โซ่ตรวนใจ

        ​

        คฤหาสน์ การุซิงห์

        “มอลลี่ มอลลี่” เสียงดังลั่นของการุซิงห์ ทำให้ทุกคนยืนร่างลีบเมื่อนายใหญ่เดินผ่าน “มอลลี่ไปไหน” การุซิงห์เปิดประตูห้องนอนทุกห้อง ก้าวเดินไปทางห้องนอนของจีย่าลูกสาวสุดที่รัก “คุณท่านค่ะ คุณนายใหญ่อยู่ในห้องของคุณหนูค่ะ” การุซิงห์หยุดร่างเล็กน้อยเคาะประตู “จินนี่ พ่อเองลูกรักของพ่อ” เสียงเรียกหวานใสของพ่อ ทำให้จินนี่กระซิบบอกแม่ “เราขออะไรก็ได้ค่ะ แม่” มอลลี่เปิดประตูกว้างให้สามีเข้ามา “ทำอะไร วันนี้ พ่อของวินัยจะมาที่นี่พร้อมท่านมหาบัณฑิต วันนี้เราจะเปิดฤกษ์แต่งงานของลูกสาวคนเดียวของพ่อ พ่อจะจัดให้ยิ่งใหญ่ คนในอเมริกาต้องรู้จักลูกสาวคนนี้ในช่วงข้ามคืน” ฝ่ามือของพ่อลูบใบหน้าลูกสาว “พ่อหนูขอลงเเข่งวิ่งนะคะ” การุซิงห์หยิบของว่างเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย “ได้ซิลูก พ่อไม่ห้าม ว่าแต่ขนมอันนี้ใครทำ อร่อยมากๆ” มอลลี่ส่งสายให้สามีรับทราบว่าฝีมือของลูกสาว “พระเจ้า..ฝีมือลูกสาวพ่อ” ใบหน้าของการุซิงห์ที่ยิ้มแย้มเริ่มบูดเบี้ยว “ไม่อร่อยเหรอคะ” การุซิงห์ส่ายหน้า หยิบอีกชิ้นใส่ปาก และอีกชิ้น “พ่อล้อเล่นอีกแล้ว” จีย่าโผล่เข้ากอดร่างของพ่อ “เก่งมากลูกพ่อ ภายในสองเดือนมานี้ พ่อเห็นหนูเป็นเด็กดีขึ้นมาก ไม่เกเร ลูกอยากได้อะไรบอกพ่อ วันนี้พ่อให้ลูกในสิ่งที่ลูกขอมา”

        จินนี่ตื่นตันใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงสาวโอบร่างของแม่ “หลังแต่งงาน หนูขออยู่กับพ่อที่นี่ได้ไหมคะ” การุซิงห์กลืนขนมลำบากเมื่อได้ยินลูกสาวขอเช่นนั้น “ใจพ่อก็ต้องการเช่นนั้น แต่คุณพ่อของวินัย คือ ท่านรองรัฐมนตรีกระทรวงการเงิน พ่อไม่กล้าขอเช่นนั้น ประเพณีของเราคือผู้หญิงแต่งออกนะลูก” สีหน้าของจินนี่เศร้าลง “มาเยี่ยมพ่อบ่อยๆ สิ่งนี้พ่อขอให้ได้”

