การมางานเลี้ยงนั้นเป็เื่ที่ราวกับต้องทำงานอยู่ตลอดเวลา เคยะเป็แฟนเช่าเขาจับััอารมณ์ของสตรีเอาอกพวกเธอและสวมหน้ากากที่พวกเธอ้าได้เสมอทว่ากับบุรุษนั้นเคยะมีประสบการณ์น้อยมากเสียแต่วันนี้กลุ่มที่เขาอยากเข้าหานั้นเป็เหล่าหนุ่มงาม
สำหรับปาฏิหารแห่งรักที่เป็เกมวายแล้วแม้จะมีตัวประกอบสาวมากมายทว่าตัวประกอบหญิงนั้นมีความโดดเด่นน้อยกว่าตัวประกอบชายเสมออย่างเช่นเหล่าหนุ่มงามของเมืองนั้นย่อมเป็ที่ดึงดูดสายตาและมีข้อมูลดีๆ ให้แก่ตัวเอกในเกมเสมอ
นี่มันไม่ยุติธรรม ...เคยะเคยบ่นกับโรซาเลียเสียแต่สาวเ้าทำหน้าตาราวกับว่านี่เป็ปกติของเกมวายที่ผู้หญิงจะจืดจางและชายจะโดดเด่น โธ่เว้ย แต่จะว่าไปเกมจีบสาวฝั่งชายก็จืดจางเช่นกันถือว่าเจ๊ากันไป
“ขออภัยนะขอรับ ไม่ทราบว่าข้าจะขอเข้าร่วมวงน้ำชานี้ได้หรือไม่?” ั์ตาสวยหันไปมองยังคนที่เป็หัวงหน้าของสมาคมน้ำชานี้ ปาร์ตี้ของเหล่าหนุ่มงามที่ราวกับแดนสนทยาพาให้เคยะไล่มองไปทีละคน สมกับเป็เกมวายเสียจริงทำหน้าตาผู้ชายเหล่านี้ออกมาได้เย้ายวนและรูปงามถ้าลากดิลุคมานั่งจิบชาอยู่ในวงนี้คงจะราวกับหมู่มวลดอกไม้บานสะพรั่ง
“ข้าจะเมินต่อคำเชิญของท่านดัชเชสได้เยี่ยงไร?” เด็กหนุ่มรูปงามตาสีแซฟไฟร์ผมสีทองสดใสราวกับเ้าชายแสนอ่อนหวานในนิยายลุกขึ้นเคยะเห็นทุกคนมองเทียร่าบนศีรษะเขา
เทียร่านี่มีปัญหาจริงๆ ใช่ไหม?
“น่าเสียดายข้ายังเป็คู่หมั้นยังไม่ตกแต่งกับเขา” คุณชายอัลเบอริชคลี่ยิ้มอ่อนโยนก้าวไปนั่งที่มีคนขยับเก้าอี้ให้ตามฐานะเขาเป็เพียงน้องชายของบารอนธรรมดาย่อมไม่มีใครสนใจเขาเพียงแต่ในงานวันนี้คนอื่นไม่มองข้ามเขา
เทียน่านี่มีความหมายอะไรกันนะ?
“ถึงตอนนี้ยังไม่แต่งงานด้วยทว่าจากสายตาของข้าท่านแรควินเดอร์นั้นลุ่มหลงท่านนัก”
ลุ่มหลง เคยะเลิกคิ้วดูท่าทางเขากับดิลุคจะหลอกลวงสายตาของชาวบ้านได้คงจะมีคนหัวเราะแน่ถ้ารู้ว่าเขากับอีกฝ่ายไม่ใช่คนรักแต่เป็นักล่าและเหยื่อ การสนทนาในวงน้ำชานี้เป็ไปได้ด้วยดีเคยะคิดว่าเทียร่านี้คงเป็เหมือนตราอะไรสักอย่างเพราะั้แ่สวมมันทุกคนก็เคราพยำเกรงเขามาก เสียแต่ว่าไม่ว่าในโลกไหนหนุ่มๆ ก็ชอบจับกลุ่มนินทาแฟนของตัวเอง หากใครบอกว่าสาวๆ ขี้นินทาเคยะคงต้องบอกว่าคิดผิดเพราะพวกผู้ชายนะชอบโม้แหนตัวเองมากกว่าอีก
“เมื่อคืนนะเขาทำไม่ยั้งเลยละวันนี้ยังเจ็บอยู่เลย”
เอ๊ะ?
