระบบป้องกันของสาขานี้ยังเทียบไม่ได้กับสาขาแผ่นดินใหญ่ ฮ่องกงและอเมริกา ดังนั้นการนำมันไปประมูลที่ฮ่องกงถือว่าเป็ความคิดที่ไม่เลว”
“ไม่ได้มีแค่เ้านี่นะ” ดรีมเอ่ยขึ้นมา
“ยังมีอะไรอีกเหรอครับ? ไอเทมล้ำค่าอีกชิ้น?” ถังเหรินตื่นเต้นขึ้นมาทันที
“คิดว่าไอเทมระดับล้ำค่าหาได้ง่ายนักรึไง ของอีกอย่างที่จะฝากประมูลก็คือซากของบารอนตะขาบ ถึงจะเป็แค่ส่วนเปลือกที่ถูกลอกคราบออกมาแล้วแต่เปลือกที่แข็งแกร่งของมันก็น่าจะสามารถเอาไปใช้ทำอะไรได้หลายอย่างจริงไหม” คำตอบของดรีมทำให้ถังเหรินตกตะลึงไปชั่วขณะแต่ก็สามารถทำความเข้าใจได้ไม่ยากนักเพราะในเมื่ออีกฝ่ายมีไอเทมที่ดรอปมาจากบารอนตะขาบ เช่นนั้นก็คงไม่แปลกที่จะมีซากของบารอนตะขาบอยู่ด้วย
“ซากของบารอนตะขาบสินะครับ อย่างที่คุณพูด ถึงแม้จะเป็เพียงเปลือกที่ผ่านการลอกคราบมาแล้วแต่เปลือกที่แข็งแกร่งของมันจะต้องมีประโยชน์และมีมูลค่าไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน” ถังเหรินผ่อนลมหายใจก่อนจะคลี่ยิ้มการค้าออกมาอีกครั้ง “แต่ผมประหลาดใจไม่น้อยเลยนะครับ หลังจากที่คุณได้ขวานเล่มนั้นไปคุณก็ดูไม่ได้มีแรงจูงใจที่จะหาเงินเพิ่มสักเท่าไหร่ เห็นคุณได้ของล้ำค่าแบบนี้มาก็นึกว่าคุณจะเลือกขายมันให้กับสมาคมนักล่าประเทศไทยเป็อันดับแรกเสียอีก”
ดรีมปรายตามองอีกฝ่ายอย่างเ็าและไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ถังเหรินเหลือบมองไอรีนที่เป็ผู้นำเกราะอันล้ำค่าออกมา เขาพอจะยืนยันได้แล้วว่าของชิ้นนี้น่าจะเป็ของผู้หญิงคนนี้มากกว่าที่จะเป็ของดรีม และคนที่ตัดสินใจจะขายมันก็เป็เธอด้วยเช่นกัน แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องขอบคุณดรีมที่ช่วยแนะนำให้อีกฝ่ายติดต่อมาที่หอประมูลซีซานของพวกเขา
“ขออภัยที่เสียมารยาทแนะนำตัวช้าไปสักหน่อยนะครับคุณหนู ผมชื่อว่าถังเหริน เป็ผู้ดูแลหอประมูลซีซานสาขาประเทศไทย การค้าครั้งนี้น่าจะสร้างประโยชน์ให้กับหอประมูลของเราไม่น้อยเลยจริงๆ ดังนั้นจากปกติที่เราคิดค่าธรรมเนียม 10% ของราคาประมูล ทั้งเกราะชิ้นนี้และซากของบารอนตะขาบเราจะคิดค่าธรรมเนียมคุณแค่ 1% เท่านั้น และถ้าหากคุณ้าความช่วยเหลือใดๆที่พวกเราสามารถช่วยได้ หอประมูลซีซานของเราก็ยินดีให้บริการแก่คุณอย่างเต็มกำลังแน่นอน”
ดรีมถอนหายใจเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายคงคาดเดาได้แล้ว ขณะที่ไอรีนไม่ได้คิดอะไรมากนัก นับั้แ่เธอตัดสินใจแสดงตัวต่อหน้าคนของหอประมูลเธอก็รู้อยู่แล้วว่าเื่นี้คงไม่สามารถปิดบังได้ แต่มันก็ไม่ใช่เื่ใหญ่อะไรตราบใดที่พวกเขาไม่นำเอาข้อมูลนี้ไปเผยแพร่โดยที่เธอไม่อนุญาต
