บทที่ 1 คนหัวรั้น
“หยิน...นั่นหนูจะเดินทางวันนี้แล้วเหรอลูก?”
เสียงแหบแห้งของหญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนเตียงไม้รองฟูกหนาภายในห้องเช่าเก่าๆขนาดเล็กของอพาร์ตเม้นท์ในเขตบรูกลินท์ดังขึ้นทำให้ร่างเล็กบอบบางในชุดกระโปรงผ้าฝ้ายสีชมพูหวานที่กำลังจัดเสื้อผ้าลงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ใกล้ๆ กันนั้นต้องหยุดชะงักและหันกลับไปมองพร้อมด้วยรอยยิ้ม
“ค่ะแม่...หยินจะไปวันนี้...แล้วจะกลับมาอีกครั้งวันครบกำหนดที่หมอนัดแม่นะคะ”
เสียงถอนหายใจดังขึ้นเบา ๆก่อนจะมีเสียงตอบกลับมาจากหญิงวัยกลางคนอีกครั้ง
“ลูกจะไปอยู่ที่แซนแฟรนซิสโกตั้งสองเดือนกว่าจะได้กลับมาหาแม่...อย่างนั้นใช่มั้ย”
“แม่คะ...”
หญิงสาวร่างบอบบางลุกขึ้นและเดินไปนั่งลงบนเตียงข้างมารดาชาคริยากอดบุษบาซึ่งเป็หญิงวัยห้าสิบต้น ๆ ที่ร่างกายบอบบางยิ่งกว่า เธอจูบบนแก้มมารดาที่ซูบตอบเพราะกำลังเผชิญกับโรคร้ายในระยะของการรักษาตัว
“แค่สองเดือนเองนะคะแม่...และใน่เวลานี้หนูก็จ้างพยาบาลให้มาช่วยดูแลแม่หยินขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้อยู่ดูแลแต่รับปากนะคะว่าจะต้องกลับมาพาแม่ไปโรงพยาบาลตามที่หมอนัด”
“แม่แค่อยากถามว่าหยินได้เงินเยอะมากเลยเหรอลูกกับการไปเป็แม่บ้านให้มหาเศรษฐีอย่างที่ลูกบอกแม่”
บุษบาตั้งคำถามและทำให้ชาคริยานิ่งเงียบไปชั่วขณะหญิงสาววัยยี่สิบเ้าของใบหน้ารูปไข่เกลี้ยงเกลาหมดจดใต้กรอบเรือนผมยาวสลวยสีน้ำตาลประกายคลี่รอยยิ้มราวกับจะกลบเกลื่อนความนัยแม้มันจะไม่ใช่เื่ใหญ่โตกับการที่เธอรับปากนาธาเนียล อัลเบิร์ตสัน มหาเศรษฐีอายุย่างหกสิบที่ยื่นข้อเสนอให้เธอไปเป็ผู้ดูแลส่วนตัวหลังจากที่เธอได้พบกับเขาในภัตตาคารหรูใจกลางเมืองบรู๊คลิน
นาธาเนียล ชายชาวอเมริกันรูปร่างสูงใหญ่ั์ตาสีฟ้าและเรือนผมสีบรูเน็ตเข้มแม้อยู่ในวัยหกสิบแต่ก็ยังดูแข็งแรงและสดชื่น เขาเป็แขกระดับวีไอพีของภัตตาคารที่ได้รับการดูแลและให้บริการอย่างดีนาธาเนียลแวะเวียนมาที่นั่นบ่อยครั้งและทุกครั้งเขาก็มักจะเรียกเธอไปคอยบริการเสิร์ฟอาหารเธอรู้ว่าเขาเป็หม้ายที่ภรรยาเสียชีวิตไปนับสิบปีแล้วนับจากวันนั้นที่ชาคริยาได้พบมหาเศรษฐีวัยหกสิบก็เป็เวลาเกือบสามเดือนกระทั่งวันหนึ่งที่เขาเอ่ยปากกับหญิงสาวอย่างตรงไปตรงมา
“จีน...ฉันรู้สึกถูกชะตากับเธอนะ”
“ขอบคุณค่ะ คุณนาธาเนียล”
“ฉัน...มีบางอย่างที่อยากเสนอให้เธอ...เอ้อ...มันก็แค่งานที่ต้องดูแลและเอาใจคนแก่ซึ่งฉันแค่อยากถามว่า...เธอ...จะปฏิเสธฉันรึเปล่า...ถ้าฉันจะให้เธอไปคอยดูแลและอยู่เป็เพื่อนฉันที่บ้าน...ที่แซนแฟรนซิสโก”
“เอ้อ...คือว่า...ฉัน...”
