ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

EP : 40 จับตามอง

“ทั้งหมดสี่ร้อยเหรียญทอง” เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นลงไปแล้ว เว่ยลู่เซียนก็เอ่ยบอกทันที นี่ราคาคนกันเองนะ ถ้าคนอื่นก็สักห้าร้อยเหรียญทองไปแล้ว
“อืม” โม่ฉิงหลานครางรับพลางส่งเงินไปให้กับเว่ยลู่เซียนไปด้วย
“เอานี้ไปให้ท่านแม่ด้วย” ก่อนที่โม่ฉิงหลานจะไปเว่ยลู่เซียนเอ่ยขึ้นพลางเอาขวดโอสถส่งให้อีกฝ่ายไปด้วย
ถ้าหากใครสงสัยว่าทำไมนางถึงจะเรียกอี้ฟางว่าท่านแม่อยู่นั้นก็เป็นเพราะว่าอี้ฟางดีกับนางมากในตอนที่นางอยู่ที่นั่นอย่างไรเล่า แถมยังไม่เคยรังเกียจนางอีกด้วย
“อืม ขอบใจเจ้ามาก” โม่ฉิงหลานรับมาก่อนจะเดินจากไป เขาไม่รู้ว่าโอสถนี้ก็คือโอสถอะไรแต่เขารู้ว่านางหวังดีกับท่านแม่ของเขาเป็นแน่
เพราะเขารู้สึกท่านแม่ของเขาจะรักนางมากกว่าเขาที่เป็นลูกชายแท้ๆ ของนางเสียอีก
“จงอินมีอีกหรือไม่” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถาม
“ไม่มีแล้วขอรับท่านหมอหญิง” จงอินเอ่ยตอบพลางกลับไปทำงานของตัวเองต่อ
“ท่านหมอ เขามาทำอะไรท่านหรือเปล่า” หลิ่วหมิงจื่อที่เดินสวนกับโม่ฉิงหลานก็รีบเข้ามาหาเว่ยลู่เซียนก่อนจะร้องถามไปด้วย
“เขาเอาเงินมาให้” เว่ยลู่เซียนเอ่ยตอบ เพราะโม่ฉิงหลานก็เอาเงินมาให้นางจริงๆ นี่น่า
“อะไรนะ เขาคิดว่าจะเอาเงินมาให้ท่านเพื่อให้กลับไปกับเขาอย่างนั้นหรือ” หลิ่วหมิงจื่อร้องขึ้น ก่อนจะเอ่ยถามไปด้วย
“เลอะเทอะแล้วหมิงจื่อ เจ้ามาพอดีเลย กลับไปบ้านดูคนงานด้วย อย่าลืมจ่ายค่าจ้างให้ด้วย” เว่ยลู่เซียนกล่าวบอกพลางส่ายหน้าไปมา ก่อนจะส่งเงินให้กับอีกฝ่ายไปด้วย
“ให้ตายสิ เมื่อเช้าก็หนีมาก่อน แล้วมาตอนนี้ก็ไล่ข้าอีกแล้ว” หลิ่วหมิงจื่อบ่นแต่ก็ทำตาม
“รีบไปเถอะน่า อย่าบ่น” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกพลางโบกมือไล่หลิ่วหมิงจื่อไปด้วย