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณถัง ฉันชื่อว่าไอรีนเป็เพื่อนของดรีมค่ะ” ไอรีนแนะนำตัวสั้นๆ “จะว่าไปแล้วฉันก็มีเื่อยากจะขอรบกวนพวกคุณจริงๆ ดรีมบอกว่าหอประมูลของคุณสามารถจัดหาสินค้าหายากต่างๆตามความ้าของลูกค้า ดังนั้นฉันจึงอยากให้คุณช่วยจัดหาของบางอย่างให้”
“โอ้ ตราบใดที่พวกเราสามารถจัดหามาได้ผมจะช่วยจัดหามาให้ตามความ้าของคุณอย่างเต็มที่เลยครับ” ถังเหรินฉีกยิ้มอารมณ์ดี
ไอรีนหยิบเอากระดาษหนึ่งแผ่นส่งไปให้กับอีกฝ่าย “นี่คือรายการของที่ฉันอยากฝากให้คุณช่วยหาให้ค่ะ”
เมื่อมองดูตัวอักษรบนกระดาษถังเหรินก็ตกตะลึงไปชั่วขณะเพราะสิ่งที่ถูกเขียนเอาไว้นั้นเป็ตัวอักษรจีน อีกทั้งยังเป็ตัวอักษรจีนตัวเต็มแบบโบราณดั้งเดิมที่เปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจอันลึกล้ำ ต้องรู้ก่อนว่าในแผ่นดินใหญ่นั้นให้คุณค่ากับวัฒนธรรมดั้งเดิมเป็อย่างมาก หนึ่งในศิลปะที่มีมูลค่าสูงเป็อันดับต้นๆของแผ่นดินใหญ่ก็คืออักษรพู่กัน
“อักษรพู่กันจีน… ไม่นึกเลยนะครับว่าคุณไอรีนจะเป็ผู้เชี่ยวชาญการเขียนอักษรพู่กันจีนคนหนึ่ง” แม้จะตกตะลึงและตื่นเต้นแต่เขาก็ยังรักษาความสงบนิ่งเอาไว้ได้เพราะเมื่อเทียบกับเกราะเทพาแล้ว ต่อให้เป็อักษรพู่กันโบราณก็ยังมีมูลค่าไม่ถึงหนึ่งในร้อยเสียด้วยซ้ำ
“งานอดิเรกน่ะค่ะ” ไอรีนตอบกลับอย่างไม่ยินดียินร้าย เหตุผลที่เธอเลือกเขียนด้วยอักษรพู่กันก็เพราะความคุ้นชินอีกทั้งเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายมีถิ่นฐานมาจากประเทศจีนจึงไม่น่าจะมีปัญหาด้านภาษา ถึงอย่างไรเธอก็อยู่ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรที่มีกลิ่นอายวัฒนธรรมแบบจีนโบราณมายาวนานถึงสามร้อยปี สิ่งของต่างๆที่เธอ้าให้อีกฝ่ายหามาให้บางอย่างเธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะเรียกเป็ชื่อไทยอย่างไร
ถังเหรินกวาดตาอ่านรายการของที่อีกฝ่าย้ารอบหนึ่ง แม้จะประหลาดใจและสงสัยว่าอีกฝ่าย้าของเหล่านี้ไปทำอะไรแต่เขาก็ไม่ได้ถามมันออกไป “ที่หอประมูลสาขาประเทศไทยมีของในรายการนี้อยู่ประมาณครึ่งหนึ่ง สำหรับของบางอย่างผมคิดว่าอาจจะต้องติตต่อไปที่สาขาแผ่นดินใหญ่เพื่อให้พวกเขารวบรวมมาให้ คิดว่าน่าจะใช้เวลาไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ในการรวบรวมของให้ครบทุกรายการครับ”
ไอรีนประหลาดใจกับความเร็วของอีกฝ่าย “หนึ่งสัปดาห์เหรอคะ สั้นกว่าที่ฉันคิดเอาไว้เสียอีก แต่ถ้าเป็ไปได้ของที่มีอยู่ฉันก็อยากจะขอมาก่อน ค่าใช้จ่ายต่างๆคุณช่วยนำไปหักกับค่าประมูลสินค้าทีหลังได้หรือเปล่าคะ?”
