บรรยากาศในสุสานดาบทั้งหมดเงียบสงบ ปรมาจารย์จากอีกสองตระกูลไม่ได้พูดอะไร และไม่มีความเสียใจในดวงตาของพวกเขา มีเพียงแววตาแห่งความสุขเท่านั้น
พวกเขามีความสุขที่ได้เห็นความขัดแย้งภายในตระกูลไห่ แต่พวกเขาไม่พอใจที่ได้เห็นไห่เทียนกลายมาเป็ทายาทของตระกูลไห่ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้พวกเขาไม่มีทางที่จะหยุดไห่เทียนได้
ไห่เทียนเหลือบมองไห่หยุนที่ทรุดตัวลงกับพื้นด้วยดวงตาที่อ่อนแอ จากนั้นหยิบดาบเพลิงเมฆาจากด้านข้างขึ้นมาและเดินไปที่ด้านข้างของไห่หยุน ดาบเพลิงเมฆาเป็ชื่อที่เขาตั้งให้กับดาบหลักระดับเซวียน
“เ้าพร้อมหรือยัง” น้ำเสียงของเฮติเ็า ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ เลย
“ถ้าเ้า้าฆ่าข้า ก็ลงมือเถอะ! ั้แ่ข้าเห็นเ้ากลับมา ข้าก็พร้อมที่จะตายแล้ว!” ไห่หยุนยืนขึ้นและะโอย่างแข็งกร้าว ราวกับว่าเขาไม่ได้สนใจกับความตายเลย
เหล่าปรมาจารย์ตระกูลไห่ที่ยืนอยู่เงียบงัน ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากพูดอะไร แต่พวกเขาไม่รู้ว่าจะขัดจังหวะอย่างไรในตอนนี้ ความจริงก็คือไห่หยุน้าฆ่าเฮติ และความจริงก็คือเฮติมาเพื่อแก้แค้นในตอนนี้
แต่หากเราเก็บไห่หยุนไว้ด้วยความอิจฉาของเขา ก็ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าเขาจะไม่มีเจตนาที่จะฆ่าอีกในอนาคต เมื่อพิจารณาจากผลงานปัจจุบันของไห่หยุนแล้ว ความสำคัญของเขาเหนือกว่าคนธรรมดาไปมาก ผู้าุโของตระกูลไห่ปล่อยให้ไห่เทียนฆ่าไห่หยุน
แม้ว่ามันจะโหดร้ายพวกเขาก็ยังยอมรับการกระทำของไห่เทียน
“เทียนเอ๋อร์ เ้าปล่อยเขาไปได้ไหม เขาก็เป็พี่ชายของเ้านะ!” ไห่อู่หยาไม่อาจทนดูได้ ฝ่ามือและแผ่นหลังของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ เขาจะรับมือกับเื่นี้ได้อย่างไร
-
-
“ถ้าเ้าไม่สนใจเขา เ้าช่วยปล่อยเขาไปเพื่อข้าได้ไหม” ไห่อู่หยาเดินเข้ามาพร้อมเสียงสะอื้น
พูดตามตรง ถ้ามีคนอื่นมาขอร้องเขา ไห่เทียนก็คงไม่สนใจ แต่เขาปฏิเสธคำพูดของไห่อู่หยาไม่ได้จริงๆ ท้ายที่สุดแล้ว ไห่อู่หยาเป็พ่อของร่างนี้ของเขา และเขาก็รักและก็ดูแลร่างนี้มาก ดูแลร่างนี้เป็อย่างดี ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นเหมือนครอบครัว มันยากจริงๆ สำหรับเขาที่จะโหดร้ายถึงขั้นฆ่าไห่หยุนโดยไม่คำนึงถึงคำอ้อนวอนของไห่อู่หยา
ยากจัง! ยากมาก!
