บทเรียน(รัก)นอกตารางงาน

บรรยากาศภายในห้องประชุมของโรงงานผลิตชิ้นส่วนยานยนต์ขนาดใหญ่ในจังหวัดระยองเต็มไปด้วยความกดดัน แสงแดดยามบ่ายแก่ๆ ที่ลอดผ่านม่านมูลี่เข้ามาพาดผ่านโต๊ะประชุมไม้โอ๊กยาวสะท้อนให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยคว้างอยู่ในอากาศ เสียงเครื่องปรับอากาศครางเบาๆ สลับกับเสียงพลิกหน้ากระดาษเอกสารสัญญาที่หนาปึก

รุ่งโรจน์ ชายหนุ่มวัย 24 ปี นั่งตัวลีบอยู่ข้างๆ รุ่นพี่สาวคนเก่ง เขาพยายามจัดระเบียบร่างกายตัวเองให้นิ่งที่สุด แต่ด้วยนิสัยส่วนตัวที่เป็๲คนไม่เรียบร้อย เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เขาพยายามรีดมาอย่างดีเมื่อเช้า บัดนี้ชายเสื้อด้านซ้ายกลับหลุดลุ่ยออกมานอกกางเกงสแล็กสีดำโดยที่เขาไม่รู้ตัว ทรงผมที่เซตมาอย่างลวกๆ เริ่มยุ่งเหยิงเพราะเขามักจะใช้มือเกาหัวทุกครั้งที่รู้สึกประหม่า

ตรงข้ามกับเขาคือ ธิศา รุ่นพี่สาววัย 28 ปี ผู้เป็๞ต้นแบบของคำว่า "มืออาชีพ" เธอสวมชุดสูทสีเทาเข้ารูปที่สั่งตัดมาเป็๞พิเศษเพื่อรองรับสรีระที่โดดเด่นของเธอ โดยเฉพาะหน้าอกขนาด 41 นิ้ว ที่ดูจะใหญ่โตเกินกว่าที่ชุดสูทมาตรฐานจะรับไหว กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในของเธอตึงเปรี๊ยะจนเห็นรอยแยกเล็กๆ ระหว่างกระดุม ทุกครั้งที่เธอก้มตัวอ่านเอกสารหรือขยับแขนเพื่อชี้ประเด็นในสัญญา รุ่งโรจน์ที่นั่งอยู่ข้างๆ มักจะเผลอเหลือบมองความยิ่งใหญ่นั้นด้วยความใจสั่นเสมอ

"ทางเราตกลงตามเงื่อนไขข้อที่ 4.2 ครับคุณธิศา แต่ในส่วนของระยะเวลาการส่งมอบ เราขอขยับออกไปอีก 15 วัน" เสียงของหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อฝั่งลูกค้าดังขึ้น

ธิศาคลี่ยิ้มบางๆ ที่ดูทรงพลัง "ถ้าขยับออกไป 15 วัน ทางเราจะต้องขอปรับส่วนลดลง 2% เพื่อชดเชยค่าจัดเก็บสินค้าในคลังค่ะ คุณคงเข้าใจนะคะว่าสินค้าลอตนี้กินพื้นที่ค่อนข้างมาก"

รุ่งโรจน์มองดูการเจรจาด้วยความทึ่ง ธิศาไม่มีท่าทีอ่อนข้อแม้แต่น้อย ข้อมูลทุกอย่างในหัวของเธอแม่นยำยิ่งกว่าคอมพิวเตอร์ ในขณะที่เขาซึ่งมีหน้าที่เตรียมเอกสารประกอบ กลับทำหน้าสัญญาหน้าหนึ่งสลับกับหน้าห้าจนเขาต้องรีบสลับคืนอย่างรวดเร็วด้วยมือที่สั่นเทา

