พาร์ทของซีโร่
<ขอให้กูมีกำลังและแรงใจก้าวข้ามปัญหาครั้งนี้ด้วยเถอะ ! >
นี่คือคำอธิษฐานหลังจากประสานมือแล้วหลับตาก่อนเป่าเทียนในวันคล้ายเกิดครบรอบ21 ปีบริบูรณ์ของผู้ชายรูปหล่อเ้าของเรือนร่างที่อัดแน่นไปด้วยมวลกล้ามเนื้อและส่วนสูง180เิเ
“ฮ้าวววว!”
มือเล็กเอื้อมมาปิดปากหลังจากเหยียดแขนยาวเพื่อบิดี้เีร่างเล็กลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงอย่างเชื่องช้าดูเหมือนว่าเครื่องดื่มขวดสีดำทั้งสี่ขวดกำลังเล่นงานจนทำให้สมองที่แทบไม่มีรอยหยักสั่งการให้กระเพาะอาหารบีบรัดเพื่อขับไล่สิ่งที่อยู่ข้างในออกมา
“อ้วกกก!”
หลังสวมิญญานักวิ่งสิบเมตรชายมาถึงชักโครกผมก็ปล่อยทุกอย่างที่ไม่ได้รับการย่อยลงไปในนั้นจนหมด ไอ้เหี้ยเอ๊ยเสือกขึ้นจมูกกูอี๊ก !
“อะโอ๊ย !”
ผมอุทานออกมาเบาๆ หลังจากหย่อนตัวลงบนชักโครงเพื่อทำธุระส่วนตัว แต่ทันทีที่ขยับตัวส่วนนั้นมันก็เจ็บแปล๊บขึ้นมางั้นก็แสดงว่าเื่เมื่อคืน !
“ไม่น่ามันคงไม่จริงหรอก”
ผมตัดสินใจเปิดประตูส้วมแล้วเดินกลับห้องเมื่อเดินผ่านกระจกก็ต้องแปลกใจกับสิ่งที่ได้เห็น กูใส่เสื้อใครวะ
จำได้ว่าเมื่อคืนไปเที่ยวผับกับเพื่อนและรุ่นพี่เพื่อฉลองวันเกิดและย้อมใจจากการถูกหักอกแต่อย่าคิดว่าคนอย่างผมจะไปนั่งร้องไห้คร่ำครวญในงานแต่งของคนรักเพราะที่นั่นไม่มีใครตายห่าแต่จะมีชีวิตน้อยๆ ลืมตามาดูโลกในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านึกว่ามีแค่ดาราที่ตั้งท้องไม่กี่เดือนเจอคู่นี้เข้าไปสี่เดือนจะถึงรึเปล่าก็ยังไม่รู้เลยแอบไปเอากันตอนไหนจนท้องป่องขนาดนั้นวะ อาทิตย์ก่อนแม่งยังมานอนแอ่นอกยกตูดให้กูกระหน่ำจนหนำใจอยู่เลยไอ้เหี้ย!
“แปะ !”
วัตถุสีชมพูจางๆลักษณะกึ่งโปร่งใสตกลงบนพื้นหลังจากที่ผมถอดกางเกงยืนส์ตัวโปรดออกเพื่อไปอาบน้ำชำระร่างกายรูปทรงยู่ยี่ของมันบ่งบอกว่าได้ผ่านการใช้งานมาอย่างดุเดือดแล้วมันมาอยู่ในกระเป๋ากางเกงผมได้ไง
“โหพี่ซีโร่เมื่อคืนหนักเลยน้า !”
ไอ้นายเอ่ยทักทายหลังเดินออกมาจากห้องน้ำรวมแล้วทำไมมันต้องทำหน้าแดงและใช้คีย์สูงแบบนั้นหรือว่าอายที่เป็ผมมีเพียงบอกเซอร์ตัวเล็กและผ้าเช็ดตัวพาดไหล่กันวะ
“เออก็ั้แ่ห้าทุ่มจนถึงตีสามอ่ะ”
ผมเกาหัวเบาๆแล้วเดินผ่านรุ่นน้องไป
“โคตรอึดอ่ะพี่ล่อไปสี่ชั่วโมงเลยเดี๋ยววันหลังผมจะมาฝากตัวเป็ศิษย์นะ”
มันหันมามองพร้อมกับก้มหัวคำนับทำบ้าอะไรของมันวะ
“เหี้ย!”
ทันทีที่มองเห็นสภาพในร่มผ้าตัวเองผ่านกระจกผมแม่งอุทานเสียงดังจนรุ่นน้องต้องวิ่งกลับมาดู
“เป็ไรพี่?”
