“อะ เอ่อ น้องหญิง”
อ๋องเยี่ยเหลียงขนลุกเกรียวขึ้นทั่วตัว สัญชาติญาณดิบในการชายมันถูกปลุกด้วยกลิ่นหอมละมุนของเนื้อสาว เขารีบวางหนังสือแล้วพยายามดันเรือนร่างนุ่มนิ่มที่เบียดแซะเขาออก ก่อนที่เขาจะห้ามตนเองไว้ไม่ไหว
“เพคะท่านพี่”
พระชายาช้อนตาหวานฉ่ำขึ้นมองราวกับสาวน้อยผู้ไร้เดียงสา แต่เมื่อเห็นผู้เป็สามีคล้ายจะต้านทานการเย้ายวนของนางไม่ไหวแล้ว ร่างอรชรขยับชิดยิ่งขึ้นพร้อมกับโน้มคอบุรุษหนุ่มเข้าหา ริมฝีปากแดงระเรื่อัักับริมฝีปากของอ๋องเยี่ยดังใจปรารถนา
“อืม”
ลิ้นเล็กของพยายามไล้ริมฝีปากหนาอย่างอ้อนวอน ให้เขาแยกปากออกรับจูบของนาง
“น้องหญิง มีสติด้วย !”
ฝ่ามือใหญ่บีบเข้าที่ต้นแขนนาง แล้วดันร่างอรชรที่รุกรานออกห่างกาย ดวงตาของอ๋องเยี่ยลุกวาว เขาจำเป็ต้องตวาดนางแรง ๆ เพื่อยับยั้งอารมณ์ของทั้งคู่ หาไม่เช่นนั้นแล้วคืนนี้เขาคงไม่อาจรอดพ้นกำมือของพระชายาแน่ ๆ
“หม่อมฉันมีสติดี ! ท่านพี่ต่างหากที่มีสติหรือไม่? เหตุใดถึงผลักไสพระชายาเช่นข้า แต่กลับยินยอมสวมกอดนางผู้หญิงไร้ชาติกำเนิดนั่น !”
พระชายาตวาดกลับ ดวงตาแดงก่ำ นางมีอะไรไม่สู้คนผู้นั่น !
“น้องหญิงให้เวลาพี่บ้าง พี่มีงานต้องสะสาง เ้านอนก่อนแล้วกัน”
เมื่อได้ยินนางกล่าวเช่นนั้น อ๋องเยี่ยจึงน้ำเสียงอ่อนลง นางพูดถูกทุกคำ ! นางเป็พระชายาที่ถูกต้องตามประเพณี แต่เซี่ยะเหลียนก็เป็ภรรยาเขาอย่างชอบธรรมด้วยเช่นกัน !
ตรัสจบอ๋องเยี่ยก็เดินออกไปจากห้องหอโดยไม่เห็นมามองนางอีกแม้เพียงครั้งเดียว
กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดด
เพล้งงงงงงงงงงงงงง
ท่านหญิงชิงชิงคว้ากาน้ำชาบนโต๊ะขว้างลงพื้นระบายอารมณ์สุดที่จะกลั้น ดวงตาลุกโซนด้วยไฟพิโรธ กัดเขี้ยวกัดฟันอย่างเหลือใจ นางรึอุตส่าห์พรมน้ำอบน้ำปรุงอาบเรือนกาย แต่งกายเย้ายั่วเพื่อหวังมัดใจสามี สุดท้ายเขาก็ออกไปหานางแพศยานั่น !
“พระชายา พระชายา เพคะเกิดอะไรขึ้น”
หนิงฮุ่ยซอยเท้าเข้ามาทันทีที่ได้ยินเสียงกรีดร้องของนายตน
“ข้าเกลียดนาง ! ข้าเกลียดนาง !”
ท่านหญิงชิงชิงทั้งหวีดร้อง ทั้งพร่ำเพ้อเจียนขาดใจ นางเป็ที่หนึ่งมาตลอด บัดนี้กลับแพ้ผู้หญิงที่ไร้หัวนอนปลายเท้านั่น !
“พระชายาพระทัยเย็น ๆ เพคะ”
“ข้าอยู่ ต้องไม่มีนาง มันเป็ปีศาจร้ายที่พลาญหัวใจข้า ! เ้าไปจับตาดูนางฝีก้าว สิ่งใดที่ทำให้นางรักษาชีวิตไว้ไม่ได้จงมาบอกข้า!”
ท่านหญิงชิงชิงแค่นเสียงออกมาอย่างเืเย็น หนามเล็ก ๆ แต่กลับยอกอกได้แสนเ็ปยิ่งนัก นางต้องกำจัดมันออก ก่อนที่าแจะลุกลามไปมากกว่านี้ !
“รับทราบเพคะพระชายา”
หนิงฮุ่ยรับคำสั่ง แล้วรีบถอยออกจากห้องไป
............................................................................................................