“อ่า ท่านใช้ยาที่ข้าให้ไปวันก่อนหรือเปล่าข้าเองก็ใช้เสมอตอนที่ถูกเขาบังคับ”
หือ?
“ช่างรุนแรงจริงนะ ตอนที่ได้กับเขาครั้งแรกอยุ่ๆ ก็จับข้าแล้วเริ่มมีเซ็กส์ที่ระเบียง”
“ข้าเองก็อยู่ก็ถูกทำที่ห้องทำงาน”
ว้อยไอ้เกมบ้านี่! เคยะกำหมัดเมื่อได้ยินเหล่าหนุ่มรูปงามทั้งหลายบ่นถึงสามีของพวกเขา เขาพอรับรู้ชะตากรรมของนักบุญอีเทอร์ที่ถูกหนุ่มที่จับได้ข่มขืนวันละหลายชอตแต่ไม่รู้ว่าตัวประกอบก็โดนด้วย ไอ้คนเขียนเกมนี่มันยังไง
“เอาละเด็กๆ ในฐานะที่โตกว่าพวกเ้า ข้าจะสอนให้ว่าเราควรมีสิทธิ์ในร่างกายของตัวเองถึงเป็สามีภรรยากันไม่ยอมก็ทำอะไรเราไม่ได้ อย่าปล่อยให้เ้าพวกนั้นคุกคาม!” เคยะกำหมัดแน่นในฐานะคนที่เกือบโดนมาก่อนเขาจับมือพวกเด็กหนุ่มเอาไว้ ยิ่งฟังก็คิดว่าอย่างน้อยดิลุคก็รู้จักคำว่าหยุด
ดิลุค แรควินเดอร์เลิกคิ้วในตอนที่รับมอบหมายงานจากสายลับขององค์จักรพรรดิ์ พวกเขามีพรรคพวกทำงานในเงามือและคนที่ต้องลงดาบคือตุลาการเช่นเขา มือแกว่นน้ำองุ่นในขวดแก้วั์ตาที่ราวกับนักล่าจับจ้องไปทั่วทั้งงานมันเป็งานเลี้ยงที่น่าเบื่อก็แค่การละเล่นที่เหมือนบทละครก่อนที่หูจะได้ยินเสียงคุ้นเคยชายหนุ่มสีเพลิงหันไปมองวงน้ำชาที่อยู่ริมระเบียงมันเป็ปาร์ตี้ของเหล่าบุรุษที่ออกเรือนแล้วเส้นผมสีน้ำเงินนั้นดูโดดเด่นผิวสีแทนตัดกับชุดสีขชาวหมดจดและเทียร่าสีเงินบนศีรษะนั้นเปล่งประกาย
น่ารัก ...
ไม่รู้ทำไมตอนที่มองเ้าแมวเหมียวสีน้ำเงินดิลุคกลับเป็ฝ่ายอมยิ้ม อารมณ์แสนเบื่อหน่ายหายไปอย่างรวดเร็วเขาเห็นแมวกำหมัดดูเหมือนปลุกระดมอะไรบางอย่าง แต่ดิลุคที่เคยโดนหมัดแมวมาก่อนขอบอกเลยว่ามันเบามาก
เ้าแมวของเขาที่เคยเรียบร้อยนั่งคุยกับสตรีเป็ราวกับไม้ประดับวันนี้กลับดูสนุกสนาน วางแผนทำอะไรอยู่นะ? ความสงสัยพลันหายเมื่อเห็นขวกไวน์ข้างมือเ้าแมว ขวดที่ 1...2...3...4...เอ่อ เ้าแมวกำลังถือขวดที่ 5?
