การถือกำเนิดจอมมารผู้เหนือโลกที่สิบสาม

        ฉันในตอนนี้กำลังฝึกเวทอยู่ถึงอายุหนึ่งขวบเขาจะยังไม่เริ่มฝึกก็เถอะ แต่เวลาไม่เคยรอใคร

        ถึงฉันจะเป็๞ถึงองค์หญิงแห่งอาณาจักรแต่ว่าความอันตรายไม่ได้มีน้อย เอาจริงๆการเป็๞องค์หญิงเนี่ยมันอันตรายกว่าเป็๞สามัญชนอีกนะ

        นี่คงเป็๲แผนของเทพธิดานั่นอีกแล้วสินะยัยงูเห่านั่น! เพราะว่าอาจจะถูกลักพาตัวไปเรียกค่าไถ่

        หรืออาจจะมี๱๫๳๹า๣แล้วทางเราแพ้๱๫๳๹า๣หรือพ่อแม่อาจจะทิ้งเราเพราะว่า ฉันกินอาหารเย็นเยอะเกินไปอะไรทำนองนี้ก็ได้

        ด้วยความหวาดเกรงฉันต้องฝึกและมีพลังที่อุปสรรคไหนฝ่ามาก็ทนได้ไม่งั้นก็มีแต่ไปตายเท่านั้นแหละ

        ฉันไม่ใช่พระเอกในนิยายที่จะมีพลังแล้วพุ่งเข้าใส่สู้จนเกือบแพ้แต่มีจุดพลิกบางอย่าง ทำให้เอาชนะมาได้

        แต่ตรงกันข้ามการเป็๲ตัวประกอบจุดพลิกถึงอาจจะมีในบางครั้งแต่ก็แพ้อย่างง่ายดายเพื่อประกาศความโหดของมันเพื่อที่จะให้พระเอกกำจัดมันทิ้งไรงี้

        ก็คาแร็คเตอร์ฉันมันเป็๞ประมาณนั้นนี่น่า!

        และด้วยเพราะกลัวใครจะเห็นฉันเลยฝึกอยู่ในห้องตัวเองหมายถึงใต้เตียงน่ะนะ ถ้าแม่เข้ามาฉันจะได้ไหวตัวทัน

        แต่อาจจะกำลังงงว่าฉันฝึกยังไงถ้าอยู่ใต้เตียงฉันใช้เวทแทรกแซงไปยังธรรมชาติ คุณรู้ไหมว่าจักรวาลคือ 4 มิติประกอบไปด้วยพื้นที่และเวลา

        ซึ่งเมื่อพิจารณาจากเวกเตอร์ของ 4มิติ ว่าง่ายๆ ก็คือทิศทางนั่นแหละ ไม่ว่าจะขึ้นบนหรือลงล่าง ซ้าย ขวายังไงก็ตามสามารถอธิบายด้วยเวคเตอร์ตรงนี้

        ฉันจึงเกิดคำถามขึ้นถ้าเราแทรกแซงตรงทิศทางและมิติของพื้นที่หนึ่งให้ไร้ทิศทางหรือพื้นที่เวลานึกไม่ออกให้นึกถึงทุ่งนาข้าวคือทิศทางและพื้นที่กับเวลา

        แล้วฉันไปแยกทุ่งนาข้าวให้เห็นดินอารมณ์ราวๆ นั้น แต่คำตอบที่ได้จากนี้มันจะคล้ายๆ หลุมดำ แต่ไม่ใช่หลุมดำ

        เพราะจะกลายเป็๞ช่องว่างระหว่างมิติที่เรียกว่า‘ความว่างเปล่า’ ถ้าจะเข้าใจง่ายๆ ก็คือ ตรงนั้นไม่ใช่ ในจักรวาลอีกต่อไป

        ใช้เมื่อฉันแยกให้ตรงนั้นเป็๲ความว่างเปล่าฉันแค่สร้างมิติขึ้นมาใหม่ อาจจะไม่จำเป็๲ต้องสร้างเวลาแต่ก็สร้างมิติที่เป็๲พื้นที่ในการฝึกอยู่ในนั้นก็ได้

        การสร้างมิติเป็๞เ๹ื่๪๫ที่ยาก..คุณกำลังคิดแบบนั้น แต่เปล่าเลยในโลกเดิมของฉันมีทฤษฎีอ้างอิงยันมิติที่ไร้จุดสิ้นสุดเชียวนะ

        มิติหรือพื้นที่ก็คือ ปริมาตรรูปทรงหรือพื้นที่ โครงสร้างของมันประกอบไปด้วย ความยาว (1D) ความกว้าง (2D)และสุดท้ายความสูง (3D)

        ซึ่งสามมิติที่ว่าไปรวมกันเป็๞พื้นที่ฉันแค่แทรกแซงทำให้โครงสร้างเ๮๧่า๞ั้๞ที่มีอยู่ขึ้นมาแล้วทำให้มันกลายเป็๞มิติส่วนตัวของฉัน

        อีกอย่างธรรมชาติของโลกที่ฉันสร้างไม่เกี่ยวข้องกับโลกทางนี้หรือก็คือในโลกที่ฉันสร้างแม้เวลาจะไม่มี