“ไม่มีปัญหาครับ” ถังเหรินตอบรับอย่างไม่คิดมาก
“จริงสิ เพื่อนของฉัน้าเงินอย่างเร่งด่วน นายคิดว่าจะสามารถจัดการประมูลได้เมื่อไหร่?” ดรีมเอ่ยถาม
“ถ้าเื่นั้นก็ไม่มีปัญหาเหมือนกันครับ” ถังเหรินหัวเราะและหยิบเอาบัตรเครดิตสีดำใบหนึ่งออกมา “บัตรใบนี้สามารถใช้จ่ายได้ไม่จำกัด แน่นอนว่าค่าใช้จ่ายต่างๆจะถูกหักออกจากค่าประมูลในภายหลัง อย่างไรก็ตามผมแน่ใจว่าคุณคงไม่สามารถใช้จ่ายได้เกินราคาประมูลของเกราะนี้อยู่แล้วต่อให้คุณจะเหมาสินค้าจากหอประมูลสาขานี้ทั้งหมดไปก็ตาม”
“ไม่จำกัด? จะดีเหรอคะที่ให้ของแบบนี้กับฉันโดยไม่มีหลักประกัน” ไอรีนคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะอำนวยความสะดวกให้เธอมากถึงขนาดนี้
“แม้จะบอกว่าไม่จำกัดแต่ที่จริงแล้วมันก็ไม่ถึงขั้นนั้นหรอกครับ บัตรเครดิตใบนี้มีมูลค่าก็เพราะความเชื่อมั่นที่คนมีต่อหอประมูลซีซานของพวกเรา นั่นหมายความว่าหากคุณคิดจะนำเอาเงินไปซื้อของบางอย่างที่มีมูลค่าสูงเกินไป บางทีเ้าของก็อาจจะไม่ยินยอมขายเพราะมองว่าหอประมูลเราไม่น่าเชื่อถือพอก็เป็ได้” ถังเหรินตอบกลับ
ในเมื่ออีกฝ่ายเสนอหนทางที่ช่วยแก้ปัญหาระยะสั้นให้ตัวเองได้ไอรีนจึงตอบรับเอาไว้และคิดในใจว่าต่อไปเธอจะหาของดีๆมาใช้บริการอีกฝ่ายเพิ่มอีกสักหน่อยเพื่อเห็นแก่การบริการครั้งนี้
หลังจากทำสัญญากันเสร็จเรียบร้อยไอรีนก็มอบเกราะและซากของบารอนตะขาบให้ถังเหรินนำไปจัดการต่อ
“ขอบใจมากนะ ถ้าไม่ได้เธอช่วยฉันคงต้องมานั่งปวดหัวกับการหาวิธีปล่อยของพวกนั้นไปแน่ๆ” ไอรีนหันมาเอ่ยขอบคุณดรีม
“ไม่มีปัญหา ถ้ามีอะไรอยากให้ช่วยก็ติดต่อมาได้เสมอ จริงสิ เธอสนใจจะเข้าร่วมสมาคมนักล่าไหม? ด้วยความแข็งแกร่งของเธอตำแหน่งหัวหน้าทีมปฏิบัติการณ์… ไม่สิ ดีไม่ดีเธออาจจะได้ตำแหน่งสูงกว่าฉันเสียอีก” ดรีมเอ่ยเชิญชวน
“ไม่ละ” ไอรีนปฏิเสธทันที “ฉันคิดว่าจะไปทดสอบเพื่อสมัครเป็นักล่าอยู่นะ แต่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะเป็นักล่าอิสระและไม่อยากสังกัดกับใคร นอกจากนี้ฉันยังมีเื่ต้องจัดการอีกมาก การเป็เ้าหน้าที่ของสมาคมนักล่าไม่เหมาะกับเป้าหมายของฉันสักเท่าไหร่”
“น่าเสียดายจัง ถ้าได้เธอมาอยู่กับพวกเราคงทำให้สมาคมแข็งแกร่งขึ้นจนไม่ต้องไปคอยประคบประหงมพวกกิลด์เอกชนพวกนั้นอีกเลยแท้ๆ” ดรีมถอนหายใจอย่างเสียดาย
“หึหึ ถึงฉันจะไม่ได้เข้าร่วมกับสมาคมนักล่าแต่ถ้ามีปัญหาอะไรที่เธออยากให้ช่วยฉันก็ยินดีช่วยนะ แต่จะให้ไปเจอกับมอนสเตอร์อย่างบารอนตะขาบอีกครั้งคงไม่ไหวเหมือนกัน พูดตรงๆการต่อสู้ครั้งนั้นฉันยังสงสัยอยู่เลยว่าตัวเองรอดกลับมาได้ยังไงน่ะ”
“เยี่ยมไปเลย ต่อไปถ้ามีปัญหาฉันจะติดต่อเธอแทนกิลด์เอกชนพวกนั้น ด้วยฝีมือของเธอน่าจะช่วยแก้ปัญหาได้ดีกว่ากิลด์ที่เห็นแก่ตัวพวกนั้นทั้งกิลด์รวมกันเสียอีก” ดรีมหัวเราะอย่างพึงพอใจ