“ต้องขอเสียมารยาทแล้ว” ไวเท่าความคิดดยุกปู้ไม่ชอบเข้าสังคมเข้ามาโผล่ข้างคนรักมือโอบเอวเพรียวบางสูดกลิ่นอายหอมหวานมันเป็กลิ่นของไวน์องุ่นแดงลอยฟุ้ง เ้าแมวตัวดีเมาเสียแล้ว
“อ๊า ...แม่คนงามของข้า” สองมือของเ้าแมวหันกลับมากอดรั้งฝ่ายั์ตาที่ราวกับดวงดาวนั้นพราวระยับพาให้ดิลุคถอนหายใจเขาปลดเสื้อคลุมตัวเองคลุมศีรษะเ้าแมวจับอีกฝ่ายเอาไว้จนขยับไม่ได้อุ้มรั้งขึ้นด้วยมือข้างเดียว
“เ้าเมาแล้ว” ดยุกที่แสนน่ากลัวกลับดูอ่อนโยนในยามที่พูดเสียงแ่เบากับคนในอ้อมแขนมันเป็ภาพที่พาให้ทุกคนต้องกลืนน้ำลายมีเพียงแต่องค์จักรพรรดิที่ชุแก้วไวน์เริงร่า
“ยังดื่มไม่พอเลย” เคยะยังมีสติอยู่บ้างเขาประท้วงที่โดนอุ้มออกมาหันไปโบกมือให้กับเหล่าหนุ่มน้อยทั้งหลาย “แล้วเขียนจดหมายมาหานะ”
“ข้าจะเขียนแน่นอนขอรับท่านพี่”
ไม่ทันไรเขาก็กลายเป็ ‘คุณพี่’ ไปเสียแล้ว
“ข้าไม่ให้เ้าดื่มแล้ว” ดิลุคชักสีหน้าหงุดหงิดเขามองดูเทียร่าบนศีรษะขนาดสวมให้ไว้แล้วเ้าแมวตัวดียังหลงระเริงขนาดนี้
“เป็คู่หมั้นที่โหดร้ายเสียจริง” เคยะหัวเราะคิกคักเขาปล่อยให้ดิลุคอุ้มตัวเองขึ้นรถม้าพอมาคิดดูตอนนี้พวกเขาก็แตะเนื้อต้องตัวได้อย่างไม่มีความกลัวเสียแล้ว อดนึกขำไม่ได้ในคราแรกมีดยุกงี่เง่าคนหนึ่งที่พยายามจะััเขาแต่กลัวเขากลัวเลยต้องเรียกชื่อเขาบ่อยๆ เพราะทำเช่นนั้นมันจึงติดนิสัยมาในตอนนี้ด้วยก่อนที่ดิลุคจะััเคยะทุกครั้งเขาจะเรียกชื่อ
น่ารัก ...ฮึฮึ ดิลุคของเขานะแตกต่างจากพวกผู้ชายของเด็กพวกนั้นอย่างลิบลับเลย
“ต่อไปนี้ข้าจะต้องไปทำงาน” ดยุกสีเืเอ่ยกับคนรักของตนเองเขาจะทำเป็แสร้งกลับไปกับคู่หมั้นก่อนเข้ามาลอบฆ่าใครบางคนที่งานเลี้ยง
“งั้นหรือ?” เคยะนึกถึงงานของอีกฝ่ายเขาเห็นงานของดิลุคเพียงครั้งเดียวทว่านับั้แ่อยู่บ้านเดียวกันดิลุคมักจะหลีกเลี่ยงการทำงาน ในโลกของปาฎิหารแห่งรักนั้นมีตัวประกอบตายไปตั้งมากมายเดิมทีมันเป็แค่ข้อมูลของเกมแต่เมื่อเคยะนึกถึงหน้าตาของคุณนายที่เขาคุยด้วยหรือจะเป็เด็กหนุ่มพวกนั้นเขาก็ทำใจกับการฆ่าคนไม่ได้ “ทำไมละ?”