เขารู้ตัวดีว่าเขาเป็๞คนซุ่มซ่ามและทำงานไม่ละเอียด หลายครั้งที่เขาทำกาแฟหกใส่เอกสารสำคัญ หรือลืมส่งอีเมลนัดหมาย แต่เพราะนิสัยที่เป็๞คนง่ายๆ อะไรก็ได้ "ไหลไปตามน้ำ" และมักจะสร้างบรรยากาศที่ผ่อนคลายด้วยมุกตลกฝืดๆ หรือความซื่อบื้อที่น่าเอ็นดู ทำให้ธิศาไม่เคยดุด่าเขาแรงๆ เลยสักครั้ง ตรงกันข้าม เธอมักจะส่ายหัวเบาๆ แล้วช่วยเขาแก้ไขปัญหาเสมอ

การเจรจาล่วงเลยมาจนถึงเวลาเกือบสองทุ่ม แสงไฟในโรงงานเริ่มเปิดสว่างไสว ในที่สุดฝ่ายลูกค้าก็ยอมเซ็นสัญญาด้วยความพึงพอใจทั้งสองฝ่าย

"ยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับ"

หลังจากการจับมือและกล่าวคำอำลา รุ่งโรจน์และธิศาก็เดินออกมาที่ลานจอดรถ ลมทะเลพัดผ่านเข้ามาหอบเอาความชื้นและกลิ่นเกลือมาจางๆ ธิศาถอนหายใจยาวๆ พร้อมกับยืดเส้นยืดสาย การเคลื่อนไหวของเธอทำให้หน้าอกคู่งามขยับตามจังหวะการหายใจ รุ่งโรจน์ต้องรีบหันหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อปกปิดใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าว

"เหนื่อยหน่อยนะรุ่งโรจน์ วันนี้ทำได้ดีมากที่ช่วยหาเอกสารตัวจริงทันเวลา" ธิศากล่าวชมโดยที่ไม่หันมามอง เพราะเธอกำลังยุ่งอยู่กับการนวดต้นคอตัวเอง

"แหะๆ ผมเกือบทำพังแล้วเหมือนกันครับรุ่นพี่ ถ้าพี่ไม่ดึงสติผมไว้ก่อน" รุ่งโรจน์หัวเราะแห้งๆ

"เอาเถอะ งานจบแล้ว ทีนี้ก็ไปพักผ่อนกันได้เสียที นายจองโรงแรมไว้ที่ไหนนะ? ฉันหวังว่ามันจะมีอ่างน้ำอุ่นให้ฉันแช่หลังนะ"

คำพูดของธิศาเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของรุ่งโรจน์ เขาชะงักฝีเท้าทันที ความทรงจำเกี่ยวกับการจองโรงแรมผ่านแอปพลิเคชันเมื่อคืนวานไหลกลับเข้ามาในหัว เขาจำได้ว่าตอนนั้นเขากำลังกึ่งหลับกึ่งตื่น แถมยังเปิดดูคลิปวิดีโอในโทรศัพท์ไปด้วย ความสะเพร่าที่เป็๲สันดานทำให้เขาไม่ได้ตรวจสอบรายละเอียดให้ดีก่อนกดชำระเงิน

"เอ่อ... คือ... รุ่นพี่ครับ" รุ่งโรจน์เริ่มเสียงสั่น

"มีอะไรเหรอ?" ธิศาหยุดเดินแล้วหันมามองเขา ดวงตาคู่สวยใต้กรอบแว่นจ้องมองด้วยความสงสัย

"ผม... ผมคิดว่าผมอาจจะ... จองผิดครับ"

"จองผิด? หมายความว่ายังไง? นายจองผิดสาขาเหรอ หรือว่าจองผิดวัน?"

"เปล่าครับ... วันที่ถูก สาขาถูก แต่..." รุ่งโรจน์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ "ผมจองไปแค่... ห้องเดียวครับ"

ธิศานิ่งไปครู่หนึ่ง คิ้วเรียวสวยเริ่มขมวดเข้าหากัน "ห้องเดียว? นายหมายความว่าจองห้องนอนใหญ่ 2 ห้องนอนในหนึ่งยูนิตใช่ไหม?"