“ป่าวไม่มีไร”
ผมพยายามทำสีหน้าปกติแล้วตอบมันไปทำไมไอ้รอยพวกนี้มันถึงได้เยอะแยะขนาดนี้แค่นี้ยังไม่สาใจพอหมุนตัวไปดูข้างหลังเท่านั้นแหละผมแม่งแทบอยากจะอุทานออกมาเป็เหี้ยทั้งฝูง
โคตะ ระ เยอะ นี่มันรอยมาร์คคิสหรือผื่นแพ้ยาวะ !
และที่บันเทิงที่สุดก็คงหนีไม่พ้นไอ้เ้ากางเกงในปริศนาตัวสีดำขอบสีเงินแบรนด์ดังนี่อแหละมันเป็ของใครแล้วมาอยู่ที่ผมได้ยังไง
สายน้ำเย็นฉ่ำจากฝักบัวช่วยบรรเทาอาการปวดหัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ได้ก็จริงแจ่ตอนนี้ดันมีอาการปวดกะโหลกเข้ามาแทนภาพเมื่อคืนกลับเข้ามาวนเวียนอีกครั้ง มือเล็กลูบไล้ไปตามตัวเพื่อเพิ่มฟองให้กับน้ำยาทำความสะอาดคราบไคลแต่พอมันไปสะดุดตรงยอดอกเท่านั้นล่ะแม่งชูชันขึ้นมาสู้มือซะงั้นไม่ใช่หัวนมนะแต่ไอ้แท่งหฤหรรษ์ต่างหากล่ะ ตื่นมาทำเหี้ยอะไร ลำบากกูอี๊ก !
“อ๊ะ...!”
ผมเกร็งตัวหลังพิงผนังหลังจัดการสำเร็จโทษไอ้แก่นกายจอมวุ่นวายที่ผงาดไม่ดูเวล่ำเวลาสายน้ำที่ตกกระทบใบหน้าและลำตัวทำให้เสียงที่ถูกเปล่งออกมาไม่ได้ดังจนเกินไปมืออีกข้างบดขยี้ยอดอกอย่างรุนแรงเมื่อจุดกระสันใกล้เข้ามาแต่ไม่รู้อะไรดลใจให้มันเลื่อนลงมาตรงหน้าท้องแล้วไปหยุดตรงร่องลึกปลายนิ้วเรียวเล็กสอดเข้าไปสำรวจช่องทางด้านใน
ความเสียวซ่านอันมาจากจังหวะขึ้นลงของมือสอดประสานกับนิ้วมือที่ขยับเข้าออกช้าๆความรู้สึกเจ็บแปล๊บแผ่ซ่านเข้ามาในร่างกายแต่มันน้อยไปกว่าไฟปรารถนาที่ลุกโชนจนสายน้ำแทบเหือดแห้งไปและมันก็แผดเผาผมในที่สุด
“อ๊าาาาส์...!”
ของเหลวสีขาวขุ่นพวยพุ่งต้านแรงไหลของสายน้ำผมซี๊ดปากอยู่สักพักก่อนจะปล่อยให้ร่างกายที่เกร็งนั้นค่อยๆผ่อนคลายพร้อมกับทิ้งตัวลงไปนั่งกับพื้นแต่ทันทีที่นิ้วมือหลุดออกจากช่องทางนั้นความรู้สึกเจ็บก็แว้บมาอีกครั้ง
“อะโอ๊ย !”
ผมอุทานออกมาเบาๆพร้อมกับถอนหายใจปะทะกับสายน้ำจากฝักบัวไม่คิดไม่ฝันเลยว่าตัวเองจะกล้าทำแบบนี้กับช่องทางที่สุดหวงแหนมันนับเป็เื่อัปยศอดสูของชีวิตการเป็รุกมา 21 ปีของผม เสียเอกราชทั้งทีเสือกไม่รู้ว่าไอ้เหี้ยนั่นเป็ใครแถมยังมารู้สึกดีกับการมีบางอย่างสอดแทรกเข้ามาในตัวอีก
เพราะมึงคนเดียวไอ้เหี้ยฮู้ดดำ !
“มึงโอเคป่าววะ?”
ไอ้เม่นใช้หลังมือแตะหน้าผากผมก่อนทำหน้าใไอ้เหี้ยนี่ก็พิลึกปรอทในห้องก็มีแม่งเสือกใช้วิธีที่ไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไหร่มาวัดไข้ซะงั้นถ้าขืนมีคนรู้ว่ามันจะจบเป็พยาบาลในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าจะมีใครกล้าไปโรงบาลที่มันทำงานไหมวะเนี่ย คนแรกเลยคือกูนี่ล่ะ
“ปวดหัวนิดหน่อยว่ะ”
ที่จริงมันก็ไม่หน่อยหรอกแล้วก็ไม่ได้ปวดแค่หัวด้วย
“แล้วเมื่อคืนมึงหายไปไหนมาตั้งนาน?”
