ทั้งคู่เดินทางมาถึงหน้าร้านขายสมุนไพร ส่วนนนท์นั้นเหลียวซ้ายทีแลขวาที
" สภาพบ้านเรือน ร้านค้า โรงเตี้ยม แม้กระทั้งชุดทีใส่ เหมือนที่ดูในทีวีเลย ยังกะถอดแบบกันมา " นนท์พึมพำกับตัวเอง
เมื่อทั้งคู่เดินเข้าไปในร้าน มีพนักงานสาวสวยใส่ชุดสีชมพู ใบหน้ารูปไข่ดูแล้วน่ารัก เข้ามาสอบถาม
" ไม่ทราบว่าลูกค้าทั้งสองท่านวันนี้จะมาซื้อหรือขายเ้าคะ " เสียงเ้าคะเ้าขาฟังแล้วชวนให้เเคลิบเคลิ้ม
" แม่นางข้ามาขาย " หวังเหอตอบกลับ
" เชิญลูกค้าทั้งสองท่านตามข้าน้อยมาเ้าค่ะ " เสียงสาวพนักงานบอกกับนนท์และหวังเหอ
" เชิญแม่นางนำทาง " เสียงหวังเหอตอบกลับ
" เอ่อแม่นางเ้าเรียกอย่างไร " นนท์เอ่ยปากถาม
" หือ " หวังเหอคิ้วกระตุกเบนหน้ามองนนท์ นนท์นั้นมองสบสายตาหวังเหอและกะพริบตาให้ หวังเหอยกยิ้ม
" เรียนลูกค้า ข้ามีนามว่า จูเยี่ยเหมย เ้าค่ะ " จูเยี่ยเหมยตอบ
" แม่นางจู ข้าโจวนนท์ นี่พี่ชายข้า หวังเหอ " นนท์แนะนำตัวเอง
" นี่คือห้องของผู้ประเมินราคา " จูเยี่ยเหมยกล่าวจบและเคาะห้องผู้ประเมิน
" ผู้ประเมินจาง ๆ ลูกค้าสองท่าน้าขายสินค้า รบกวนผู้ประเมินจางด้วยเ้าค่ะ " เสียงเจื้อยแจ้วของจูเยี่ยเหมยดังขึ้น
" เข้ามา " เสียงของผู้ประเมินจางตอบแบบขอไปที
" เชิญลูกค้าทั้งสองด้านในเ้าค่ะ " แม่นางจูเปิดประตูห้องแล้วเชิญนนท์กับหวังเหอเข้าไปด้านใน
" คารวะผู้ประเมินจาง ข้าน้อยหวังเหอ และนี่น้องชายข้า โจวนนท์ " หวังเหอกล่าวทักทาย
" อืม " คำเดียวสั้นๆของผู้ประเมินจาง
" ข้าน้อยนำสมุนไพรทั่วไปและหายากมาขายขอรับ " ว่าเสร็จหวังเหอได้นำสมุนไพรราวแปดส่วนจากสิบออกมา
ผู้ประเมินจางตรวจสอบ คัดแยก และตีราคาสมุนไพรทั้งหมด " อืม หลังจากตรวจแล้วข้าให้ทั้งหมด 25 เหรียญทอง 50 เหรียญเงิน พวกเ้าว่าเช่นไร "
" โอ้ ตกลงตามนั้นขอรับ " หวังเหอกล่าว
" เยี่ยเอ๋อร์ เ้าพาทั้งสองไปรับเหรียญด้านนอก " ผู้ประเมินจางบอกจูเยี่ยเหมย
" เ้าค่ะ " จูเยี่ยเหมยรับคำ
" ลูกค้าทั้งสองเชิญทางนี้เ้าค่ะ " จูเยี่ยเหมยเดินนำนนท์แลหวังเหอไปด้านนอก
" เช่นนั้น ผู้ประมินจาง พวกข้าขอลา " หวังเหอคารวะผู้ประเมินจาง แล้วเดินตามแม่นางจูออกไป
เมื่อทั้งสองรับเหรียญจากแม่นางจู จึงเอ่ยคำร่ำลา