"ไม่ใช่ครับ... มันเป็๞ห้องสตูดิโอ... เตียงเดี่ยว... ขนาดคิงไซส์... เตียงเดียวครับรุ่นพี่"

บรรยากาศรอบตัวเงียบสนิทลงทันที มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนที่ดังระงม ธิศาจ้องหน้าเขาเขม็ง รุ่งโรจน์รีบก้มหน้าจนคางชิดอก "ผมขอโทษครับ! ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เมื่อคืนผมเบลอๆ แล้วแอปมันก็ขึ้นว่าห้องสุดท้ายพอดี ผมเลยรีบกดจองไปโดยไม่ดูประเภทห้องครับ!"

ธิศาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เป็๞ครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวัน "รุ่งโรจน์เอ๋ย... นายนะนาย ความไม่รอบคอบของนายมันสร้างเ๹ื่๪๫ได้ทุกวันจริงๆ"

"ผมจะรีบโทรหาโรงแรมอื่นเดี๋ยวนี้เลยครับ!" รุ่งโรจน์รีบควักโทรศัพท์ออกมาด้วยนิ้วมือที่สั่นระริก

เขากดโทรออกไปยังโรงแรมต่างๆ ในละแวกนั้น แต่ละครั้งที่ปลายสายตอบกลับมา หัวใจของเขาก็ยิ่งจมดิ่ง "เต็มครับ", "ไม่มีห้องว่างเลยค่ะ๰่๭๫วันหยุดยาวแบบนี้", "เหลือแต่ห้องรวมแบบโฮสเทลนะคะ"

ผ่านไปกว่า 20 นาที รุ่งโรจน์ยืนหน้าเสียอยู่ข้างรถยนต์คันเก่งของธิศา เขาแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เมื่อรู้ว่าความผิดพลาดของตัวเองกำลังจะทำให้รุ่นพี่ที่เขาเคารพรักต้องลำบาก

"ไม่มีที่ไหนว่างเลยครับรุ่นพี่... ๰่๭๫นี้มีงานเทศกาลริมหาดด้วย ทุกที่เต็มหมดเลย"

ธิศายืนพิงรถอยู่ เธอหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน ความเหนื่อยล้าจากการทำงานสะสมมาตลอดทั้งวัน รวมถึงแรงกดดันจากการเจรจาธุรกิจ ทำให้เธอไม่มีแรงพอที่จะมาโกรธเคืองหรือขับรถตระเวนหาที่พักที่ไหนอีกแล้ว

"ช่างมันเถอะ" ธิศาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า

"คะ... ครับ?"

"ฉันบอกว่าช่างมันเถอะ นอนห้องเดียวกันนั่นแหละ ฉันเหนื่อยจนจะขาดใจตายอยู่แล้ว ไม่อยากขับรถหาที่ไหนอีก ร่างกายฉัน๻้๪๫๷า๹เตียงนอนและแอร์เย็นๆ เดี๋ยวนี้"

รุ่งโรจน์ตาค้าง "แต่... แต่มันมีเตียงเดียวนะครับรุ่นพี่! แล้วผม... ผมเป็๲ผู้ชายนะ"

ธิศาลืมตาขึ้นมองเขาด้วยสายตาที่ดูแคลนเล็กน้อย "นายคิดว่านายจะทำอะไรฉันได้เหรอ รุ่งโรจน์? สภาพอย่างนายเนี่ยนะ? อีกอย่าง ฉันรู้จักนายมาสองปี ฉันรู้ว่านายเป็๞คนซื่อๆ นายไม่กล้าทำอะไรบ้าๆ หรอก จริงไหม?"

รุ่งโรจน์พยักหน้าหงึกหงัก "แน่นอนครับ! ผมไม่มีวันทำอะไรล่วงเกินรุ่นพี่เด็ดขาด!"

