ตอนที่ 32
ตัวโง่งม
“ว้าว แม้แต่เทพวิชาข้าก็สามารถเลือกได้หรือนี่”
“จุ๊ ๆ อย่าเอ็ดไป นี่ถือเป็ความลับสุดยอด ความจริงแล้วสิ่งนี้เ้าจะมีโอกาสได้รับก็ต่อเมื่อเ้าได้ผ่านด่านทดสอบทั้งห้าไปแล้ว เพียงแต่มันมีข้อยกเว้นเล็กน้อยให้กระทำได้”ผู้ดูแลฉีกยิ้มกว้างอย่างมีเลศนัย
ระหว่างที่ชื่นชมรายชื่อสมบัติวิเศษหลงจิวเมิ่งก็แอบซักถามเื่ราวต่าง ๆ นานา ของด่านทดสอบไปในตัว จนทำให้รู้ว่า เส้นทางทดสอบที่ยากที่สุดคือลำดับแรกและสุดท้ายซึ่งของตอบแทนนั้นก็จะสูงค่าไปตามกัน แถมในหนึ่ง่ชีวิตผู้ฝึกตนหนึ่งคนจะเข้าทดสอบได้แค่สามครั้งเท่านั้น
“เดี๋ยวก่อนนะ นายท่านผู้ดูแลเส้นทางทดสอบเมื่อกี้ท่านเอ่ยว่าได้รับรางวัลทุกขั้นที่ผ่านด่านทดสอบ ถ้าเช่นนั้นข้าก็ควรจะได้รับรางวัลที่ผ่านด่านทดสอบแรกด้วยสิ”
...บ้าจริง ๆนี่ต้องเป็เพราะข้ามิได้พูดคุยกับผู้ใดมาเนิ่นนาน จึงมิอาจควบคุมปากของตนเผลอตัวกล่าวผิดพลาดออกไปเช่นนี้
“อา...ใช่แล้ว”
“แต่ที่ท่านบอกข้าก่อนหน้านี่ว่าอาจจะไม่ได้รับสิ่งใดก็...”
“ข้าแค่บอกว่าอาจจะ...เพราะข้าคิดว่าสิ่งที่เ้าจะได้รับมันต่ำต้อยยิ่งนักดูนี่” ผู้ดูแลเส้นทางทดสอบใบหน้าบูดเบี้ยว แต่ยังผายมือเรียกโอสถหนึ่งขวด ให้ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลงจิวเมิ่ง“นี่เป็โอสถบำรุงปราณชั้นเลิศร้อยเม็ด”
...เจ็บใจจริง ๆ ข้าไม่อาจหาสิ่งของที่อ่อนด้อยกว่าเ้านี่ได้อีกแล้ว
...เ้าติดกับข้าแล้ว
“เยี่ยม หากข้าได้รับโอสถบำรุงปราณชั้นเลิศทั้งร้อยเม็ดนั่นมิเท่ากับระดับบ่มเพาะของข้าจะเพิ่มพูนไปอีกหลายขั้นหรอกรึ โอสถขวดนี้มันเหมาะกับข้ายิ่งนักมา ๆ ข้าอยากได้เ้านี่ละ นายท่านผู้ดูแลเส้นทางทดสอบโปรดมอบมันมาให้ข้าแล้วส่งข้าออกไปด้วยเถิด ข้ารอที่จะฝึกฝนต่อไปไม่ไหวแล้ว”
...เฮ้ย มันเป็เช่นนี้ไปได้ยังไงกันเ้าเด็กผู้นี้ไม่เข้าใจความสูงต่ำของสมบัติวิเศษแต่ละชนิดเลยหรือยังไงกัน