ไปเอากับคนแปลกหน้าไงถึงได้มานั่งไข้ขึ้นระบบตูดอยู่แบบนี้ เอ่อ เปล่าหรอกครับผมแค่คิดน่ะใครแม่งจะไปกล้าพูดแบบนั้นวะ
“นั่งทำใจในส้วมว่ะ”
ผมแกล้งเสมองไปนอกหน้าต่างเพื่อกลับเกลื่อนอาการตาลอยที่มาจากผลพวงของเื่เมื่อคืนไอ้หัวเกรียนเดินไปหยิบยาแก้ปวดพร้อมขวดน้ำมาส่งให้
“งั้นมึงก็กินยาแล้วนอนซะไม่ต้องไปสวดมนต์หรอก”
“อือขอบใจนะมึง”
แล้วผมก็หลับผล็อยหลับไปก่อนจะตื่นขึ้นมาหลังจากนั้นสี่ชั่วโมง
“ไหวป่าวพี่?”
ร่างสูงหนาของรุ่นน้องปีหนึ่งรีบเข้ามาประคองหลังจากที่เห็นว่าผมท่าจะไม่รอดและถ้ามันไม่ทำอย่างงั้นก็คงได้ไปนอนหน้าร้านยาแน่
“โอะโอ๊ย !”
หลังจากที่ก้นัักับพื้นฟุตบาทผมก็อุทานออกมาเพราะความเจ็บ
“พี่จะไปร้านยาใช่ไหมงั้นเดี๋ยวผมไปซื้อให้นะ”
ดูจากสีหน้าแล้วผมว่าไอ้ดินแม่งควรไปร้านยามากว่าผมอีกทำไมหน้าแม่งซีดเบอร์นั้นวะแล้วขอบตาแม่งอย่างกะหมีแพนด้าย้ายออกจากหอในไม่กี่เดือนทำไมถึงได้โทรมขนาดนี้
“ฝากหน่อยนะยาแก้ปวดกับยาฆ่าเชื้อ”
ผมยื่นเงินให้มันก่อนจะยับตัวให้นั่งสบายหยิบมือถือส่งข้อความไปบอกไอ้เม่นก่อนที่มันจะบ่นเมื่อกลับหอแล้วไม่เจอผมไอ้บ้านี่มันยิ่งเป็ห่วงคนรอบข้างแบบเว่อวังตลอดแต่มันก็คือเพื่อนสนิทเพียงแค่คนเดียวของผม
“ผมคงไม่ต้องบอกนะว่าเป็ยาอะไรกินยังไง”
ไอ้ดินส่งยิ้มบางๆให้ผมพร้อมกับยื่นถุงยามาต่อหน้า
“ขอบใจนะแต่นี่มัน ?”
ปรี้น! ปรี้น !”
รถยนต์คันหรูบีบแตรเสียงดังพร้อมกับตีไฟสูง
“มึงออกมาทำไมไม่บอกกู!?”
ร่างสูงส่งเสียงดังหลังเปิดประตูรถทันทีที่มันปรากฏกายผมก็ััได้ถึงรังสีบางอย่างในแง่ลบ ผมสีจัดจ้านดวงตาชั้นเดียวที่เต็มไปด้วยความเ้ายศเ้าอย่าง จมูกโด่งเป็สันที่เชิดขึ้นริมฝีปากเล็กที่เผยอและท่าทางการเดินที่วางมาดจนน่าหมั่นไส้โดยรวมแล้วไอ้เหี้ยนี่แม่งไม่น่าคบหา
“แล้วไอ้เหี้ยนี่เป็ใคร?”
มันคว้าข้อมือรุ่นน้องก่อนจะจ้องผมตาเขม็ง
“กูเป็พ่อมึงมั๊งยกมือไหว้ดิ”
ต่อให้ใหญ่มาจากไหนแต่พูดจาหมาไม่แดกแบบนี้ผมไม่ปล่อยไว้หรอก
“อ้าวนี่มึงเล่นถึงพ่อกูเลยเหรอ ?”
อาการแบบนี้รู้เลยว่าไอ้นี่มันเป็พวกลูกคนรวยที่ไม่เคยโดนขัดใจแถมถูกสปอยหนักจากครอบครัวแน่ๆ
“โทษทีว่ะปกติลูกมีพ่อมีแม่เขาไม่พูดแบบนี้กับคนที่ไม่รู้จักกันหรอก”
“ซักหมัดดีไหมวะ!?”