ในขณะนี้เฮติรู้สึกสับสนมาก เขาไม่รู้จริงๆ ว่าจะทำอย่างไร
เซียวหยูที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ยืนนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้นโดยไม่พูดอะไร ในอดีต เขาคงแนะนำให้เฮติฆ่าไห่หยุน แต่ตอนนี้เขาไม่กล้าและไม่สามารถพูดอะไรได้
“ทำไมเ้าถึงยังยืนอยู่ตรงนั้น? ข้าไม่้าความสงสารจากเ้า ข้าไม่้าความเห็นอกเห็นใจจากเ้า! ฆ่าข้า ฆ่าข้าด้วยดาบเล่มเดียว!” ไห่หยุนคำรามอย่างบ้าคลั่งเมื่อเห็นว่าไห่เทียนไม่ทำอะไรเลยเป็เวลานาน
ไห่เทียนหรี่ตาลงเล็กน้อย ขมวดคิ้วอย่างเ็า พลิกดาบเมฆเพลิงด้วยข้อมือของเขา และพลังิญญาดาบในร่างกายของเขาก็พุ่งออกมา ทันใดนั้น แสงดาบสีแดง "วูบวาบ" ก็พุ่งออกมาและโจมตีไห่หยุนโดยตรงที่ช่องท้องส่วนล่าง
“พัฟ!” แรงกระแทกมหาศาลทำให้ไห่หยุนกระอักเืออกมาเต็มปากและกระเด็นถอยหลัง เขากระแทกประตูหินอย่างแรงจนล้มลง ใบหน้าของเขาปกคลุมไปด้วยฝุ่นและดูหน้าอายมาก
“หยุนเอ๋อร์!” ไห่อู่หยาะโและรีบวิ่งเข้าไปช่วยไห่หยุนที่ล้มลงไปกับพื้นและเริ่มสะอื้นไห้
ไห่เทียนหันกลับมาและพูดด้วยน้ำเสียงเ็า: "ท่านพ่อ อย่ากังวล ข้าไม่ได้ฆ่าเขา ข้าแค่เจาะตันเถียนของเขาเท่านั้น จากนี้ไป เขาจะไม่สามารถฝึกฝนได้อีก นี่คือสิ่งสำคัญที่สุดของเขา!"
“เทียนเอ๋อร์ ขอบใจเ้ามาก!” ไห่อู่หยามองดูอย่างรวดเร็วและรู้ทันทีว่าสิ่งที่ไห่เทียนพูดเป็ความจริงอย่างแน่นอน เขารู้สึกโล่งใจและรู้ว่านี่คือวิธีที่ดีที่สุดในการจัดการกับไห่หยุน
ในขณะนี้ ไห่หยุนหมดสติไปแล้ว หากเขาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าไม่สามารถฝึกฝนต่อไปได้ เขาคงจะคลั่งไปแล้ว การฆ่าคนเพื่อปลดปล่อยเขาไม่ใช่การลงโทษที่เลวร้ายที่สุด แต่ชีวิตที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตายต่างหากคือการลงโทษที่เลวร้ายที่สุด
“ดูสิ ดาบกำลังจะบินหนีไปแล้ว!” จู่ๆ ก็มีปรมาจารย์บางคนร้องะโออกมา และดาบในอากาศก็หมุนอย่างรวดเร็วและบินออกไปจากสุสานดาบ
หลังจากนั้นไม่นาน มันก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ทำให้บรรดาหัวหน้าของทั้งสามตระกูลใหญ่ตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง
“ปัง!” ชายชราในชุดขาวโกรธจัดมากจนเขาต่อยห้องหินโดยตรง ทำให้หินแตกกระจัดกระจายเป็จำนวนมาก
“เขาโกรธมาก! มันกลายเป็แบบนี้ได้ยังไง ดาบเซวียนระดับสูงของข้า!” ชายชราในชุดขาวแทบจะคลั่ง เขาใฝ่ฝันอยากได้ดาบเซวียนมาโดยตลอด แต่ตอนนี้ที่เขาได้โอกาสนี้แล้ว แต่กับคว้ามันไว้ไม่ได้
ก่อนหน้านี้ ดาบเล่มนั้นได้ล่องลอยอยู่ในสุสานดาบ ดังนั้นพวกเขาจึงคิดว่าดาบเล่มนั้นไม่สามารถออกจากสุสานดาบได้ จึงได้เฝ้าดูเื่ตลกของตระกูลไห่ด้วยความสบายใจ อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้คาดว่ามันจะออกมาเช่นนี้ในท้ายที่สุด ดาบเล่มนั้นบินออกไปโดยตรง และด้วยความเร็วสูงมากจนพวกเขาไม่สามารถตามทันได้เลย
ปรมาจารย์คนอื่นๆ ต่างก็โกรธจนปอดแทบะเิ โดยเฉพาะบรรดาผู้นำตระกูลใหญ่ทั้งสอง พวกเขาใช้กำลังคนและทรัพยากรไปมากมาย แต่สุดท้ายกลับไม่ได้อะไรเลย?