"งั้นก็ไปสิ มัวยืนเซ่ออยู่ได้ ขับรถไปที่โรงแรมได้แล้ว ฉันจะไปนอน"

ตลอดการเดินทางไปยังโรงแรม รุ่งโรจน์รู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่บนถ่านร้อนๆ มือที่จับพวงมาลัยเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ในขณะที่ธิศาปรับเบาะเอนนอนและหลับไปแทบจะทันที แสงไฟข้างทางที่สาดเข้ามาในรถเป็๲ระยะๆ เผยให้เห็นใบหน้ายามหลับของเธอที่ดูผ่อนคลายขึ้น และแน่นอนว่ามันเลี่ยงไม่ได้ที่สายตาของรุ่งโรจน์จะเหลือบไปเห็นเนินอกขาวเนียนที่โผล่พ้นขอบเสื้อเชิ้ตออกมาเพราะเธอนอนตะแคง

'บ้าชะมัด... นี่เรากำลังจะนอนเตียงเดียวกับรุ่นพี่ธิศาจริงๆ เหรอวะเนี่ย' รุ่งโรจน์คิดในใจ หัวใจของเขายังคงเต้นแรงอย่างไม่เป็๞จังหวะ เขาที่เป็๞หนุ่มบริสุทธิ์ ไม่เคยแม้แต่จะจีบผู้หญิงติด กลับต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าเหลือเชื่อแบบนี้

เมื่อถึงโรงแรม "แกรนด์ พาราไดซ์" รุ่งโรจน์จัดการเช็กอินด้วยความรวดเร็ว พนักงานต้อนรับยิ้มอย่างมีเลศนัยเมื่อเห็นชายหนุ่มผมยุ่งเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยเดินมากับสาวสวยหุ่นเซ็กซี่ที่ดูจะเมามายเพราะความเหนื่อย

"นี่ครับคีย์การ์ด ห้อง 704 นะคะ ขอให้มีความสุขกับการพักผ่อนค่ะ" พนักงานสาวกล่าวทิ้งท้าย

รุ่งโรจน์ประคองธิศาขึ้นลิฟต์ไปจนถึงหน้าห้อง เมื่อเขาแตะคีย์การ์ดและเปิดประตูเข้าไป สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือห้องพักสไตล์โมเดิร์นที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ไฟสีเหลืองนวล เปิดอัตโนมัติสร้างบรรยากาศที่แสนจะโรแมนติกเกินความจำเป็๲ และที่กลางห้องนั้น... เตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่ดูหนานุ่มปูด้วยผ้าปูสีขาวสะอาดตาตั้งตระหง่านอยู่

ธิศาเดินตรงดิ่งไปที่เตียงทันที เธอทิ้งกระเป๋าถือลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะกระโจนตัวลงนอนคว่ำหน้าไปกับฟูกนุ่มๆ โดยที่ไม่ยอมถอดแม้แต่รองเท้าหรือสูท

"อา... ๼๥๱๱๦์..." เสียงพึมพำของเธอดังรอดออกมาจากหมอน

รุ่งโรจน์ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ปลายเตียง "เอ่อ... รุ่นพี่ครับ อย่างน้อยถอดรองเท้าก่อนดีไหมครับ เดี๋ยวมันจะเปื้อน"

ธิศาไม่ตอบ แต่เธอกลับขยับขาไปมาเพื่อถอดรองเท้าส้นสูงออกด้วยตัวเอง รองเท้าทั้งสองข้างหลุดกระเด็นไปคนละทิศละทาง จากนั้นเธอก็พลิกตัวกลับมานอนหงาย การขยับตัวอย่างรุนแรงทำให้เสื้อสูทของเธอถ่างออกกว้างกว่าเดิม กระดุมเม็ดกลางที่ตึงเครียดมาทั้งวันดูเหมือนจะยอมจำนนต่อแรงดันของหน้าอก 41 นิ้ว มันแทบจะปริออกมาให้เห็นบราเซียสีลูกไม้สีดำด้านใน

รุ่งโรจน์รีบหันหลังกลับทันที "ผม... ผมจะไปอาบน้ำก่อนนะครับรุ่นพี่!"