        บ่ายในวันเดียว

        ท่านรองรัฐมนตรีสุวรรณ บิดาของวินัยเดินทางมาจากอินเดียเพื่อดูตัวลูกสะใภ้ในอนาคต “เชิญครับ คุณสุวรรณ” การุซิงห์เดินทางมารับที่สนามบินด้วยตนเอง “ยินดีที่รู้จัก ผมดีใจมากครับ คุณการุซิงห์” รถตำรวจนำขบวนที่ยาวเหยียดเหมือนผู้อำนาจเดินทางเข้ามาชมเมือง รถยนต์นับสิบคันแล่นผ่านถนนสายสำคัญเข้าไปในคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว ภายในห้องโถงประดับประดาด้วยดอกไม้นานาพันธ์ แจกกันแกะสลักใหญ่คือจุดเด่นในห้องโถง แม่บ้าน สาวใช้แต่งชุดสาหรีสีเทาเป็นระเบียบเรียบร้อย มอลลี่ยืนรอที่หน้าประตูพร้อมถาดรับขวัญท่านรองฯสุวรรณ สายตาของสุวรรณมองใบหน้าของมอลลี่ “ศรีภรรยางดงามเช่นนี้ ลูกสาวคงไม่ต้องดูตัวก็ได้” เสียงหัวเราะดังลั่นด้วยความพอใจของการุซิงห์ “ท่านพี่ชั่งพูดชั่งเจรจามากๆ” มอลลี่เวียนถาด 3รอบให้ว่าที่ลูกเขยซึ่งเดินทางมาที่หลัง วินัยสวมชุดสูทสีเทาอ่อนถือถาดเครื่องประดับ มอลลี่ถามไถ่ถึงมารดาของวินัย “คุณแม่สบายดีหรือเปล่าวินัยไม่ได้มาด้วยเหรอคะ” วินัยก้มลงแตะปลายเท้าของมอลลี่ “คุณแม่จะมางานแต่งงานครับ ตอนนี้ดูแลหลานน้อยลูกของน้องสาวมาพักหลังคลอดที่บ้านครับ”

        “เชิญ เชิญ ทุกท่านเข้ามา ท่านมหาบัญฑิตนั่งรออยู่ด้านใน” การุซิงห์รอให้ท่านรองฯสุวรรณเข้าทำความเคารพพระผู้ใหญ่ให้เรียบร้อย “ผมรอชมว่าที่ลูกสะใภ้อย่างใจจดใจจ่อ” การุซิงห์พยักหน้าให้วินัย “วินัยไปรับจินนี่ลงมาได้แล้ว” รามันนำทางให้วินัยขึ้นไปรับจีย่า สุธรรมเสริ์ฟเครื่องดื่มให้ท่านรองฯสุวรรณ “ผมได้นำวันเดือนปีเกิดของลูกชายมาด้วย นี่ครับ”

        มอลลี่รับใบสูติบัตรของทั้งสองเข้าไปถวายในท่านมหาบัญฑิตตรวจดวงชะตา “คุณมอลลี่ ออกไปรับแขกก่อน เมื่อเราตรวจเสร็จเราจะเรียกพวกท่านเข้ามาฟัง” มอลลี่ทำความเคารพพระผู้ใหญ่แล้วเดินเลี่ยงออกมา

        ห้องนอนของจีย่า เต็มไปด้วยช่างแต่งหน้า ช่างทำผม เพื่อนร่วมชั้น นั่งคุยเล่นอย่างสนุกสนาน “นี่จีย่า ว่าที่เจ้าบ่าวใครเหรอ รู้จักกันได้ยังไง จีบกันตอนไหน” จินนี่สวมส่าหรีสีทอง แต่งหน้างดงามเหมือนเจ้าหญิงในนวนิยาย “ทำไมฉันต้องบอกพวกเธอ” เสียงหัวเราะของสาวๆดังเล็ดลอดออกมานอกห้องนอน วินัยยืนรอที่หน้าประตู “คุณหนูค่ะ คุณวินัยมารอรับค่ะ” เพื่อนสาวตาลุกโต วิ่งเข้าไปหลบมุมรอชมใบหน้าของคู่หมั้นของจีย่า “เชิญค่ะ คุณหนูแต่งตัวเสร็จพอดี” วินัยย่างเท้าขวาเข้ามาในห้องนอน เสียงหัวเราะคิกๆคักๆทำให้เขาหันหน้ามองไปที่มุมห้อง วินัยยิ้มให้สาวๆพร้อมโบกมือให้ “สวัสดีครับ” หญิงสาวทั้งหมดพากันวิ่งออกไปจากห้องนอน ชายหนุ่มหัวเราะชอบใจ สายตาของเขามองเรือนร่างทีงดงามในส่าหรี่สีทอง วินัยตะลึงในความงามของจินนี่ ดวงตาคู่นี้เหมือนเนื้อทราย ความเซ็กซี่ผสมความงาม ทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก จ้องหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าพร้อมรอยยิ้ม “วันนี้คุณเหมือนเจ้าหญิง สวยมากครับ” วินัยยื่นมือให้เธอ จีย่าสวมรองเท้าส้นสูง ร่างงดงามสูงสง่ายืนตรงหน้าของเขา “เราลงไปกันเถอะคะ”