บางทีอาจมีเพียงแต่ปรมาจารย์ของตระกูลไห่เท่านั้นที่เก่งกว่าเล็กน้อย เพราะอย่างไรก็ตาม ไห่เทียนก็ยังได้ดาบเพลิงเมฆามาด้วย
ไห่เทียนที่อยู่ด้านข้างมองดูหัวหน้าของทั้งสองตระกูลด้วยความขบขันกับท่าทางของพวกเขา เขารู้ว่าหากไม่มีใครเก็บดาบภายในระยะเวลาหนึ่งหลังจากที่สุสานดาบเปิดออก ดาบจะบินไปยังทวีปดาบิญญา
หลังจากนั้นใครจะได้มันขึ้นอยู่กับโชคเป็หลัก
เขาไม่ได้วางแผนที่จะไล่ตามมัน มันไม่ใช่แค่ดาบเซวียนระดับสูงเท่านั้นเหรอ ไม่ต้องพูดถึงว่าเขามีดาบอีกหลายเล่มในแหวนเก็บของของเขา แม้ว่าเขาจะไม่มีมัน เขาก็สามารถกลั่นมันในภายหลังได้ แน่นอนว่าเขาไม่ได้ให้คุณค่ากับมันมากนัก
“หัวหน้าตระกูลทั้งสอง พวกท่านตัดสินใจกันรึยัง? สำรวจต่อไปหรือจะจบเื่นี้ที่นี่” หัวหน้าซาลูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินออกไป
ปรมาจารย์หลี่กัดฟันและะโ "มีความจำเป็ต้องพูดเื่นี้หรือไม่? แน่นอนว่าเราต้องหาต่อไป! มิฉะนั้น เราจะมาที่นี่โดยไร้ประโยชน์ใช่หรือไม่?"
“ขอโทษทุกคน พวกท่านคงเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในตระกูลไห่ของเราแล้ว เราไม่มีความตั้งใจที่จะอยู่ที่นี่ต่อไป ดังนั้นขอตัวก่อน” ไห่อู่หยาดูแก่กว่ามาก เขาอุ้มไห่หยุนที่หมดสติแล้วเดินออกไปทันที
ปรมาจารย์หลายคนของตระกูลไห่ก็เดินตามหลังเขาไปทีละคน และทั้งไห่เทียนและเซียวหยูก็เดินตามไปด้วย
สำหรับไห่เทียน ครั้งนี้การเก็บเกี่ยวก็มากพอแล้ว แม้ว่าจะมีดาบระดับเซวียนเหลืออยู่ในถ้ำอีกไม่กี่เล่ม แล้วไง? เขาไม่สนใจพวกมันอีกต่อไป ไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ต่อ
“เ้า!” การจากไปของไห่อู่หยาและคนอื่นๆ ทำให้หัวหน้าซาลูและคนอื่นๆ ประหลาดใจ แต่พวกเขาก็เข้าใจในไม่ช้า
“ฮึ่ม! ขยะพวกนั้น ถ้าไม่มีพวกมัน โอกาสของพวกเราจะดีขึ้นไหม” ชายชราในชุดขาวมีสีหน้าดูถูก เขาอยากได้ดาบระดับเซวียนมาก และเขาจะไม่เต็มใจที่จะจากไปแบบนั้น
หัวหน้าซาลูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "ถ้าอย่างนั้น เราลองสำรวจถ้ำลึกลับแห่งนี้ต่อไปกันเถอะ"
ทันทีหลังจากนั้น หัวหน้าของทั้งสองตระกูลก็ออกจากสุสานดาบและสำรวจไปในทิศทางอื่น
ตระกูลไห่ใช้เวลาหลายชั่วยามจึงจะกลับไปถึงที่ตระกูลไห่ได้ เมื่อพวกเขากลับมา พวกเขาก็ทำให้ตระกูลไห่ใทันที พวกเขาทั้งหมดอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่มาก และยกเว้นเซียวหยูและเฮติ พวกเขาทั้งหมดได้รับาเ็
แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจมากที่สุดก็คือการที่ ไห่หยุ่นที่อยู่ในอ้อมแขนของ ไห่อู่หย่า จริงๆ และ เชียวหยู กับ ไห่เทียนมก็เดินตามหลังเขาไปด้วย
“นายท่าน นายน้อยหยุ่นเป็อะไรหรือ” พ่อบ้านชราเดินออกมาและถามด้วยความประหลาดใจ
“ไม่เป็ไร หยุนเอ๋อร์แค่หมดสติไป เ้าพาเขาไปที่ห้องแล้วปล่อยให้เขาพักผ่อน จำไว้ว่าไม่อนุญาตให้ออกจากลานบ้านของเขาหากไม่ได้รับคำสั่งจากข้า” แม้ว่าพ่อบ้านชราจะรู้สึกประหลาดใจ แต่เขาก็พยักหน้าและพาไห่หยุนไป
จากนั้น ไห่อู่หยาก็หันไปมองไห่เทียนและเซียวหยูที่อยู่ข้างหลังเขา: "เซียวหยู เ้ากลับไปก่อนเถอะ เทียนเอ๋อร์ ตามข้ามา ข้ามีเื่ต้องคุยกับเ้า"
ไห่เทียนพยักหน้าเงียบๆ เขารู้ว่าครั้งนี้เขาทำได้ดีเกินไป ทำให้ไห่อู่หยาและคนอื่นๆ ประหลาดใจ เขาไม่อยากทำแบบนี้ แต่ในถ้ำของเทพดาบเก้าชั้น ถ้าเขาไม่แสดงความสามารถทั้งหมดของเขา เขาจะต้องตายโดยไม่มีที่ฝังศพ
เซียวหยูรู้ว่าไห่อู่หยาและคนอื่นๆ ้าถามชาวเฮติ ดังนั้นเขาจึงจากไปอย่างมีเหตุผล
ในไม่ช้า ไห่อู่หยาและคนอื่นๆ ก็พาไห่เทียนไปที่ห้องหนึ่งแล้วปิดประตู ทันใดนั้น ไห่เทียนก็รู้สึกถึงความผันผวนของพลังงานที่มองไม่เห็นที่ประตู และตระหนักว่ามันอาจเป็ข้อจำกัด เป็แค่ข้อจำกัดเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้อื่นแอบฟัง
“เอาล่ะ เทียนเอ๋อร์ เ้าไม่ต้องกังวลว่าความลับของเ้าจะรั่วไหลที่นี่ บอกข้าหน่อยสิว่าเกิดอะไรขึ้นกับเ้า” หลังจากที่ไห่หวู่หยาและคนอื่นๆ นั่งลงทีละคน พวกเขาก็ถามไห่เทียนที่อยู่ตรงกลาง
“ท่านพ่อ ท่านอยากถามอะไร” ไห่เทียนไม่โง่พอที่จะบอกความลับทั้งหมดของเขาอย่างแน่นอน
ไห่หวู่หยาขมวดคิ้วเล็กน้อย: "ด้านไหน? เ้ามีหลายด้านเหรอ? ลืมมันไปเถอะ มาเริ่มที่จิติญญาดาบของเ้าก่อนดีกว่า ถ้าข้าเดาถูก เ้าไม่ได้มีความแข็งแกร่งเท่ากับนักดาบระดับหนึ่งดาวเลย แต่เ้ามีจิติญญาดาบได้อย่างไร?"
อย่างที่คาดไว้หลังจากเป็นักดาบผู้ยิ่งใหญ่ ประสาทััของเขานั้นจะเฉียบคม ไห่เทียนแอบชื่นชมเขาในใจแล้วพูดว่า “ท่านพ่อ ข้าไม่ได้บอกท่านเกี่ยวกับเื่นี้เหรอ ข้าแค่ฝึกฝนแบบนี้ ใครจะไปคิดว่าข้าสามารถกลั่นิญญาดาบได้”
“เดี๋ยวก่อน เ้าไม่ได้กำลังฝึกฝน 'ศิลปะดาบศักดิ์สิทธิ์เก้า์' อยู่ใช่มั้ย” ผู้าุโคนหนึ่งถามขึ้นอย่างกะทันหัน
ทุกคนที่อยู่ที่นั่นลืมตาโตด้วยความประหลาดใจ
เมื่อเห็นว่าเขาไม่สามารถปกปิดมันได้อีกต่อไป ไห่เทียนจึงยอมรับเพียงว่า: "ใช่แล้ว ข้ากำลังฝึกฝนวิชาดาบศักดิ์สิทธิ์เก้า์อยู่!"