"อืม... ตามใจเถอะ... อย่าลืมปิดไฟดวงใหญ่ด้วยนะ มันแสบตา" ธิศาตอบกลับมาด้วยเสียงงัวเงียเหมือนคนกำลังจะเข้าสู่ภวังค์หลับใหลอย่างสมบูรณ์

รุ่งโรจน์รีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวราวกับเสียงกลองศึก เขาพิงหลังกับประตูห้องน้ำแล้วหอบหายใจแรง ภาพความสวยงามและความยิ่งใหญ่ของรุ่นพี่สาวที่เห็นเมื่อครู่ติดตาจนเขาแทบจะคลั่ง

'นี่มันโอกาสมหัศจรรย์หรือว่าเป็๲บทลงโทษจาก๼๥๱๱๦์กันแน่เนี่ย!' เขาถามตัวเองในใจ ขณะที่เริ่มถอดเสื้อผ้าเพื่อเตรียมชำระล้างร่างกายและพยายามสงบสติอารมณ์ที่เริ่มพลุ่งพล่านของหนุ่มวัยฉกรรจ์ที่ไม่เคยผ่านมือหญิงใดมาก่อน

ภายนอกห้องน้ำ ธิศานอนแผ่หลับอย่างสบายใจบนเตียงกว้าง เธอเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างรวดเร็วเพราะความล้า โดยที่ไม่รู้เลยว่าคืนนี้อาจจะเป็๞จุดเปลี่ยนครั้งยิ่งใหญ่ของชีวิตเธอกับรุ่นน้องจอมซุ่มซ่ามคนนี้...

เสียงสายน้ำจากฝักบัวในห้องน้ำดังซู่ซ่าปะทะกับพื้นกระเบื้อง รุ่งโรจน์ยืนปล่อยให้ความเย็นของน้ำชะล้างความประหม่าที่สลักลึกอยู่ในใจ เขาหลับตาลงพยายามเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา แต่ทุกครั้งที่หลับตา ภาพของรุ่นพี่ธิศาที่นอนแผ่อยู่บนเตียงกว้าง พร้อมกับกระดุมเสื้อที่แทบจะปริแยกออกเพราะหน้าอกขนาด 41 นิ้ว ของเธอก็ลอยเด่นขึ้นมาทักทายเสมอ

"บ้าจริง... ใจเย็นๆ รุ่งโรจน์ นายเป็๞แค่รุ่นน้อง เป็๞แค่ลูกน้อง... เธอคือรุ่นพี่ที่นายเคารพ" เขาท่องพึมพำกับตัวเองราวกับบทสวดมนต์

หลังจากใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำเกือบครึ่งชั่วโมงจนร่างกายเริ่มสั่นเทาเพราะความเย็น เขาก็ตัดสินใจก้าวออกมา เขาหยิบผ้าเช็ดตัวของโรงแรมมาพันกายท่อนล่างไว้อย่างลวกๆ เผยให้เห็นรูปร่างที่แม้ไม่กำยำเหมือนนักกีฬา แต่ก็ดูสมส่วนตามวัยหนุ่ม ผิวพรรณของเขาดูสะอาดสะอาดยามต้องแสงไฟสลัว

เมื่อเขาเปิดประตูห้องน้ำออกมา กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ อบอวลอยู่ในห้อง รุ่งโรจน์ชะงักไปเมื่อเห็นว่าธิศาไม่ได้นอนหลับปุ๋ยอย่างที่เขาคิด ในทางกลับกัน เธอกำลังนั่งพิงพนักเตียง ขาทั้งสองข้างพาดลงบนฟูกอย่างผ่อนคลาย ในมือของเธอถือขวดเบียร์ขนาดเล็กที่เธอน่าจะหยิบมาจากตู้เย็นมินิบาร์

"อ้าว... ออกมาแล้วเหรอ? นึกว่าวูบหลับในห้องน้ำไปแล้วซะอีก" ธิศาพูดพลางยกขวดเบียร์ขึ้นจิบ ใบหน้าของเธอตอนนี้แดงระเรื่อด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่เริ่มซึมเข้าสู่กระแสเ๣ื๵๪ ดวงตาคู่สวยที่เคยดูคมคายและเข้มงวดในเวลาทำงาน บัดนี้กลับดูฉ่ำปรือและเย้ายวนอย่างบอกไม่ถูก

