“นี่ยังไม่ได้คบกันอีกเหรอ?”
ธันย์หันไปถามไบร์ทเบาๆ
“อาทิตย์สอบก็ไม่ได้เจอกัน
ก็เหลืออีกแค่เกือบๆ 6 อาทิตย์ปะ
ทำได้แน่เหรอ?”
ธันย์เตือนเชิงถากถางเล็กน้อย
“อะไร”
ซีถามขึ้น
เมื่อได้ยินทั้งสองพูดคุยกันเบาๆ
“หูดีเป็บ้า”
ธันย์บ่นอุบอิบ
“...........”
ทำให้ซีมองหน้าธันย์อย่างเอาเื่
“อีก 6 อาทิตย์ทำไม
เกี่ยวอะไรกับไอยู”
ซีถามอีกครั้ง
“เอ่อ.... ไม่มีอะไรหรอก”
ธันย์ยิ้มแห้งๆ
“จะบอกมาดี ๆ หรือ....”
ซีเริ่มขู่
“เอ่อ....นายจะใช้กำลัง
ในมหาลัยไม่ได้นะ”
ไบร์ทปราม
“ฮึ!!งั้นเหรอ?”
ซีมองทั้งสองด้วยแววตาที่คมกริบ
พร้อมที่จะปะทะทุกเมื่อ
“...........”
ทำให้ทั้งสองยืนเงียบ
ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา
“มีอะไรกัน”
เสียงทักถาม
ทำให้ทั้งสามหันไปมอง
“ซีมานี่หน่อย”
อึนโฮกวักมือเรียกซี
ทำให้ไบร์ทและธันย์
ถอนหายใจกันอย่างโล่งอก
“เออ ๆ”
ซีตอบและเดินออกไป
แต่ไม่ลืมที่จะหันไปมองทั้งสอง
ด้วยสายตาสงสัย
“นายจะหาเื่คนอื่นอีกแล้วเหรอ?”
อึนโฮถามเมื่อซีเดินมาถึง
“เปล่า!!ว่าแต่มีอะไร”
ซีปฏิเสธแล้วถามเปลี่ยนเื่
“เมื่อกี้ไอยูเดินสวนไป
ดูอารมณ์ไม่ดีเลย”
อึนโฮพูด
“ออ....”
ซีนึกถึงเหตุการณ์เมื่อกี้
“นี่อย่าบอกนะว่า....
แกเป็คนทำให้เธอเป็แบบนั้น”
อึนโฮถาม
พลางจ้องหน้าคาดคั้นเอาคำตอบ
“ก็......”
ซีอ้ำๆ อึ้ง ๆ
“แค่ไม่ไปหาตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา
ฉันก็ต้องหาเหตุผลไปแก้ตัวทุกครั้ง
ทำเอาฉันปวดหัวแทบตาย
แต่พอได้มาเจอกัน
ก็ทำให้เธอโกรธอีก
ฉันละจะบ้าตาย”
อึนโฮเริ่มบ่น
“ก็บอกไปแล้วว่ามีเหตุผล”
ซีเถียงพลางหลบตา
“เฮ้อ....งั้นก็ไปเคลียกันเอาเอง
คราวนี้ฉันไม่ยุ่งด้วยแล้ว”
อึนโฮส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ
“เข้าใจแล้ว”
ซีตอบเรียบๆ
“แล้วตอนนี้ว่างหรือเปล่า
ไปช่วยกันหน่อยสิ”
อึนโฮถาม
“อือ”
ซีตอบและเดินตามอึนโฮไป
หลังจากนั้น
ทุกคนก็เริ่มอ่านหนังสือ
เพื่อเตรียมสอบ
ซีและไบร์ทเลิกไปกวนไอยู
แต่แค่มองดูเธอยู่ห่างๆ
“ไอยู ฉันไม่ไหวแล้ว”
มีอาร์ฟุบหน้าลงบนโต๊ะและบ่น
เป็รอบที่10
“ฉันไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่าง”
มีอาร์บ่นต่อ
“พักก่อน ๆ”
ไอยูตบบ่ามีอาร์เบาๆ
“ไม่รู้จักคนที่เรียนเก่ง ๆ
แล้วสามารถติวให้เราได้บ้างเหรอ?”
มีอาร์เงยหน้ามาถาม
ด้วยแววตาออดอ้อน
“คนเก่ง ๆ เหรอ?”
ไอยูครุ่นคิด
เธอไม่รู้ว่าซีเก่งหรือเปล่า
แต่สมุดจดของเขา
คือสมบัติอันล้ำค่า
และเขาก็เคยอธิบาย
การกางเต็นท์แบบเข้าใจง่าย
“รุ่นพี่... ฉันหมายถึงพี่ซีน่ะ”
ไอยูพูดออกมา
“พี่ซี!!”
มีอาร์ใ
“สมุดจดสีเทา ๆ ของเขา
มันดีสุดๆ ไปเลย”
ไอยูพูดต่อ
พลางยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
“สมุดมรณะนั่นน่ะเหรอ?”
มีอาร์หลุดพูดออกมา
“สมุดมรณะ?”
ไอยูนึกถึงตอนที่ไบร์ทพูด
เขาก็พูดว่าสมุดมรณะเช่นกัน
“นี่ไม่รู้เหรอ?
ว่าสมุดเล่มนั้น.....
ห้ามใครแตะน่ะ”
มีอาร์ทำหน้าแปลกใจ
เพราะมันเป็เื่ใหญ่
ที่ใครๆ ก็รู้กันหมด
“นี่ไม่เคย.... ได้ยินเลยเหรอ?
ว่าสมุดที่พี่ซีพกอยู่ทุกวันๆ น่ะ
ทำให้คนที่แตะมัน....”
มีอาร์เริ่มเกริ่น
492