“ปัง!” ไห่หวู่หยาทุบโต๊ะอย่างโกรธจัด “โง่! เทียนเอ๋อร์ ข้าไม่ได้บอกเ้าเหรอ? อย่าฝึกฝนวิชาดาบศักดิ์สิทธิ์เก้า์ มันเป็ไปไม่ได้อย่างแน่นอนที่จะประสบความสำเร็จ”
“ท่านพ่อ มันเป็เื่จริงที่ผู้าุโหลายคนในตระกูลไห่ล้มเหลวในการฝึกฝน แต่พวกเขาไม่ได้ควบแน่นิญญาดาบเมื่อพวกเขาเริ่มฝึกฝนครั้งแรก ข้าแตกต่างจากพวกเขาโดยสิ้นเชิง ผลลัพธ์ต้องแตกต่างกัน เพียงเพราะพวกเขาล้มเหลว ไม่ได้หมายความว่าข้าจะประสบความสำเร็จไม่ได้”
คำพูดของไห่เทียนทำให้ทุกคนพูดไม่ออก ในเวลานั้น บรรพบุรุษของตระกูลไห่ไม่มีใครควบแน่นิญญาดาบ
ความล้มเหลวในการประสบความสำเร็จของพวกเขาไม่ได้หมายความว่าชาวเฮติจะล้มเหลวอย่างแน่นอน
ดวงตาของทุกคนเป็ประกาย หากไห่เทียนสามารถประสบความสำเร็จในการฝึกฝนได้จริง มันคงเป็ความช่วยเหลืออันยิ่งใหญ่สำหรับตระกูลไห่ของพวกเขา และเขาจะต้องกลายเป็เสาหลักในอนาคตอย่างแน่นอน และเมื่อพิจารณาถึงสถานการณ์ของไห่หยุนแล้ว ไห่เทียนเกือบจะกลายเป็ทายาทของตระกูลไห่แล้ว
“ในกรณีนั้น อย่าเพิ่งพูดถึงเทคนิคกั่นก่อน หากเ้าไม่สามารถเป็นักดาบระดับหนึ่งดาวได้ในอนาคต เ้าสามารถเปลี่ยนไปใช้เทคนิคอื่นได้ นอกจากนี้ เรายังอยากถามเ้าด้วยว่าเ้าเข้าใจข้อจำกัดเ่าั้ได้อย่างไร ถ้าข้าจำไม่ผิด ไม่มีหนังสือเกี่ยวกับเื่นี้ในตระกูลของเรา” ไห่อู่หยาไม่้าพูดถึงเื่เทคนิคต่อไป
“จริงเหรอ? ท่านพ่อ ประตูศาลาเจิ้นไห่และสิ่งที่ท่านเพิ่งตั้งขึ้นล้วนเป็ข้อจำกัดทั้งสิ้น ข้ารู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่ท่านควบคุมข้อจำกัดแต่กลับไม่รู้จักมัน” ไห่เทียนขมวดริมฝีปาก
“เอ๊ะ? เ้าบอกว่าผนังที่ทางเข้าศาลาเจิ้นไห่และสิ่งที่ข้าเพิ่งตั้งขึ้นเป็ข้อจำกัดทั้งคู่เหรอ?”
“แน่นอน ท่านไม่รู้เื่นี้เลยเหรอ” ไห่เทียนรู้สึกสับสนมาก มีเพียงคนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของทวีปดาบิญญาเท่านั้นที่สามารถควบคุมการแบนได้ ตระกูลไห่เล็กๆ จะควบคุมการแบนได้อย่างไร
ทุกคนในตระกูลไห่มองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ และไม่มีใครรู้ว่านี่คือข้อจำกัด
“นั่นเป็ของบรรพบุรุษของตระกูลไห่ เรารู้แค่วิธีใช้เท่านั้น แต่เราไม่รู้ชื่อของมัน” ไห่อู่หยาเกาหัวอย่างเก้ๆ กังๆ
จู่ๆ ผู้าุโใหญ่ก็พูดขึ้นว่า "สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่เกี่ยวข้อง เทียนเอ๋อร์ เ้าจะทำอะไรกับดาบหลักระดับเซวียนของเ้า?"
ทันใดนั้น สายตาของทุกคนก็จับจ้องมาที่เขา และไห่เทียนก็คิดกับตัวเองว่า จุดเด่นมาถึงแล้วในที่สุด
1K
