“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

ท่ามกลางบรรยากาศที่หมองเศร้า พี่เอกตัดสินใจขยับตัวลงจากโซฟามานั่งคุกเข่าต่อหน้าพ่อและแม่ของแพร ท่าทางของเขาดูนอบน้อมแต่เด็ดเดี่ยว จนคนเป็นผู้ใหญ่ทั้งสองถึงกับชะงัก

"คุณพ่อครับ คุณแม่ครับ... ผมมีเรื่องสำคัญจะขออนุญาตครับ" พี่เอกเริ่มพูดด้วยเสียงที่มั่นคง 

"ผมอยากขอ หมั้นหมาย แพรไว้ก่อนในตอนนี้ เพื่อเป็นหลักประกันและคำยืนยันให้คุณพ่อคุณแม่มั่นใจว่า ผมจะไม่มีวันทอดทิ้งแพร และผมจะรับผิดชอบดูแลชีวิตของแพรต่อจากนี้ให้ดีที่สุด ไม่ว่าใครจะมองยังไง แต่สำหรับผม แพรคือคนสำคัญที่สุดในชีวิต"

พ่อของแพรนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจยาว "เอก... พ่อขอบใจในน้ำใจของลูกมากนะ แต่ตอนนี้แพร..."

"ผมทราบครับพ่อ" พี่เอกพูดแทรกขึ้นมา "และอีกเรื่องที่ผมอยากจะขอ... ผมอยากพาแพรไปอยู่ที่อังกฤษกับผมครับ ผมจะดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดเอง ระหว่างที่ผมเรียน ผมจะจ้างแพรเป็นผู้ช่วย ทำเอกสาร แปลงานวิจัยต่างๆ ให้แพรมีรายได้และมีหน้าที่การงานที่นั่น เพราะถ้าแพรยังอยู่ที่นี่... แพรคงต้องทนกับสายตาคนและคำลือพวกนั้น พี่กรเองก็คงไม่หยุดตามรังควานแพรแน่ๆ"

แม่ของแพรปาดน้ำตา มองลูกสาวที่นั่งนิ่งก้มหน้า ก่อนจะหันมามองพี่เอกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและกังวลใจ

"เอกลูก... แม่ขอถามหนูตรงๆ นะ" แม่แพรเสียงสั่น "หนูรับได้จริงๆ เหรอ... กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับแพรเมื่อคืน หนูไม่รู้สึก... ตะขิดตะขวงใจ หรือเสียใจบ้างเลยเหรอที่แพรต้องมาเจอเรื่องแบบนี้"

คำถามของแม่ทำให้แพรที่นิ่งอยู่นานถึงกับสะดุ้ง เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองพี่เอกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกลัว... กลัวว่าคำตอบของเขาจะตอกย้ำความไร้ค่าในตัวเธอ

พี่เอกหันไปมองแพร เขายิ้มให้อย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ ก่อนจะหันมาตอบแม่แพรด้วยเสียงที่ชัดเจน

"คุณแม่ครับ... ร่างกายของคนเรามันก็แค่เปลือกนอก สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันคือ 'อุบัติเหตุร้ายแรง' ที่แพรไม่ได้เป็นคนก่อ แพรคือ 'เหยื่อ' และเป็นผู้เสียหายนะครับ"

พี่เอกกุมมือแพรแน่นขึ้น "ความรักที่ผมมีให้แพร ผมรักที่ตัวตน รักที่หัวใจ และรักในความดีของเขา สิ่งที่ไอ้สารเลวนั่นทำ มันทำร้ายได้แค่ร่างกายและสร้างรอยแผลใจให้แพร แต่มันไม่มีวันทำลาย 'คุณค่า' ในตัวแพรในสายตาของผมได้เลยแม้แต่นิดเดียว... ผมไม่ได้มองว่าแพรเสียหาย แต่ผมมองว่าแพรต้องการคนที่รักและปกป้องเขามากที่สุด และคนๆ นั้นต้องเป็นผมครับ"

คำตอบของพี่เอกทำให้พ่อกับแม่ของแพรถึงกับน้ำตาไหลออกมาด้วยความตื้นตันใจ ส่วนแพรโผเข้ากอดแขนพี่เอกแล้วร้องไห้อย่างหนัก แต่น้ำตาคราวนี้มันคือความซาบซึ้งและภักดีที่เธอมีต่อผู้ชายตรงหน้า

"พ่อ... พ่อฝากแพรด้วยนะเอก" พ่อของแพรพูดพลางเอื้อมมือมาแตะไหล่พี่เอก "พ่อเชื่อว่าลูกจะดูแลน้องได้ดีกว่าใคร"

ก่อนวันเดินทางเพียงหนึ่งวัน พี่เอกแอบมาหาพี่กรที่บ้านโดยไม่บอกให้แพรรู้ เขาขอพบพี่กรที่รั้วหน้าบ้านในยามวิกาล 