“...” ดยุกแรควินเดอร์ได้แต่ทอดมองวิวข้างทางตอนที่รถม้าเคลื่อนตัวเขานิ่งไปครู่หนึ่ง
“เพื่อปกป้องประเทศนี้”
“อือ” โลกใบนี้เป้นสีเทาความอ่อนโยนใจดีไม่มีทางทำให้ทุกคนมีความสุขได้ เนื้อเื่ในเกมนั้นดิลุคเป็คนร้ายที่ฆ่าเคยะ อัลเบอริช แต่ข้อมูลแนะนำในหน้า NPC ของดิลุคนอกจากวีรบุรุษคือตุลาการถ้าจับสองคำนี้มาโยงกับการที่อีกฝ่ายต้องฆ่าคนอยู่เสมอเคยะก็พอเข้าใจได้ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนคำถาม “เ็ปไหม?”
“...” ั์ตาสีโกเมนเบิกกว้างก่อนหรี่ลงเขาทอดมองเ้าแมวตรงหน้า “เ้าเมาแล้ว”
“อาจจะ” เคยะขยับตัวพิงกับผนักก่อนที่จะมองดูใบหน้านิ่งเฉยตรงหน้าเมื่อครู่น้ำเสียงของดิลุคกำลังหวั่นไหว?
“ธรรมเนียมปฏิบัติของบ้านแรควินเดอร์”
“หา?”
“ข้ากำลังจะไปทำงาน”
“เอ่อ ...” เคยะทำหน้ามุ่ยเมื่อนึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังทวงอะไร เ้าตัวขยับตัวเข้าไปใกล้มองดูดยุกน่าหมั่นไส้ที่ตอนนี้มีรอยยิ้มประดับที่มุมปากราวกับพึงพอใจ สองแขนโอบรอบคออีกฝ่ายก่อนจะร้องแง้วเมื่อถูกจับนั่งตัก
“แบบนี้สะดวกกว่าไม่ใช่หรือ”
แช่งให้เป็เหน็บ เคยะที่รู้ว่าเรือนร่างนี้แข็งแกร่งไหนได้แต่ฮึดฮัดก่อนจะโน้มตัวแนบริมฝีปากลงทาบทับ จูบแรกของพวกเรานั้นเป็รสชาติของไวน์ อ้าปากพัวพันปลายลิ้นราวกับโหยหาหูได้ยินเสียงเปียกชื้นไปทั่วลิ้นอ่อนเดียวสาแลกกันอย่างเร่าร้อน พวกเจาจูบกันอีกครั้งเสียงหอบหายใจดังขึ้นในรถม้าริมฝีปากบวมช้ำจากการขบกัดกันและกันแบ่งปันรสชาติผสมผสานความมึนเมา
“อือ ...อือ...” อดไม่ได้ที่จะครางในลำคอในยามที่ร่างกายเสียดสีกับอีกฝ่ายสองแขนโอบรอบคอกดแนบชิดเข้าไปผสานเนื้อไม่ให้มีแม้แต่ช่องว่างรสชาติของคนสองคนหลอมรวมกันจวบจนฝ่ายที่นั่งบนตักเป็คนเพลี้ยงพล้ำจึงได้ถอนตัวออกมาทอดทิ้งสายใยใสไว้ที่มุมปาก
“จุ๊บ” ดิลุคหอมแก้มใสมองดูใบหน้าที่หวานเชื่อมก่อนที่จะคลี่ยิ้มประคองแมวที่อ่อนปวกเปียกลงจากตัดเปิดรถม้า
“เดี๋ยวมันวิ่งอยู่...” เคยะยังพูดไม่จบร่างของคู่หมั้นก็เลือนหายไปกับความมืดมิด ใจหนึ่งเขาก็สาปแช่งให้อีกฝ่ายล้มจนขาหักไปซะทว่าอีกใจก็โหยหาจูบรสหวานที่ยังค้างคา