" พี่เหอ ข้าไม่รู้ราคาสมุนไพรนะ แต่ข้ารู้สึกว่าเราน่าจะได้มากกว่านี้ " นนท์เอ่ยแบบไม่สบอารมณ์
" เฮ้อ น้องนนท์ เรามันแค่ผู้ค้าสมุนไพรตัวเล็กๆ ได้แค่นี้ก็ดีแล้ว " หวังเหอกล่าวแบบหมดอาลัย
" เอาละๆ ข้าจะพาเ้าไปกินอาหารดีๆซักมื้อ " ว่าแล้วก็ลากนนท์ไป
" ถึงแล้ว " หวังเหอที่ลากนนท์มาจนถึงโรงเตี้ยมวิหคเหิน
" เสี่ยวเอ้อ เอาอาหารมาสามสี่อย่าง เหล้าหนึ่งกา " หวังเหอสั่งเสี่ยวเอ้อ
" พี่เหอ ไหนท่านบอกข้าว่าจะพาข้าไปดูการหลอมโอสถ " นนท์บอกกับหว้งเหอ
" กินเสร็จแล้วค่อยไป " หวังเหอกล่าว
ขณะเดี๋ยวกันมีเสียงลอยลมมา " ศิษย์พี่หวังไม่เจอกันนานสบายดีรึ " ศิษย์จากสำนักดาบโลหิตเดินเข้ามาทัก
" มู่หยงเจียงเ้า้าอะไร " หวังเหอตอบโต้ด้วยน้ำเสียงที่รุนแรง
" ข้าแค่มานั่งกินข้าว ข้าอยากจะร่วมโต๊ะกับท่าน จะได้รึไม่ " ว่าแล้วจึงนั่งร่วมโต๊ะโดยที่หวังเหอยังไม่อนุญาต
" ศิษย์พี่หวังแล้วศิษย์พี่หญิงลี่ชุนสบายดีรึ ข้าคิดถึงวันวานจริงๆ " มู่หยงเจียงเริ่มหาเื่
หมัดของหวังเหอกำแน่นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่น
" ศิษย์พี่หวังท่านเป็อะไร " มู่หยงเจียงแสยะยิ้ม
" มู่หยงเจียงอย่าให้มันมากไป หากเ้าสำนักไม่ใช่ปู่ของเ้า เ้าก็เป็ได้แค่ขยะ " หวังเหอเริ่มะเิอารมณ์
ขณะที่ทั้งคู่เริ่มโต้ตอบกันนนท์นั่งนิ่งและเริ่มประเมินสถานการณ์ " ขืนปล่อยไว้อย่านี้สงสัยจะเละ " นนท์คิดในใจ
นนท์ล้วงมือลงไปในย่าม หยิบขวดหยกขึ้นมาแล้วเปิดฝา
" เหตุใดข้าจึงเป็เช่นนี้ ไม่มีแรงเลย ศิษย์พี่หวังเ้าทำอะไรข้า " มุ๋หรงเจียงกล่าวอย่างเดือดดาล
ส่วนผู้ติดตามของมู่หรงเจียงนั้นเมื่อได้ยินเ้านายพูด จีงพุ่งเข้ามาด้านในอย่ารวดเร็ว
ส่วนนนท์รีบลากหวังเหอออกจากโรงเตี้ยมอย่างรวดเร็วเช่นกัน กึ่งเดินกึ่งลากห่างจากโรงเตี้ยมวิหคเหินสองลี้ ในตรอกแคบ
" น้องนนท์ฝีมือเ้ารึ " หวังเหอถามด้วยความสงสัย
" ใช่แล้วพี่เหอ จริงๆแล้วข้าปรุงมันขึ้นมาไว้ใช้กับสัตว์อสูร ท่านไม่ต้องกังวลมันจะหมดฤทธิ์ใน 1 เค่อ "
" ข้าเรียกมันว่า พิษไร้แรง " นนท์ตอบอย่างมั่นใจ
เหตุการณ์ที่โรงเตี้ยม เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่พ้นสายตาคู่หนึ่ง
เมื่อนนท์และหวังเหอจากไป ใบหน้าที่งดงามราวกับเทพธิดาภายใต้หน้ากากกลับยกยิ้ม
1K