“ใจเย็น ๆ โอสถนี้มันมอบให้สำหรับผู้ที่ผ่านด่านทดสอบด้วยความสามารถระดับต่ำเตี้ยที่สุดเท่านั้นแต่ดูเ้าสิ สังหารจนหุ่นศิลาแตกละเอียดเยี่ยงนั้น ของที่ข้าจะมอบให้ย่อมต้องล้ำค่ากว่าเ้านี่อยู่แล้ว”
...ดี ยิ่งเ้าไม่้าให้ข้ากลับออกไปมากเท่าไหร่ค่าใช้จ่ายที่เ้าต้องมอบกลับคืน มันก็ต้องมากขึ้นตามไปด้วย ดูสิหากข้าเอ่ยชี้นำเ้าแล้วเ้าจะเอาสิ่งใดออกมา
“ไม่ใช่โอสถขวดนี้หรอกรึ ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก”หลงจิวเมิ่งตีหน้าเศร้า “บิดาข้าพร่ำสอนมาตลอดว่าสิ่งของที่เหมาะสมกับระดับตัวจึงดีที่สุด หากล้ำเลิศจนเกินไป เพียงมีวาสนาถือครอง แต่มิอาจอวดโอ่ใช้ออกเพราะรังแต่จะนำทุกข์ร้อนและหายนะมาสู่ตัว” จู่ ๆ หลงจิวเมิ่งพลันเอ่ยถ้อยคำลอยลมกระตุ้นเตือนขึ้นมาดื้อ ๆ เสียอย่างนั้น
...อืม เป็คำสอนที่ไม่เลวเลย เพียงแต่เ้ามันบุตรโง่เชลาช่างเลือกกล่าวออกมาได้ผิดเวลาและโอกาสยิ่งนัก เพราะคำกล่าวของเ้า มันทำให้ข้านึกขึ้นมาได้ว่าสิ่งของที่เหมาะจะเป็บ่วงสังหาร แถมยังไม่ช่วยให้เ้าแข็งแกร่งขึ้นอีกคือสิ่งใด
“แหวนมิติเ้าจะได้รับแหวนมิติเป็สิ่งของตอบแทน”
“แหวนมิติ”หลงจิวเมิ่งทวนคำ
...ไอ้เวรนี่ มีความคิดกำจัดข้าจริง ๆ ด้วย แต่แหวนมิติก็ไม่เลวข้ากำลังขาดมันอยู่พอดี แต่เมื่อแก้าดึงรั้งให้ข้าทดสอบต่อ ข้าก็ไม่เกรงใจที่จะขูดรีดเ้าละนะ
“สิ่งของล้ำค่าเช่นแหวนปฐี ท่านพ่อข้าเคยสวมใส่ติดกายแต่ยังมิมอบมันให้กับข้า” หลงจิวเมิ่งเอ่ยพลางส่ายศีรษะไปมา
...แหวนปฐี หนอยไอ้เด็กเวรนี่มันจงใจกล่าวว่าบิดาตนเองมีแหวนมิติชั้นสูงระดับปฐีขั้นต้นอย่างนี้ เราก็คงไม่อาจนำของที่ต่ำกว่าออกมาล่อใจมันได้แล้วสินะ
“กะอีแค่แหวนปฐีมันจะไปใช้ได้อย่างไรกันถ้าข้าจะมอบแหวนวงนี้ให้เป็ของเ้าละ” ผู้ดูแลเส้นทางทดสอบเรียกแหวนงดงามวงหนึ่งออกมาแต่ยังไม่ส่งมอบให้กับหลงจิวเมิ่งในทันที “แต่มีเงื่อนไขว่า เ้าต้องตอบตกลงจะเข้าทดสอบในด่านต่อไปข้าถึงจะมอบแหวนวงนี้ให้กับเ้าดีหรือไม่”