        แต่เวลาทางโลกนี้ยังเดินตามปกตินั่นเองแต่ว่าก็ว่าเถอะนะ สร้างมิติเฉพาะมันง่ายขนาดนี้คงมีพวกไอเทมที่ใช้เปิดมิติสิน้าา

        ฉันคิดแบบนั้นก็รู้สึกสบายใจแปลกๆเพราะแต่ก่อนเวลาจะไปฝึกต้องแบกกระสอบทรายขึ้นเขาสูงคนเดียว ถึงจะนับว่าเป็๲การฝึกแต่ทำแบบนั้นทุกวันก็ไม่ไหวนะ

        ฉันตอนนี้กำลังฝึกเวทมนตร์อยู่แม่เคยพูดให้ฟังว่า ‘เวทมนตร์น่ะ เป็๞การแทรกแซงกฎธรรมชาติไม่ใช่แค่แทรกแซงสิ่งที่รู้จัก’

        เหมือนจะคิดว่าฉันไม่เข้าใจเลยพูดขึ้นมามั้งเพราะแม่บอกว่านี่เป็๲ความลับของเหล่าเทพ เพราะว่าอยากให้มนุษย์ได้ค้นคว้าจนเจอมันเอง

        ฉันถึงได้สร้างมิตินี้ขึ้นมาเพื่อที่จะลองแทรกแซงกฎเกณฑ์ดูบ้างถ้าเป็๞อย่างที่แม่บอก เวทมนตร์มนุษย์ก็อาจจะเทียบเท่ากับเวทมนตร์แฟร์รี่ได้เลย

        เพราะมันแทรกแซงกฎเกณฑ์หรือความเป็๲จริงสมมุติแทรกแซงความเป็๲จริงที่ว่า ฉันมีตัวตนอยู่หรือไม่?

        แล้วถ้าเกิดแทรกแซงให้ไม่มีตัวตนฉันก็จะถูกลบออกไป ไรแบบนี้แหละ ฉันเลยสงสัยและลองทำดูซึ่งแม้จะพยายามกี่หนก็ไม่สำเร็จสักที

        ฉันฝึกแบบนี้ไปอีกหนึ่งปี..จนตอนนี้ฉันอายุ 2 ขวบแล้ว … และน้องฉันก็ลืมตาดูโลกแล้ว เหมือนจะเป็๲ผู้หญิง

        เพราะฉันชื่อ เลทิเซีย น้องสาวเลยใช้เลวิเนีย ทีน อาเดฟ

        จริงๆ ฉันเป็๲คนคิดชื่อเองแหละเพราะไม่มีเซนส์ในการตั้งชื่อเลยออกมาประมาณนี้แหละนะ

        ส่วนถึงจะผ่านมาแล้วหนึ่งปีการฝึกก็ยังไม่คืบหน้าฉันจึงเปลี่ยนการฝึก…

        …….

        …..

        …

        --4 ปีผ่านไป

        มันไวราวกับโกหก.. ฉันตอนนี้อายุหกขวบแล้วไม่เด็กแล้วด้วย.. เอ่อ อันที่จริงก็ยังเด็กนั่นแหละส่วนน้องสาวฉันก็อายุห้าขวบเธอเองก็ไม่เด็กแล้วด้วย

        ฉันในตอนนี้กำลังย่องออกจากปราสาทเงียบๆเพราะจะแอบออกไปฝึกเวทมนตร์ เพราะคราวนี้ต้องฝึกเวทในการต่อสู้ไว้ก่อน

        แต่บอกไว้ก่อนนะฉันเกลียดการต่อสู้มากที่ฝึกไว้แค่อยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉินเท่านั้นแหละ…

        ขณะที่กำลังย่องออกจากประตูวัง..

        “พี่คะ จะไปไหนเหรอ?”

        ฉันที่กำลังย่องอยู่มีเสียงดังขึ้นมาจากด้านหลังฉันถึงกับสะดุ้งหันกลับไปทันทีเพราะนี่เป็๞ยามวิกาลแล้ว

        พ่อกับแม่รู้ คงโดนหวดแน่ๆ ..ถึงจะไม่เคยตีฉันเลยก็เถอะ

        “ละ.. เลวี่ นี่เธอยังไม่นอนอีกเหรอ?”

        เธอคือน้องสาวฉันเธอเป็๲คนที่ค่อนข้างตัวใหญ่ เธอเลยสูงเกือบเท่าฉันแม้อายุจะน้อยกว่าก็ตามที

        “ค่ะ..หนูเห็นท่านพี่แอบออกมาจากห้องพอดีเลยตามมาด้วยค่ะ”

        ฉันรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย พักหลังๆมานี่จะบังเอิญบ่อยไปไหมนะ เพราะฉันออกจากห้องทีไรก็ดันมาเจอกับเลวี่ทุกทีเลย

        บางครั้งเจออยู่หน้าประตูด้วย… อืมช่างมันแล้วกัน

        “ก็ได้นะ..แต่ว่าห้ามเอาเ๱ื่๵๹นี้ไปบอกท่านพ่อกับท่านแม่เด็ดขาดนะ”

        “ค่ะ หนูจะเชื่อฟังท่านพี่นะคะ!”

        “อืม งั้นไปกันเถอะ”

        ว่าแล้วพวกเราสองพี่น้องอายุ 5-6 ขวบก็ย่องออกจากบ้านไปอย่างเงียบๆ