        จีย่าสอดมือเข้าคล้องแขนของเขา ทั้งคู่ก้าวเดินลงมาจากบันไดทรงกลมใหญ่กลางคฤหาสน์ ท่านรองฯกำลังจิบน้ำชาในถ้วยน้ำชาทองเค สายตาเหลือบมองที่บันได ร่างของท่านรองฯลุกขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตาของตนเอง “งดงามจริงๆเหมือนเจ้าหญิงในวรรณคดี ตระกูลของผมมีวาสนาจริงๆ” คำกล่าวเพียงไม่กี่คำ ทำให้การุซิงห์เทคะเเนนให้วินัยเกินร้อย ปรบมือเรียกผู้ช่วย นำถาดเครื่องประดับของฝ่ายหญิง เข้ามาในห้องโถง วินัยพาว่าที่คู่หมั้นเข้ามารู้จักกับพ่อของเขา “เจริญๆ เป็นสุขเถิด” จินนี่ก้มแตะปลายเท้า ท่านรองฯสุวรรณประคองร่างของจินนี่ให้ลุกขึ้น คว้ามือเรียวงามวางบนมือของลูกชายทันที “คนนี้พ่อให้เต็มร้อย” วินัยอมยิ้มมองเจ้าสาวในอนาคต ในใจรอให้อนูปเพื่อนรักที่รักปากจะมางานหมั้นเป็นเพื่อนฝ่ายชาย “รับปากเเบบไหนวะ สงสัยมันเอาคืน”

        ทันใดนั้นเอง อนูปก้าวเข้ามาในชุดสูทสีเทาเข้ม ชายหนุ่มตรงเข้าไปแตะปลายเท้าของท่านรองฯสุวรรณ “อนูปลูกพ่อ พ่อกำลังถามหากับวินัย แล้วภรรยาไม่ได้มาด้วยหรือ” อนูปสวมกอดพ่อของวินัย “ท้อง7เดือนครับ ค่อนข้างอุ้ยอ้าย ขอมาในวันแต่งงานทีเดียวครับ” ท่านรองฯสุวรรณล้วงกระเป๋าเสื้อ หยิบถุงเครื่องประดับออกมาวางในมือของอนูป “พ่อคงไม่มีเวลาเจอหลานสะใภ้ ของฝากรับขวัญจากคุณแม่เค้า” อนูปกวาดสายตามองคฤหาสน์ใหญ่ เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธ์ สายตาคมกริบมองไปที่ร่างของหญิงสาวในชุดส่าหรีสีทอง “นั่นจินนี่หรือวะ” อนูปเอียงร่างถามวินัยที่กำลังจะแนะนำการุซิงห์ให้รู้จักอนูป “ใช่ สวยมากเลยวะ หัวใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะเลยวุ้ย”

        “คุณพ่อครับ ผมขอแนะนำ อนูป อาจารย์สอนหนังสือของจินนี่ครับ” การุซิงห์เคยได้ยินเรื่องราวของอนูปมาก่อนหน้านี้ “ยินดีมาก วันนี้ได้พบตัวจริง ขอบคุณมากที่สอนลูกสาวผม เธอดีขึ้นมากครับ” อนูปยิ้มรับ “เราดื่มอะไรกันก่อนดีกว่า” วินัยแตะข้อศอกของเพื่อนเข้าไปยืนรับเครื่องดื่ม “นายเห็นพี่ชายทั้งสองคน หรือ ยัง นั่นสุธรรม และ รามัน มือขวามือซ้ายของพ่อวะ” อนูปมองตามเฉยๆไม่กล่าวอะไร “นายถามเรื่องกุุสุมกับจันทราให้ฉันหรือยังวะ”