“หา แหวนที่ดีกว่าแหวนปฐี”หลงจิวเมิ่งทำหน้าตื่นใ แต่ในใจกลับลอบหัวเราะออกมา“เช่นนั้นข้าขอดูก่อนได้หรือไม่”
“แน่นอน” ผู้ดูแลเส้นทางยื่นแหวนวงนั้นเข้าใกล้หน้าของหลงจิวเมิ่งก่อนจะเอ่ยชื่อของมันออกมา “สิ่งนี้คือ แหวนตำหนักเซียน”
เมื่อเห็น...แหวนตำหนักเซียนดวงตาของหลงจิวเมิ่งพลันเกิดประกายลุกวาว เพราะแหวนวงนี้แม้แต่ในชีวิตก่อนหลงจิวเมิ่งยังมิมีวาสนามันคือแหวนที่สามารถบรรจุสิ่งของเข้าไปภายในขนาดใหญ่เท่าูเาสูง ซึ่งความจุนั้นเท่าเทียมกับแหวนปฐีแต่ที่พิเศษยิ่งกว่านั้น เพราะแหวนวิเศษวงนี้ยังเชื่อมต่อกับมิติลึกลับภายในขนาดเพียงพอให้ใส่ที่พักอาศัยขนาดย่อมไว้ ซึ่งมิติลี้ลับนี้สิ่งมีชีวิตสามารถอยู่อาศัยได้อีกด้วย
...ถ้าข้ามีเ้านี่ข้าก็สามารถพาท่านพ่อไปท่องเที่ยวทั่วหล้าด้วยกันได้สินะ
“ข้าจะได้รับมันจริง ๆ ใช่มั้ย”
“เ้าสนใจแล้วสินะ ใช่ถ้าเ้ารับปากจะเดินทางไปทดสอบในด่านต่อไป...ข้าก็จะทำพันธะส่งมอบสมบัติชิ้นนี้ให้เ้าทันที”
“ตกลง ข้าอยากได้แหวนวงนั้น”
“ตัดสินใจได้ดี”
หลงจิวเมิ่งแบมือรอรับสมบัติวิเศษผู้ดูแลเส้นทางทดสอบเห็นแววตาใสซื่อ แถมการสนทนาก่อนหน้าหลงจิวเมิ่งแสดงออกราวเด็กน้อยไร้เดียงสามาโดยตลอด ผู้ดูแลเส้นทางทดสอบจึงยินยอมส่งมอบสิ่งของพร้อมทำพันธะส่งมอบของรางวัลให้ ทั้งสองเดินเคียงกันไปจนหยุดอยู่ที่ด้านหน้าจุดเชื่อมต่อเส้นทางทดสอบขั้นต่อไปการทำพันธะส่องมอบรางวัลก็เสร็จสิ้นพอดี
“ข้าต้องขอบใจเ้ามากที่มอบแหวนตำหนักเซียนให้ข้า”ถ้อยคำและน้ำเสียงพลันแปรเปลี่ยนเมื่อได้รับสิ่งของเรียบร้อย“แต่วันนี้ข้ามีธุระเร่งด่วนจริง ๆ คงไม่อาจทดสอบในขั้นต่อไปได้เสียแล้ว”หลงจิวเมิ่งหยุดเท้า ไม่ก้าวเดินต่อไป “ช่วยส่งข้ากลับออกไปด้วย”
“เดี๋ยวก่อนนะ เ้ารับของข้าไปแล้ว หรือว่าเ้าจะไม่รักษาคำพูด”