ไอรีนบอกลาและแยกตัวออกมาโดยเป้าหมายแรกของเธอก็คือการซื้อบ้านและที่ดินในพื้นที่ชานเมือง เดิมทีเธอเล็งพื้นที่ใกล้กับดันเจี้ยนระดับ B แห่งนั้นเอาไว้แต่หลังจากที่เกือบตายเพราะบารอนตะขาบเธอก็ตระหนักได้ว่าไม่ควรประมาทอันตรายของโลกใบนี้ นอกจากนี้เพราะแน่ใจว่าจะต้องได้รับทรัพย์ก้อนมหึมาจากสินค้าที่ฝากประมูลไปเธอจึงตัดสินใจว่าจะซื้อบ้านเอาไว้สองหลัง
หลังแรกยังคงเป็บ้านในเขตชานเมืองสำหรับใช้เป็พื้นที่ฝึกฝนทั้งของตัวเธอและน้องชาย ทว่าจนกว่าพลังของเธอจะฟื้นคืนกลับมามากพอสำหรับวางค่ายกลป้องกันที่แข็งแกร่งมากพอ เธอคงต้องให้แม่กับน้องชายอาศัยอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยภายในเมืองไปก่อน
บัตรเครดิตสีดำของหอประมูลนั้นสามารถนำไปใช้ถอนเงินจากธนาคารได้โดยตรง ไอรีนตรวจสอบราคาของบ้านที่เธอสนใจทั้งสองแห่งก่อนจะถอนเงินออกมาโดยถอนเผื่อเพิ่มมาอีกประมาณห้าสิบล้านซึ่งน่าจะเป็เงินก้อนใหญ่พอสำหรับอำนวยความสะดวกให้กับแม่และน้องชายหลังจากนี้
แม้ราคาของเกราะเทพาจะถูกประเมินเอาไว้อย่างน้อยหนึ่งพันล้านเหรียญหรือก็คือประมาณสามหมื่นห้าพันล้านบาทแต่ไอรีนยังไม่กล้าที่จะเปิดเผยความมั่งคั่งของตนเองให้ครอบครัวรู้ พูดตามตรงก็คือเธอไม่รู้ว่าจะอธิบายเื่ไอเทมที่ได้รับมาอย่างไร เพราะแม้แต่เธอก็ยังไม่รู้ว่าตนเองสังหารบารอนตะขาบได้สำเร็จตอนไหนหลังจากที่คิดว่าตัวเองคงไม่รอดกลับมาในตอนนั้น
ไอรีนใช้เวลาครึ่งวันในการติดต่อกับนายหน้าที่ดูแลบ้านและที่ดินทั้งสองแห่ง สำหรับบ้านกลางเมืองนั้นไม่มีปัญหาแต่บ้านตรงชานเมืองนั้นค่อนข้างยุ่งยาก แม้แต่นายหน้าก็ยังไม่กล้าเข้าไปในพื้นที่นั้นด้วยตัวเองเขาจึงนัดแนะให้เธอไปพบและทำสัญญาที่สำนักงานที่ดิน หลังจากวุ่นวายอยู่พักหนึ่งเธอก็ได้กลายเป็ผู้ถือครองบ้านและที่ดินทั้งสองแห่ง โดยบ้านกลางเมืองที่เธอเลือกซื้อมาก็คือบ้านหลังเก่าของครอบครัวเธอเอง คาดไม่ถึงว่าหลังจากที่แม่เธอปล่อยขายไปอย่างจำใจ สุดท้ายแล้วมันกลับยังคงอยู่ในธนาคารและไม่มีใครมาซื้อมันไป
“แม่กับรันคงดีใจถ้ารู้ว่าได้บ้านหลังนั้นกลับมา” ไอรีนคิดอย่างอารมณ์ดี หลังจากซื้อบ้านเสร็จเธอยังคิดว่าควรจะซื้อรถเอาไว้สักสองคันให้แม่ใช้หนึ่งคันและเธอใช้อีกหนึ่งคัน ส่วนน้องชายรอให้เขาเรียนจบแล้วค่อยซื้อให้อีกหนึ่งคันก็ยังไม่สาย
ทว่าเพราะมันเป็เวลาเย็นมากแล้วเธอจึงทำได้เพียงล้มเลิกความคิดนี้ชั่วคราวและตัดสินใจเดินทางกลับบ้านเพื่อบอกให้แม่กับน้องชายเก็บของย้ายกลับมาอยู่บ้านหลังเดิมของครอบครัว
เพราะไม่อยากเสียเวลากับรถโดยสารเธอจึงตัดสินใจเดินทางด้วยเท้าของตนเอง ระหว่างที่กำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วเสียงเล็กๆเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นดึงความสนใจของเธอ
“พี่สาว! พี่สาวไอรีน ได้โปรดช่วยพี่ชายกับแม่ของหนูด้วย”