ไม่รู้ั้แ่เมื่อไรที่พวกเขากลายมาเป็นอนร่วมห้องกัน ข้าวของของเคยะถูกย้ายมาที่ห้องกว้างใหญ่ของดิลุคดังนั้นเมื่ออีกฝ่ายกลับมาในยามค่ำคืนเขาก็ได้กลิ่นเืจางๆ เคยะตื่นขึ้นเพราะถูกกอดกระทันหันในยามดึกเพียงแต่เขาถูกจูบหน้าผากบอกให้นอนลงไปอีกครั้งดูเหมือนงานเลี้ยงในวังหลวงนี้จะกำเนินไปสามวันดิลุคจึงได้ทำงานทั้งสามวันทุกคืนเขาจะกลับมากอดซุกกอด กลิ่นเืยังคงแตะจมูกของชายหนุ่มจนพาให้เคยะนิ่วหน้า
“มีอะไรหรือ?” ดิลุคที่รับรู้ได้ว่าหมอนข้างเขาขยับจนผิดสังเกตเอ่ยถาม
“เปล่าก็แค่ได้กลิ่นเืนะ”
“...” เกิดความเงียบอึดใจความมืดโรยตั้วมันทิ้ง่นานจนเคยะเกิดความคิดในใจว่าดิลุคจะฆ่าเขาปิดปากตอนนี้เลยหรือไม่โชคดีที่ดิลุคเพียงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนกว่าเคย “รังเกียดหรือ?”
“เปล่า...แค่ไม่ชิน” ยามค่ำคืนนั้นมืดมากเคยะมองไม่เห็นว่าสีหน้าของดิลุคเป็อย่างไรแต่เขาคิดไว้ว่ามันอาจน่ากลัวเ้าตัวไม่พูดสิ่งใดอีกเพียงขยับตัวหายไปตอนที่ดิลุคกลับมาอีกครั้งเคยะััได้ถึงผมที่เปียกเล็กน้อยและกลิ่นหอมของน้ำหอมโอบล้อมตัวเขาอยู่
ดิลุคไปอาบน้ำมาใหม่แถมคนที่เกลียดการพรมน้ำหอมกลับฉีดจนได้กลิ่น ....ไม่รู้ทำไมในวินาทีนั้นหัวใจของเคยะกลับพองโต มันเต้นดังขึ้นหนึ่งจังหวะเมื่อคิดว่าอีกฝ่ายทำสิ่งนี้ให้กับเคยะ
นับั้แ่วันนั้นเคยะคิดว่าความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นแปลกไปมาก...
"อยากล้างปากไหม?" บางครั้งดิลุคจะเอ่ยขึ้นมาหลังอาหารแล้วเคยะก็จะเผลอไผลจูบกับอีกฝ่าย จูบของดิลุคนั้นเหมือนกับตัวตนข้างในของเขา ดิลุคดูภายนอกเป็ชายหนุ่มรุปงามที่แสนเ็าไม่สนใจใครทว่าดิลุคในยามค่ำคืนที่คอยกอดเขาไม่ให้ฝันร้ายคือคนที่อ่อนโยน จูบของเขามันให้ความรู้สึกดีถือเป็อาหารหวาน มันทำให้เคยะเผลอเสพติดกว่าจะรู้ตัวพวกเขาก็จูบกันวันละสามเวลาไปแล้ว
มันเป็ความสัมพันธ์ที่แปลกประหลาดเสียจนทำให้เคยะที่ต้องเข้าไปพบแขกผู้มาจากต่างแดนได้แต่กอบกุมหัวใจ เขาได้แต่ปลอบใจตัวเองว่ามันคือสิ่งที่ต้องทำ
อย่าลืมเคยะนายคือเหยื่อและอีกฝ่ายเป็นักฆ่า ...อย่าลืมว่าตัวเองไม่ใช่คนของโลกนี้ อย่าลืมว่าแผนการหนีของตัวเองกำลังจะเริ่มต้นขึ้น
บางครั้งบางคราเคยะก็อยากให้สถานะของพวกเขาเป็แค่เื่โกหก หากพวกเขาไม่ได้พบเจอกันในสภาพแบบนั้นมันจะดีกว่าที่เป็อยู่หรือเปล่านะ
314