“เปล่านะก่อนหน้านี้ข้าตั้งใจเช่นที่กล่าวออกไปจริง ๆ เพียงแต่ตอนนี้ข้าแค่เปลี่ยนใจแล้วก็เท่านั้นอีกอย่างทุกสิ่งที่ข้ากระทำก็มิได้ผิดกฎใช่หรือไม่”
“เ้า...เ้า...”ผู้ดูแลเส้นทางทดสอบกำลังหัวหมุนมึนงง สุดท้ายแล้วตัวโง่งมที่ถูกหลอก...หาใช่หลงจิวเมิ่งแต่กลับกลายเป็ตัวของมันเอง “เ้าคนถ่อย ข้าขอสาปแช่งให้สมบัติวิเศษที่เ้าได้รับนำพาหายนะมาสู่ตัวของเ้า ถูกผู้คนปล้นชิงสังหาร แม้ศพก็มิถูกกลบฝัง แถมยัง...#@$$$%#$$#”
“หยุดก่อน เ้าโง่จริงหรือแกล้งโง่กันแน่แหวนวงนี้หากข้าใส่อวดโอ่ไปทั่วมันก็คงนำพาความซวยมาเยือนข้าจริงดังที่เ้าว่ามานั่นละแต่มันมีกฎข้อห้ามใดที่หากสมบัติวิเศษล้ำค่าแล้วจักต้องนำออกมาแสดงให้ผู้คนภายนอกรับรู้ไม่อาจเก็บซ่อนเอาไว้มิดชิดอย่างนั้นรึ” ด้วยรู้เจตนร้ายของผู้ดูแลเส้นทางทดสอบหลงจิวเมิ่งจึงไม่เก็บงำเอ่ยเย้ยหยันอีกฝ่ายให้เดือดดาลจนแทบจะลุกไหม้
“ไอ้ ไอ้....คนนิสัยไม่ดี %@###@#@...” แม้เป็ิญญาแต่หลงจิวเมิ่งยังรู้สึกเหมือนกับว่าผู้ดูแลเส้นทางทดสอบ มีน้ำตาเอ่อขึ้นมาจนปริมดวงตาของมัน
ถ้อยคำสบถด่าดังรัวชุดใหญ่ แต่หลงจิวเมิ่งหาได้ใส่ใจยังคงย้ำชัดถึงเจตนาเดิมที่้ากลับออกไปจาก...นาวา์ไร้กาล
สุดท้ายถ้อยคำก็ไม่อาจสั่นคลอนหลงจิวเมิ่งได้แม้แต่น้อยแถมตามกฎที่ผู้ดูแลเส้นทางทดสอบไม่ได้กล่าวจนหมด เมื่อผู้ทดสอบผ่านด่านทดสอบแล้วหากผู้ทดสอบไม่เข้าไปยังจุดเชื่อมต่อของด่านต่อไปภายในเวลาสามวันหลังจากผ่านการทดสอบเส้นทางทดสอบก็จะถือว่าผู้ทดสอบไม่พร้อมจะเข้าสู่ด่านต่อไปและจะส่งตัวผู้ทดสอบคนนั้นกลับออกไปจาก...นาวา์ไร้กาล ทันทีที่ครบกำหนด
ซึ่งกฎก็ย่อมเป็กฎ แม้หลงจิวเมิ่งจะต้องทนรับฟังถ้อยคำก่นด่าดูถูกจากผู้ดูแลเส้นทางทดสอบ ยาวนานเกือบสามวันเต็ม แต่ถ้อยคำเพียงอย่างเดียว มิอาจสังหารหลงจิวเมิ่งได้เมื่อเข้าสู่เช้าวันที่สามหลงจิวเมิ่งก็ถูกส่งตัวกลับคืนมายังจุดแรกเริ่มซึ่งตนเองจากมาบนยอดเขาสูง
.
.