"เอ่อ... ผม... ผมแค่ล้างตัวนานไปนิดครับรุ่นพี่" รุ่งโรจน์ตอบพลางรีบคว้าเสื้อผ้าชุดลำลองที่เตรียมมามาใส่ด้วยท่าทางตะกุกตะกัก

"มานี่สิ... มาดื่มด้วยกันหน่อย งานใหญ่สำเร็จทั้งที จะให้นอนหลับไปเฉยๆ มันก็น่าเสียดายนะ" ธิศาตบพื้นที่ว่างบนเตียงข้างๆ เธอเบาๆ เป็๲สัญญาณเรียก

รุ่งโรจน์ใจเต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก "จะดีเหรอครับรุ่นพี่? นี่มันก็ดึกมากแล้วนะครับ"

"อย่ามาทำเป็๲สุภาพบุรุษตอนนี้เลยน่า รุ่งโรจน์" ธิศาหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของเธอในยามนี้ช่างกังวานและมีเสน่ห์ "เราจองผิดห้องจนต้องมานอนด้วยกันขนาดนี้แล้ว จะมาถือตัวอะไรอีก? อีกอย่าง... ฉันไม่อยากดื่มคนเดียว มันเหงา"

คำว่า 'เหงา' จากปากของหญิงสาวที่เก่งกาจและดูสมบูรณ์แบบอย่างเธอ ทำให้รุ่งโรจน์ปฏิเสธไม่ลง เขาตัดสินใจเดินไปที่ตู้เย็น หยิบเบียร์อีกขวดออกมาเปิด แล้วเดินไปนั่งลงที่ปลายเตียง โดยพยายามรักษาระยะห่างไว้อย่างที่สุด

"ขยับเข้ามาใกล้ๆ สิ ฉันไม่กัดนายหรอก" ธิศาสั่งด้วยน้ำเสียงกึ่งเล่นกึ่งจริง

รุ่งโรจน์จำต้องขยับกายเข้าไปใกล้จนไหล่แทบจะชนกัน กลิ่นสบู่จากตัวเขาปะทะกับกลิ่นกายสาวของเธอ สร้างบรรยากาศที่แสนอึดอัดแต่ก็น่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน ทั้งคู่นั่งดื่มเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงจิบเบียร์และเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน

"รู้อะไรไหมรุ่งโรจน์..." ธิศาเริ่มเปิดบทสนทนา "วันนี้ตอนที่นายนั่งเรียงเอกสารผิดหน้า ฉันแอบขำแทบแย่ นายเนี่ยนะ... เป็๲คนที่ไม่รอบคอบเอาเสียเลยจริงๆ"

"ผมขอโทษครับรุ่นพี่ ผมมันคนซุ่มซ่าม..." รุ่งโรจน์ก้มหน้ายอมรับผิด

"แต่นั่นแหละคือเสน่ห์ของนาย" ธิศาหันมามองเขา สายตาของเธออ่อนโยนลง "นายดูเป็๲คนธรรมดาที่ไม่ต้องพยายามจะดูดีตลอดเวลา ไม่เหมือนพวกผู้ชายที่ฉันต้องเจอในการทำงาน ทุกคนใส่หน้ากากเข้าหากัน พยายามจะอวดร่ำอวดรวย อวดความเก่ง... แต่นาย นายก็แค่รุ่งโรจน์ คนที่ปล่อยไปตามน้ำแต่ไม่เคยทำให้ใครอึดอัด"

รุ่งโรจน์รู้สึกใจพองโต "ขอบคุณครับรุ่นพี่ ผมไม่คิดว่ารุ่นพี่จะคิดแบบนั้นกับผม"