พี่กรเดินออกมาด้วยสภาพใบหน้าที่บวมช้ำ แววตาที่เคยถือดีบัดนี้ดูหวาดระแวงและซูบซีด

"มึงมาทำไมเอก... พ่อกูก็ให้เงินพวกมึงไปแล้วไง" พี่กรพูดเสียงสั่น

พี่เอกก้าวเข้าไปใกล้รั้ว แววตาของเขาเย็นเฉียบดุจน้ำแข็ง "กูไม่ได้มาเรื่องเงิน และกูไม่ได้มาเพื่อต่อรอง... กูมาเพื่อบอกมึงว่า พรุ่งนี้กูจะพาแพรไปในที่ที่มึงไม่มีวันตามหาเจอ มึงจะไม่มีวันได้เห็นหน้าเขา ไม่ได้ยินเสียงเขา และไม่มีวันได้ล่วงรู้ว่าเขามีความสุขแค่ไหนที่ไม่มีมึง"

พี่กรเม้มปากแน่น "มึงคิดว่าจะขังเขาไว้ได้ตลอดเหรอ?"

"กูไม่ได้ขัง... แต่กูคือ 'โลกใบใหม่' ของเขา" พี่เอกโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูพี่กรด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อีกฝ่ายขนลุกซู่ 

"จำไว้เถอะกร... ทุกวินาทีที่กูอยู่กับแพรที่นั่น กูจะรักเขาให้มากกว่าที่มึงเคยทำร้ายเขา และทุกครั้งที่เรามีความสุขกัน กูจะอุทิศความสุขนั้นให้เป็นความทรมานในใจมึงไปจนตาย... อยู่ที่นี่กับชื่อเสียงเน่า ๆ ของมึงต่อไปเถอะ เพราะสำหรับแพร... มึงตายจากโลกของเขาไปตั้งแต่วินาทีที่มึงแตะต้องเขาแล้ว"

พี่เอกสะบัดหน้าเดินกลับไปที่รถ ทิ้งให้พี่กรยืนสั่นเทาอยู่กลางความมืดเพียงลำพัง พร้อมกับความจริงที่ว่า... เขาแพ้พ่ายอย่างหมดรูป

- 10 ชั่วโมงต่อมา ณ กรุงลอนดอน -

อากาศที่อังกฤษเย็นยะเยือก แต่มือของพี่เอกที่กุมมือแพรไว้ตลอดทางกลับอบอุ่นจนถึงหัวใจ 

พี่เอกพาแพรมาที่คอนโดส่วนตัวที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ดูอบอุ่น กลิ่นเทียนหอมอ่อน ๆ และวิวยอดไม้เปลี่ยนสีนอกหน้าต่างทำให้แพรรู้สึกเหมือนได้หลุดออกมาจากฝันร้ายที่ตามหลอกหลอน

"ถึงบ้านของเราแล้วนะแพร" พี่เอกวางกระเป๋าลงแล้วโอบกอดแพรจากด้านหลัง "ที่นี่จะไม่มีใครทำร้ายหนูได้ พี่จะล็อกกรงเล็บปีศาจทุกตัวไว้ที่เมืองไทย ส่วนหนู... มีหน้าที่แค่ยิ้มและมีความสุขไปวัน ๆ ก็พอ"

แพรพิงหลังกับอกกว้างของเขา หลับตาลงอย่างเป็นสุข "พี่เอก... แพรขอบคุณนะคะที่พาแพรออกมาจากตรงนั้น ถ้าไม่มีพี่... แพรคงตายไปแล้ว"

"หนูจะไม่ตายแพร... หนูจะเติบโตและงดงามกว่าเดิม" พี่เอกจูบเบา ๆ ที่ขมับเธอ "พรุ่งนี้พี่จะสอนงานแปลเอกสารให้หนูนะ เราจะทำงานด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน และใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วยกัน... พี่จะทำให้หนูรู้ว่า 'รักแท้' มันหน้าตาเป็นยังไง"

ในคืนแรกที่ต่างแดน แพรยังมีอาการผวาและสะดุ้งตื่นกลางดึกจากภาพจำที่โหดร้าย เธอตัวสั่นเทาและร้องไห้ออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่ทันใดนั้น อ้อมกอดที่คุ้นเคยก็กระชับแน่นขึ้น พี่เอกไม่ได้รำคาญ แต่เขากลับลูบหัวเธอเบา ๆ พร้อมกับฮัมเพลงกล่อมเด็กที่ข้างหู

"ไม่เป็นไรนะคนดี... พี่อยู่นี่ พี่อยู่ตรงนี้แล้ว"

เขากอดเธอไว้แบบนั้นทั้งคืน ใช้ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาค่อย ๆ ละลายความหนาวเหน็บในใจของแพรทีละน้อย 

จนกระทั่งแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้อง แพรลืมตาขึ้นเห็นใบหน้าของพี่เอกที่ยังคงหลับใหลแต่ยังกุมมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย

แพรรู้แล้วว่า... แม้รอยแผลที่ข้อมือจะยังมีร่องรอยจาง ๆ แต่หัวใจของเธอกำลังจะถูกรักษาจนหายดี ด้วยรักแท้ของผู้ชายคนที่เธอเลือกจะฝากชีวิตไว้ตลอดกาล