“พี่ไปแล้วเจ้าต้องดูแลตัวเองดีๆ รู้หรือไม่” เว่ยเซี่ยวป้อเอ่ยบอกเขาไม่อยากกลับตระกูลไปเลย ให้ตายสิ
“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกพลางโบกมือลาพี่ชายทั้งสี่ของนางไปด้วย
ในที่สุดพี่ชายของนางก็กลับไปเสียที จากนี้ไปนางจะไปตามหาดอกบัวสวรรค์สักที
“หมิงจื่อ ถ้ายังไม่อยากกลับไปที่นั่นละก็ อย่าได้คิดจะเกี้ยวน้องสาวข้าเด็ดขาด” เว่ยเซี่ยวป้อกระซิบบอกหลิ่วหมิงจื่อก่อนจะกระโดดขึ้นเรือเหาะไป
“ขู่เก่งทั้งพี่ทั้งน้องเลย เฮ้อ” หลิ่วหมิงจื่อบ่นพลางถอนหายใจไปด้วย
“โชคดีนะเจ้าคะท่านพี่” เว่ยลู่เซียนร้องบอกพร้อมกับโบกมือลาไปด้วย
เมื่อเห็นว่าเรือเหาะหายไปจากสายตาแล้วนางก็ว่าจะกลับไปที่บ้านของนางเพื่อที่จะไปเตรียมตัวสำหรับการเดินทางต่อจากนี้ของนางสักหน่อย
“สีหน้าของเจ้าดูดีใจนะที่พี่ชายของเจ้าจากไป” ชายชราเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้เมื่อเห็นท่าทางของเว่ยลู่เซียน
“ข้าเป็นเช่นนั้นหรือ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามทันที นางแสดงออกชัดเจนอย่างนั้นเลยหรือ
“แสดงออกชัดเจนเช่นนั้น พี่เจ้าคงดูออกแล้วล่ะมั้ง” ชายชราเอ่ยบอกเมื่อได้เห็นการแสดงออกของเว่ยลู่เซียน
เว่ยลู่เซียนไม่ได้ตอบอะไรไป ได้แต่เดินกลับไปที่บ้านของนาง ก่อนจะไปก็โบกมือไปมาเพื่อกางม่านอักขระไปด้วยเพื่อความปลอดภัยเผื่อมีโจรขึ้นบ้านพี่ชายของนาง
“ท่านหมอๆ ดูผักพวกนี้สิขอรับน่าทานมากเลย” หลิ่วหมิงจื่อร้องบอกพลางเดินไปหาพวกชาวบ้านที่ดูแลสวนผักและสมุนไพรอยู่
“ใกล้เที่ยงแล้ว หมิงจื่อทำอาหารให้ทานหน่อยสิ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกพลางเดินเข้าห้องไปโดยไม่ฟังคำพูดของหลิ่วหมิงจื่อที่ตอบกลับมา
“แต่ข้าทำอาหารไม่เป็นนะขอรับท่านหมอ” หลิ่วหมิงจื่อร้องบอกพลางมองเว่ยลู่เซียนที่หนีเข้าห้องไปแล้วเรียบร้อย แล้วเขาจะทำอย่างไรดีละเนี่ย
“ท่านตาช่วยข้าด้วย” หลิ่วหมิงจื่อหันไปขอความช่วยเหลือจากชายชราที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากตัวเองมากนัก
“นางใช้เจ้านี่” ชายชราเอ่ยบอกอันที่จริงจะช่วยอยู่แล้ว แต่ขอแกล้งหลิ่วหมิงจื่อหน่อยก็แล้วกัน
“โธ่ ท่านตาช่วยข้าหน่อยนะขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อร้องบอกพลางทำหน้าสงสารไปด้วย