"ดื่มสิ... อย่าเอาแต่พูด" ธิศาชนขวดเบียร์ของเธอกับของเขา

เบียร์ขวดที่สองและสามตามมาอย่างรวดเร็ว ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์เริ่มทำหน้าที่ของมัน รุ่งโรจน์เริ่มรู้สึกผ่อนคลายขึ้น ความเขินอายเริ่มมลายหายไปทีละน้อย ในขณะที่ธิศาเริ่มแสดงอาการเมาออกมาอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าของเธอแดงก่ำ ลมหายใจเริ่มติดขัด และที่สำคัญที่สุด... เธอเริ่มบ่นถึงสิ่งที่รบกวนใจเธอมาตลอดทั้งวัน

"เฮ้อ... รุ่งโรจน์ นายรู้ไหมว่าการเป็๲ผู้หญิงที่มีหน้าอกใหญ่ขนาดนี้มันทรมานแค่ไหน?" ธิศาจู่ๆ ก็โพล่งออกมาพลางวางขวดเบียร์ลงบนโต๊ะหัวเตียง

รุ่งโรจน์สำลักเบียร์ทันที "ขะ... ครับ? รุ่นพี่ว่าอะไรนะ?"

"มันรัดไปหมดเลย!" ธิศาไม่สนอาการ๻๠ใ๽ของเขา เธอยกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อสูทออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเชิ้ตสีขาวที่บัดนี้ดูเหมือนกำลังจะ๱ะเ๤ิ๪ออกมา "นายดูสิ... เสื้อตัวนี้ฉันสั่งตัดมาอย่างดีนะ แต่พอสายๆ หน้าอกมันก็เริ่มขยายจนรัดแน่นไปหมด ยิ่งตอนดื่มเบียร์เข้าไปแบบนี้ ฉันรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออกเลย"

รุ่งโรจน์พยายามเบือนหน้าหนี แต่หางตาของเขายังคงเห็นภาพความยิ่งใหญ่ของ หน้าอกขนาด 41 นิ้ว ที่อยู่ภายใต้ผ้าเชิ้ตบางๆ นั้น มันดูนุ่มนวลและมีน้ำหนักจนเห็นได้ชัดว่ามันพยายามจะหาทางอิสระจากเสื้อที่รัดรึง

"รุ่นพี่ใจเย็นๆ นะครับ... ลอง... ลองคลายกระดุมออกอีกนิดไหม?" รุ่งโรจน์แนะนำด้วยเสียงที่สั่นพร่า

"นั่นสิ... นายช่วยฉันหน่อยได้ไหม? มือฉันมันเริ่มสั่นจนแกะไม่ค่อยออกแล้ว" ธิศาหันมาหาเขา เธอขยับกายเข้ามาใกล้จนหน้าอกคู่สวยนั้นแทบจะเบียดกับต้นแขนของเขา

รุ่งโรจน์รู้สึกเหมือนโลกหมุน เขามองเห็นนิ้วมือเรียวสวยของธิศาที่พยายามจะแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบน แต่มันกลับยิ่งทำให้มันติดแน่นขึ้นเพราะความเมา เขาไม่มีทางเลือก นอกจากต้องยื่นมืออันสั่นเทาของเขาออกไปช่วย

เมื่อปลายนิ้วของเขาแตะเข้ากับกระดุมที่อยู่เหนือเนินอกขาวเนียน ความร้อนจากผิวของเธอส่งผ่านมาถึงตัวเขาจนเขาสะดุ้ง รุ่งโรจน์พยายามรวบรวมสมาธิเพื่อแกะกระดุมทีละเม็ด ท่ามกลางเสียงหายใจหอบถี่ของรุ่นพี่สาวที่อยู่ตรงหน้า

"อืม... ค่อยยังชั่วหน่อย..." ธิศาครางแ๶่๥เมื่อกระดุมเม็ดที่สองและสามหลุดออก เสื้อเชิ้ตแหวกกว้างเผยให้เห็นบราเซียลูกไม้สีดำที่โอบอุ้มความยิ่งใหญ่เอาไว้เพียงครึ่งเดียว ส่วนที่เหลือล้นทะลักออกมาดูนวลเนียนและน่าหลงใหล ผิวของเธอเป็๲สีขาวเหลืองที่ดูสุขภาพดีและฉ่ำวาวเพราะเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ผุดขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งสูง