        อนูปจ้องดวงตาของเพื่อน “ว่าที่เจ้าสาวนายเหมือนนางงาม ยังคิดถึงกุสุม อะไรของนายวะ” วินัยกระดกแก้วเหล้ารวดเดียว อนูปดึงแขนไว้ “ฉันยกจินนี่ให้นาย นายจะเอาไหม” อนูปขมวดคิ้วใส่เพื่อน “เฮ้ย พูดอะไร ฉันไม่ต้องการใครอีกแล้ว อารีน่าคือคนที่ฉันรัก นายอย่าทำเล่นนะโว้ย นายเห็นสิงห์และราชสีห์ไหมวะ” อนูปชี้ไปการุซิงห์ที่ยืนคุยกับท่านรองฯสุวรรณ “มันก็อันเดียวกัน สิงห์และราชสีห์ อะไรของนาย” วินัยหันไปเจอทั้งสองบิ๊กมองมาที่วินัยพอดี “ได้เรื่องแล้ว เรียกไปสวมแหวนหมั้น ซวยแล้วฉัน” อนูปตบหัวเพื่อน “ห้ามทำอะไรบ๊องส์ๆนะโว้ย ขอเตือน”

        “ทุกท่านครับ ท่านมหาบัญฑิตเชิญเข้าไปฟังคำทำนายและผูกดวงให้ทั้งสองคนในห้องด้านในครับ” อนูปยิ้มรับจีย่าที่กำลังเดินเข้ามาหาเขา “อาจารย์ หนูสวยไหมคะ” หญิงสาวโปรยยิ้มอันแสนหวานจับใจให้วินัยที่ยืนข้างๆอนูป “สวยมากและขอแสดงความยินดีด้วย” จินนีโผล่เข้ากอดร่างของอนูป ชายหนุ่มนึกไม่ถึงตกใจแก้วเหล้าร่วงลงจากมือ “เพล้ง!!” เสียงแก้วแตกทำให้ทุกคนหันหน้ามองทั้งสองพร้อมกัน “เกิดอะไรขึ้น จินนี่” หญิงสาวโบกมือเรียกแม่บ้านมาทำความสะอาดอย่างเร่งด่วน “ไม่มีอะไรค่ะ หนูปัดแก้วน้ำเองค่ะ”

        ภายในห้องโถงเล็ก

        เก้าอี้ทรงหลุยส์วางเรียงรายสำหรับญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ท่านมหาบัญฑิตนั่งบนบัลลังค์เล็กตรงกลางห้องโถง บริวารของท่านนั่งเป็นวงล้อมครึ่งวงกลม “เชิญ คู่หมั้นมานั่งตรงนี้ก่อน” วินัยจูงมือของจินนี่นั่งลงพร้อมกัน อนูปถอยหลังเข้าไปนั่งกับพี่ชายคนโตสุธรรม “อาจารย์อนูปใช่ไหมครับ” อนูปตอบรับพร้อมมอบถาดเครื่องประทับเพราะเขาคือเพื่อนเจ้าบ่าว “ขอบคุณมากครับ”