ณ เขตแดนหิมะร้อยภูผา
ทุกสรรพสิ่งเวลานี้ล้วนขาวโพลนลมหนาวที่พร้อมจะพรากชีวิตของทุกสรรพสิ่งกระชากแรง เกล็ดหิมะเย็นหนาหนักหากปล่อยให้กระทบร่างยาวนาน ปุถุชนทั่วไปล้วนกลายสภาพเป็ตุ๊กตาน้ำแข็งชาด้านตกตาย ยามลมแรงกรรโชกแรงเหวี่ยงวืดวาดน่าหวาดเสียวความรุนแรงซึ่งธรรมชาติรังสรรค์ในทุกปีเช่นนี้ อย่าว่าแต่ปุถุชนธรรมดาจำต้องหลบลี้ซุกตัวใต้ผ้าอุ่นหนาใต้ชายคาคลุม แม้กระทั่งผู้ฝึกตนทั่วไปยังมิไม่อาจสัญจรปกติหลบเร้นฝึกฝนอยู่แต่เพียงเรือนชานของตนเท่านั้น
ต้นไม้ยืนแห้งกรังบ้างตกตายบ้างทานทนรอคอยฤดูกาลใหม่ผันผ่านค่อยชุบฟื้นให้เขียวขจีอีกครา ฝูงสัตว์น้อยใหญ่มิต่างจากมนุษย์แม้มีขนหนาปกคลุมยังต้องหลบซ่อนตัวอยู่ในหลืบรูของตน ไม่มีสิ่งมีชีวิตใด ๆที่หาญต่อกรกับธรรมชาติอันเลวร้ายของ...ฤดูกาลแห่งพายุหิมะ
หลงจิวเมิ่งเมื่อวันวานเองก็คงมิแตกต่าง แต่สิ่งเ่าั้ได้กลายเป็อดีตไปเสียแล้วเพราะตอนนี้เด็กหนุ่มหล่อเหลาราวเทพบุตร ยืนเด่นสง่าผมสีเงินปลิวสยายกลมกลืนไปกับธรรมชาติของหิมะโปรยหลังจากสูดหายใจเอาอากาศหนาวเหน็บของยอดเขาเข้าไปจนเต็มชุ่ม หลงจิวเมิ่งค่อยเคลื่อนเท้ากระโจนล่องลอยเหนือพื้นขาวเพียงวูบเดียวพลันทะยานว่องไวราวสายลมหอบหนึ่ง มุ่งหน้าลงจากเขาสูง
แม้รู้ว่าท่าร่างฤดูกาลผกผันสิ้นเปลืองเรี่ยวแรง แต่ยามนี้นึกถึงเื่ราวภายนอกที่จากไปมิรู้วันคืนค่อยบังเกิดจิตใจร้อนรน ใบหน้าบิดาเด่นลอย อยากกลับคืนสู่ความอบอุ่นของเรือนพักอาศัยที่จากมาโดยไวใจหนึ่งกังวลว่าบิดาจะห่วงหากลัดกลุ้ม อีกใจก็หวังจะเห็นสีหน้าแตกตื่นยินดีที่บุตรชายทะยานเข้าสู่ระดับบ่มเพาะลมปราณพื้นฐานได้ั้แ่อายุยังไม่ย่างเข้าสิบสองปีแถมยังมี...แหวนตำหนักเซียน ที่มิได้สวมใส่แต่กลับห้อยคล้องอยู่ภายในอกเสื้อปกปิดมิดชิด
ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้ากลับมาแล้ว หลงจิวเมิ่งกลับมาแล้วววววว !!!!
หลงจิวเมิ่งะโก้องด้วยสีหน้าเบิกบานสุดเปรียบสองเท้าเคลื่อนไวสอดรับไปกับสายลม ลมปราณอ่อนจางไหลจากเท้าขึ้นบนอย่างน่าประหลาดก่อเกิดเป็ม่านอ่อนจางห่อหุ้มกาย แม้จะตกอยู่ท่ามกลางพายุหิมะรุนแรงยังมิรู้สึกหนาวเหน็บเกล็ดหิมะเย็นต่อให้สาดซัดรุนแรงเท่าใด ก็มิอาจผ่านพ้นม่านลมปราณพิสดารของเทพวิชาฤดูกาลผกผันที่ดึงรั้งธรรมชาติต่อต้านธรรมชาติ ไม่มีแม้แต่เกล็ดขาวเกล็ดเดียวที่ตกกระทบถูกแม้กระทั่งเส้นผมที่ปลิวไสวของหลงจิวเมิ่ง
2K
![พลิกฟ้าคืนชีวาชายาอนุ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673880780_61221625.webp)