“ฉันรู้...ฉันรู้...ฉันแค่้าคนคอยดูแลและอยู่เป็เพื่อนใช่...เมียฉันตายไปนับสิบปีแล้ว แต่ฉันไม่ได้้าจะมีเมียใหม่ พูดตรง ๆนะ...ฉันแค่อยากมีเพื่อนที่คอยดูแลฉัน”
“คุณนาธาเนียล”
“โอ...สาวน้อย...และฉันก็ไม่ได้หมายความถึง...การซื้อตัวเธอ...ฉันแค่ขอร้อง...แต่ฉันก็มีข้อเสนอที่มากกว่านั้น...ฉันรู้ว่าเธอมีครอบครัวที่อาจต้องดูแลและฉันยินดีที่จะตอบแทนให้กับความกรุณาของเธอสำหรับการคอยเป็ผู้ดูแลฉัน”
หนึ่งล้านดอลล่าห์...เงินมหาศาลสำหรับพนักงานเสิร์ฟอย่างเธอที่ทำงานนับสิบปีก็ไม่มีวันเก็บเงินได้มากขนาดนั้นและที่สำคัญเหนืออื่นใด...มารดาของเธอกำลังประสบกับโรคร้ายที่ต้องใช้เงินในการรักษาอย่างเร่งด่วนซึ่งถ้าหากเธอจะคอยความช่วยเหลือจากสวัสดิการรัฐอาจไม่เพียงพอ
ชาคริยารับปากนาธาเนียลกับการที่ต้องไปเป็ผู้ดูแลส่วนตัวให้กับมหาเศรษฐีอายุคราวพ่อเธอไม่มีทางเลือกอื่น มันไม่ใช่การขายตัวก็แค่สละเวลาเพื่อผู้สูงวัยคนหนึ่งแลกกับค่าแรงที่เธอจะนำมันมาจุนเจือครอบครัวตัวเองได้
“เขาเป็มหาเศรษฐีน่ะค่ะแม่...รวยมากและเขาก็เต็มใจจะจ้างหยิน...เอ้อ...เป็เงินหนึ่งแสนดอลล่าห์”
เธอจำต้องโกหกเพราะถ้าหากบุษบารู้ว่ามากกว่านั้นอาจใและอาจตั้งคำถามต่อไปซึ่งมันจะดีกว่าหากเธอจะตัดปัญหาด้วยการบอกตัวเลขที่มารดารับได้
“นั่นก็มากนะลูก...โอ...ตั้งแสนดอลล่าห์แม่หาทั้งชีวิตก็คงไม่มีวันได้...แล้วนี่ลูกจะเดินทางกี่โมง”
“คุณนาธาเนียลให้คนของเขามารับตอนบ่ายโมงค่ะหนูจะเดินทางไปแซนแฟรนซิสโกกับเครื่องบินส่วนตัวของเขา”
บุษบามองบุตรสาวคนเดียวที่นางเลี้ยงดูมาหลังจากสามีเสียชีวิตตอนชาคริยาคลอดเพียงไม่กี่เดือนนางแต่งงานใหม่กับชาวอเมริกันและย้ายจากเมืองไทยมาอยู่ที่บร๊คลินกระทั่งสามีใหม่เสียชีวิตไปเมื่อสามปีก่อนหลังจากนั้นบุษบาก็ต้องอดทนเลี้ยงดูลูกสาวที่ไม่สามารถส่งเธอเข้าเรียนมหาวิทยาลัยได้ชาคริยาต้องทำงานเป็พนักงานเสิร์ฟในภัตตาคารทำงานเลี้ยงแม่ที่มาทราบภายหลังว่าเป็โรคมะเร็งดูเหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัดในเวลาที่ทุกอย่างกำลังแตกสลาย
แต่แล้วก็เหมือนมีแสงสว่างสาดส่องเข้ามาเมื่อลูกสาวของเธอรับงานของมหาเศรษฐีแลกกับเงินค่าจ้างเพื่อนำมารักษาโรคร้ายที่กำลังจะคร่าชีวิตบุษบาชาคริยาช่วยยื้อชีวิตของนางไว้ด้วยเงินก้อนใหญ่หลังพาเข้ารับการรักษากับแพทย์ผู้เชี่ยวชาญโดยไม่ต้องรอสวัสดิการช่วยเหลือจากรัฐบาล
“หยิน...ตั้งใจทำงานนะลูกแม่อยู่คนเดียวได้และจะพยายามรักษาตัวเองเพื่อให้หาย”
“ขอบคุณค่ะแม่”
ชาคริยาหอมแก้มมารดาก่อนจะรีบจัดเสื้อผ้าลงกระเป๋าเดินทางเพียงใบเดียวและออกจากห้องเช่าราคาถูกไปรอคนของนาธาเนียลมารับตามที่เขาบอกเธอเอาไว้ขณะที่รอคอยคนของมหาเศรษฐีสูงวัยมารับที่หน้าอพาร์ทเมนท์หญิงสาวก็อดที่จะนึกถึงคำพูดประโยคหนึ่งของเขาไม่ได้
213