        คำทำนายถูกเปิดออกท่ามกลางความสนใจ ท่านมหาบัญฑิตเพ่งมองดวงชะตาของจินนี่นานกว่าปกติ “งานแต่งงานควรมีขึ้นนับจากนี้ไป อีก 8เดือนข้างหน้าในวันที่ 14 ธันวาคม เวลา 01.30น จำไว้นะ เวลา 01.30นเท่านั้น ถ้าเลยไปพิธีแต่งงานจะไม่สมบรูณ์ คือ บิดามารดาจะอาจป่วยหนัก เราขอจบคำทำนายเพียงเท่านี้” การุซิงห์รับคำทำนายวางเหนือศีรษะของทั้งคู่ “สวมแหวนหมั้นได้” จินนี่รับแหวนหมั้นชายมารอ วินัยเริ่มลุกลี้ลุกลน หันซ้ายหันขวามองใบหน้าของอนูป ที่ชูนิ้วนางให้เพื่อนรักดู มอลลี่สะกิดวินัย “แหวนของจินนี่อยู่กับใครเหรอ”

        “ในถาดใบนั้นครับ” วินัยทำท่าจะลุกแต่ท่านรองฯสุวรรณรั้งร่างของลูกชายไว้ “พ่อจะไปหยิบมาเอง” อนูปพาจะเดาเรื่องราวออก เดินเข้ามายกถาดให้ท่านรองฯสุวรรณ “มันไม่ได้เตรียมแม้แต่แหวนหมั้น นี่ดีนะที่แม่ของมันรู้นิสัยมัน ให้พ่อเอามาด้วย” ท่านรองฯสุวรรณบ่นให้อนูปฟัง

        พิธีหมั้น

        วินัยรับแหวนหมั้นของฝ่ายหญิงมาจากพ่อพร้อมรอยยิ้มจืดๆ “เริ่มพิธีได้แล้ว” เสียงของการุซิงห์กล่าวออกมา วินัยขยับร่างของเขามาใกล้จินนี่ คว้ามือเรียวงามข้างซ้าย ค่อยๆสวมแหวนหมั้นให้หญิงสาว เสียงปรบมือดังภายในห้องโถง ต่อมาจีย่าสวมแหวนหมั้นให้วินัย ทั้งสองชูนิ้วนางให้ช่างภาพถ่ายภาพ อนูปเข้ามาแสดงความยินดีกับผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ภายหลังพิธีเสร็จสิ้น ร่างของสองหนุ่มเดินเล่นในสวนหย่อมด้านหลังคฤหาสน์ “วันนี้ฉันน่าจะพาอารีน่ามาด้วย เสียดายวะ” อนูปดื่มน้ำส้มคั้น “นายยิ้มดีใจอะไรวะ อนูป” อนูปสะกิดให้วินัยดูดวงดาวบนท้องฟ้า “นายควรรู้บางอย่าง ความรักมีความสำคัญมาก ฉันไม่คิดจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อใคร อารีน่าเปลี่ยนฉันจนแทบไม่เหลือคาบอนูปคนเดิม นายรู้ไหม ฉันตื่นเต้นมากในห้องตรวจอัลตราซาวน์ ความรู้สึกของคุณเป็นพ่อมันยิ่งใหญ่แปลกๆวะในเวลานั้น” ฝ่ามือของวินัยลูบใบหน้าอนูป “กลับบ้านไปเฝ้าเมีย ไอ้บ้าขี้เห่อ” วินัยหัวเราะชอบใจ

        คอนโดมิเนียม Iron Wings

        ภายในห้องนอน

        อารีน่านอนหลับสนิทบนเตียงนอน อนูปกลับมาจวนเที่ยงคืน เขาถอดเสื้อเชิ๊ตทิ้งลงในตระกร้าซัก “คงเหนื่อยวันนี้ฝึกว่ายน้ำ” สายตาของอนูปมองที่สระว่ายน้ำทางเชื่อมบนปีกIron Wing เขาต้องการให้อารีน่าฝึกท่าโยคะในน้ำ “เราจ้างอาจารย์มาสอนที่บ้านดีกว่า”  อนูปเข้าห้องน้ำรีบทำภาระกิจส่วนตัว เขาปิดดวงไฟทุกดวง สอดร่างของเขาใต้ผ้าห่มเข้าโอบร่างของอารีน่าไว้แนบแผ่นอกของเขา