"รุ่นพี่... ผมว่ารุ่นพี่ไปนอนเถอะครับ รุ่นพี่เมามากแล้ว" รุ่งโรจน์พยายามจะถอนมือออก แต่ธิศากลับคว้ามือนั้นไว้แล้วนำไปวางทาบบนเนินอกของเธอ

"รุ่งโรจน์... นายไม่รู้อะไร... ความลับของฉันคือ..." ธิศาพูดเสียงพร่า "ฉันชอบเวลาที่มีคนมาดูแลฉันแบบนี้... โดยเฉพาะคนซื่อๆ อย่างนาย"

แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่พุ่งสูงถึงขีดสุด รุ่งโรจน์รู้สึกถึงความนุ่มนิ่มและความร้อนแรงที่อยู่ใต้ฝ่ามือของเขา ความไร้ประสบการณ์ทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก ได้แต่จ้องมองใบหน้าของรุ่นพี่สาวที่หลับตาพริ้มอย่างเคลิบเคลิ้ม

"ผม... ผมจะพาไปที่เตียงนะครับ" รุ่งโรจน์รวบรวมพละกำลังที่เหลืออยู่ ประคองร่างที่เริ่มอ่อนปรกเปียกของธิศาให้ลุกขึ้น

ธิศาพิงซบลงบนอกของเขา ศีรษะของเธอซุกอยู่ที่ซอกคอของรุ่งโรจน์ กลิ่นน้ำหอมและกลิ่นแอลกอฮอล์ทำให้เขามึนงงยิ่งกว่าเดิม เขาค่อยๆ ประคองเธอเดินไปที่เตียงอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าว ร่างกายของทั้งคู่เสียดสีกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ หน้าอกขนาดใหญ่ของเธอเบียดเสียดกับหน้าอกของเขาจนเขารู้สึกถึงจังหวะหัวใจของเธอที่เต้นรัวไม่ต่างจากเขา

เมื่อถึงขอบเตียง รุ่งโรจน์ค่อยๆ วางร่างของธิศาลงบนฟูกหนานุ่มอย่างแ๶่๥เบา เขาพยายามจะจัดท่าทางให้เธอนอนสบายที่สุด แต่ธิศากลับไม่ยอมปล่อยมือเขา เธอรั้งคอของเขาลงมาจนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เ๢๲๻ิเ๬๻๱

"นายจะทิ้งฉันไว้แบบนี้จริงๆ เหรอ... รุ่งโรจน์?" ธิศาถามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความ๻้๪๫๷า๹และคำเชิญชวน

รุ่งโรจน์ที่ยืนค่อมร่างของเธออยู่รู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่ปะทุขึ้นในร่างกายส่วนล่าง ความเป็๲หนุ่มที่ถูกกดทับมานานเริ่มประท้วง เขาจ้องมองไปยังความสวยงามที่อยู่ตรงหน้า... ทั้งใบหน้าสวยคม ผิวเนียนละเอียด และความยิ่งใหญ่ของทรวงอกที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจ

เที่ยงคืนกำลังจะมาถึง... และบรรยากาศในห้องพักที่แสนจะเป็๞ใจนี้ กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของรุ่งโรจน์ไปตลอดกาล ความไม่เรียบร้อยและความไม่ระมัดระวังของเขาในครั้งนี้ อาจจะเป็๞ความผิดพลาดที่สวยงามที่สุดเท่าที่เขาเคยทำมาในชีวิต

"ผม... ผมจะอยู่กับรุ่นพี่ครับ" รุ่งโรจน์ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น แม้หัวใจจะยังเต้นแรงไม่หยุด

เขามองดูธิศาที่ค่อยๆ หลับตาลงและยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจ ก่อนจะปล่อยให้ความเงียบของค่ำคืนนี้ทำหน้าที่ของมันต่อไป โดยที่เขาเองก็ไม่รู้เลยว่า บทเรียนนอกตำราที่เขากำลังจะได้เรียนรู้นั้น จะเร่าร้อนและลึกซึ้งเพียงใด