“เอาล่ะ ครบหมดแล้ว” เว่ยลู่เซียนเอ่ยขึ้นหลังจากที่เก็บของที่จะไปตามหาดอกบัวสวรรค์คาดว่านางจะต้องไปนอนพักค้างคืนเป็นแน่ แต่ไม่รู้ว่านางต้องออกไปกี่วัน
“ลู่เซียน อาหารเสร็จแล้ว” ชายชราเอ่ยบอกพลางสงสัยว่านางเข้าไปทำอะไรในห้องตั้งนานสองนาน
“เจ้าค่ะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยตอบพลางลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องทันที
“หน้าตาดูดีนี่” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกพลางลงมือทานอาหารไปด้วย ก่อนจะมองหลิ่วหมิงจื่อที่มองมาที่นาง
“ก็ใช้ได้” นางเอ่ยตอบเมื่อรู้ว่าหลิ่วหมิงจื่อต้องการอะไร หลังทานเสร็จนางก็นั่งจิบน้ำชาไปโดยมีหลิ่วหมิงจื่อที่กำลังล้างจานไปด้วย
เว่ยลู่เซียนนั่งดื่มน้ำชากับทั้งสองก่อนจะเดินออกไปข้างนอกเพื่อรับลมสักหน่อย แต่ก็ต้องหยุดชะงัก
“เจ้าเป็นใคร” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามชายที่ใส่ชุดสีดำแดงยืนหันหลังให้กับนาง ชายคนนั้นหันหน้าไปทางป่า มือของเขาถือพัดที่มองดูก็รู้เลยว่าเป็นอาวุธ
“จากกันไม่ทันไรเจ้าก็ลืมข้าแล้วหรือ” ชายหนุ่มเอ่ยถามทั้งที่ยังไม่ได้หันหน้าไปมองเว่ยลู่เซียน
“ข้ารู้จักเจ้าด้วยหรือไง” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถามเพราะดูแล้วนางเหมือนจะไม่รู้จักอีกฝ่าย
“ข้า…” ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้เอ่ยบอกก็พลันมีเสียงร้องขึ้นมาเสียก่อน
“ท่านหมอ เราไปตลาดกันเถอะขอรับ”
เว่ยลู่เซียนที่เผลอหันกลับไปมองหลิ่วหมิงจื่อพอหันกลับไปมองชายคนนั้นอีกครั้งก็หายตัวไปเสียแล้ว
“มองอะไรหรือขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ไม่มีอะไร ไปตลาดกันเถอะ” เว่ยลู่เซียนตอบพลางพากันเดินไปจากตรงนั้นทันที
นี่ขนาดนางกางม่านอักขระรอบบ้านแล้วชายคนนั้นยังเข้ามาได้นับว่าฝีมือไม่ธรรมดา
แถมยังบอกว่าจากกันได้ไม่นาน ซึ่งนางจำไม่ได้ว่าเคยเจอกับชายคนนั้นตอนไหนกัน
ทั้งสองพากันซื้อของกลับบ้านมามากมายก่อนจะได้ชายชราเป็นคนทำอาหารให้ทาน ทั้งสามพากันทานอาหารจนอิ่มก็พากันแยกย้ายทันที
เว่ยลู่เซียนรอให้ทั้งสองหลับนางก็จะไปอาบน้ำ และจากนั้นก็จะเดินทางไปทันที
รอไม่นานในบ้านก็เงียบลงเว่ยลู่เซียนก็ไปอาบน้ำจากนั้นก็เตรียมตัวนิดหน่อย ก่อนจะออกจากห้อง
“เจ้านาย…” ในตอนที่เว่ยลู่เซียนเปิดประตูออกจากห้องไปหลงฉี่กำลังจะร้องเตือนแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว
“เจ้าจะไปไหน” ชายชราที่นั่งอยู่กลางห้องเอ่ยถามคนที่กำลังจะหนีออกจากบ้าน
เว่ยลู่เซียนที่ได้ยินก็ได้แต่ตกใจ เพราะคิดว่าชายชราหลับไปแล้ว นางตรวจสอบจนแน่ใจแล้วนะว่าทุกคนหลับไปแล้ว ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้
“ท่านหมอจะไปไหนหรือขอรับ” หลิ่วหมิงจื่อที่ออกจากห้องครัวมาก็เอ่ยถาม
เขาสังเกตมาทั้งวันแล้วนางมีท่าทีแปลกๆ ก็เลยพากันจับตามองกับชายชราอย่างดี
“ข้าหรือ พอดีจะออกไปเดินรับลมน่ะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกพลางคิดว่าทำไมสองคนนี้ถึงยังไม่นอนกันสักทีปกติเวลานี้น่าจะนอนไปแล้วนี่น่า
“แล้วทำไมเจ้าต้องแต่งตัวเช่นนั้นกัน หรือว่าเจ้าจะหนีออกไปไหน” ชายชราถามก่อนจะเบิกตากว้างเท่าที่จะทำได้แล้วร้องถามออกมาเมื่อนึกขึ้นมาได้ มิน่านางทำตัวแปลกๆ มาทั้งวัน
“ข้าเปล่า” เว่ยลู่เซียนเอ่ยตอบอย่างรวดเร็ว
“ใช่จริงๆ ด้วย ท่านคิดจะไปไหนคนเดียวโดยไม่มีพวกเราไม่ได้หรอกนะขอรับท่านหมอ” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยขึ้นพลางเดินไปหาเว่ยลู่เซียนไปด้วย
“เฮ้อ” เว่ยลู่เซียนถอนหายใจออกอย่างอดไม่ได้ รู้อย่างนี้น่าจะวางยาสลบสองคนนี้ไปซะ
“พวกข้าไม่ให้ท่านหนีไปไหนคนเดียวหรอก” หลิ่วหมิงจื่อเอ่ยบอกนั้นเพราะเขายังไม่อยากถูกเว่ยเซี่ยวป้อฉีกเนื้อเป็นชิ้นๆ หรอกนะ
“เรามันคนกันเองทั้งนั้นไปไหนเราก็ไปด้วยกันตลอด” ชายชราเอ่ยบอกหน้าตาย
“ข้าจะออกไปหาสมุนไพร เท่านั้นไม่ได้หนีไปไหน” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกอย่างเลี่ยงๆ
“งั้นพวกเราจะไปด้วย” ชายชราเอ่ยบอก
“ใช่ๆ พวกเราจะไปด้วย” หลิ่วหมิงจื่อพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย
เว่ยลู่เซียนได้แต่ถอนหายใจ ที่ห้ามทั้งสองไม่ได้ เอาเถอะๆ งั้นก็ไปกันทั้งหมดนี่แหละ
อีกอย่างชายชราก็ทำอาหารอร่อยด้วยเอาไปด้วยก็ไม่เสียหายอะไรส่วนหลิ่วหมิงจื่อใช้ให้ทำอะไรก็ทำให้ได้หมด เพราะงั้นถือว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ได้เสียหายอะไร

จบภาคหนึ่ง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 40 จับตามอง(จบภาคหนึ่ง)

คล้ายกับเรื่องข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน ที่คุณอ่าน

ข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

EP : 40 จับตามอง(จบภาคหนึ่ง)

คล้ายกับเรื่องข้าเป็นเพียงอดีตฮูหยิน ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้