ใบหน้าขาวเนียนเต็มไปด้วยความโกรธคิ้วนี้แม่งแทบพุ่งไปตีนผม
“ถ้าคิดว่ามีมือคนเดียวก็เข้ามาไอ้ลูกคุณหนู !”
ผมลุกขึ้นยืนแล้วก้มมองหน้ามันให้มันรู้ซะบ้างว่ากูตัวสูงกว่ามึงมากแค่ไหน แหงสิยืนอยู่บนฟุตบาทนี่ไอ้ฟรายยยย
“นี่พี่ซีโร่รุ่นพี่คณะกูมึงอย่าก้าวร้าวได้ป่าววะ ?”
ไอ้ดินรีบกางมือห้ามก่อนที่กะปะทะจะเริ่มขึ้น
“หุ่นแม่งอย่างกะผู้หญิงรุ่นพี่หรือเมียมึงวะ ?”
ผั๊วะ!
เมียงั้นเหรอปากแบบนี้มันสมควรโดนซักหมัด กำปั้นเล็กที่อัดแน่นไปด้วยแรงโมโหพุ่งปะทะใบหน้าของคนปากหมาทันที
“อีกซักหมัดไหมจะได้เลิกเห่า!”
ผมแสยะยิ้มใส่ไอ้หน้าขาวที่เซไปตามแรง
“ไอ้เหี้ยนี่แม่ง !”
มันกำหมดแน่นก่อนจะพุ่งตัวเข้ามา
ผั๊วะ!
แล้วหมัดของมันก็ปะทะกับใบหน้าในที่สุดแต่ไม่ใช่หน้าผมแต่เป็หน้าไอ้ดินต่างหากล่ะ
“กะกูขอโทษ”
รุ่นน้องใช้หลังมือปากคราบเืที่มุมปากหันมามองผมแล้วกล่าวลาก่อนจะเดินจากไป
“ผมไปนะพี่อย่าลืมกินยาล่ะ”
“เออขอบใจนะ”
ผมมองตามรุ่นน้องก่อนจะหันมาส่งยิ้มมุมปากให้ไอ้ลูกคุณหนูหน้าขาวที่กำลังเปลี่ยนเป็หน้าละห้อยหึงออกนอกหน้าขนาดนี้ใครดูไม่ออกก็บ้าแล้ว
“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง”
มันชี้หน้าอย่างเอาเื่แต่ก็เท่านั้นล่ะผมสนใจที่ไหนล่ะอ่อนปวกเปียกขนาดนั้นจะมีปัญญาทำอะไรใครได้
“ดินไอ้ดิน ! รอกูก่อนดิวะ”
มันรีบวิ่งตามรุ่นน้องผมไปอย่างรวดเร็วจนลืมสังเกตว่ากุญแจรถหรูตกอยู่ไม่ไกลแบบนี้ก็สนุกสิวะอยากรู้เหมือนกันว่าไอ้หน้าขาวมันจะทำไงถ้าต้องกลายเป็นกปีกหักที่ต้องนั่งรถแดงไปไหนมาไหน
เล่นกับใครไม่เล่นเสือกมาเล่นกับกู!
“หายไปไหนมาวะ กูเป็ห่วงแทบแย่ !”
ไอ้เม่นรีบเข้ามาโอบไหล่เมื่อเห็นผมเดินถือถึงยาผ่านป้อมยามแสดงว่ามันคงมานั่งรอผมั้แ่สวดมนต์เย็นเสร็จ
“ไปซื้อยาครับพ่อแหม ไม่ต้องห่วงขนาดนั้นก็ได้”
“คนอกหักไม่ควรไปไหนมาไหนคนเดียวนะเว๊ยเฮ๊ย กูขอโทษทีว่ะ เทียบจากประสบการณ์ตรงน่ะ”
คนอกหักงั้นเหรอผมลืมไปสนิทเลยนะเนี่ยว่าตัวเองกำลังอยู่ในโหมดนั้น
“กูไม่เป็ไรมึงก็เห็นนี่”
“เอองั้นก็ดีแล้ว วันนี้กูไปเล่นเกมห้องไอ้นายนะ มีไรไปเรียกกูได้”
ไอ้เม่นแม่งแสนดีกับผมและคนรอบข้างเสมอทำไมมันถึงไม่มีแฟนสักทีก็ไม่รู้ หรือว่าโลกนี้ไม่มีที่ยืนสำหรับผู้ชายดี ๆ
แต่ก็ดีเหมือนกันที่มันไม่อยู่ผมจะได้ใช้ยาที่รุ่นน้องให้มาอย่างสะดวก
แล้วไอ้ดินมันรู้ได้ไงว่าผมต้องใช้ยาสอด!?
2K
![(อ่านฟรี) แผลงรัก นายรูมเมต [Black Cupid]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1730967763_72733897.webp)
