ย้อนกลับไปเมื่อสองเดือนที่แล้ว ที่ค่ายทหารทางภาคเหนือ กู่ิหลงได้ออกไปทำภาระกิจพิเศษกับเพื่อนๆในหน่วย ภาระกิจนี้สำคัญและเสี่ยงมาก จนเขาเสียหัวหน้าหน่วยและเพื่อนไปในภาระกิจครั้งนี้หลายคน ภาระกิจสำเร็จเขาและเพื่อนๆในหน่วยที่เหลือก็กลับเข้ามาพักที่กองพัน
เมื่อกลับมาที่หน่วยเขาก็ถูกเรียกไปพบกับผู้พันหยาง เพื่อรายงานเหตุการเพิ่มเติมเกี่ยวกับภาระกิจที่ผ่านมา กู่ิหลงเดินมาถึงห้องผู้พันหยาง เขาก็เคาะประตูเพื่อขออนุญาต จากนั้นก็ได้ยินเสียงคนด้านในอนุญาตให้เขาเข้าไป เขาจึงเปิดประตูเข้าไปยืนเคารพผู้พันหยาง
ผู้พันหยางมองดูนายทหารหนุ่มตรงหน้า คนที่ได้รับรายงานมาว่า ทหารนายนี้เป็ผู้อยู่เื้ัความสำเร็จของภาระกิจพิเศษที่ต้องเสียนายทหารจำนวนหลายนายและรวมถึงหัวหน้าหน่วยด้วย นายทหารคนนี้เป็ผู้พลิกสถานะการณ์หลังจากที่ตกเป็รองจนกลายเป็ฝ่ายชนะ
"เอาล่ะ นายนั่งลงเถอะ"
กู่หมงหลงนั่งลงหน้าโต๊ะทำงานของผู้พันหยาง เขานั่งหลังตรงรอฟังคำสั่งของนาย
"กู่ิหลง ผมได้รับรายงานมาว่าคุณเป็คนพาทีมที่เหลือทำภาระกิจจนสำเร็จ ผลงานของคุณในครั้งนี้ทำให้เบื้องบนพอใจเป็อย่างมาก และตอนนี้เราขาดผู้ที่จะดูแลหน่วยต่อจากจ่าเหลินตง หัวหน้าหน่วยที่เสียชีวิตในภาระกิจที่ผ่านมา ซึ่งทางเบื้องบนเห็นว่าคุณมีศักยภาพพอที่จะรับตำแหน่งนี้ไป เนื่องจากผลงานของคุณที่ผ่านๆมา และผลงานครั้งนี้แสดงให้เห็นแล้วว่าคุณสามารถที่จะนำทีมได้"
กู่ิหลงเมื่อได้ฟังผู้พันพูดว่าจะให้เขารับตำแหน่งต่อจากหัวหน้าหน่วยที่เสียชีวิตไปเขาก็เกิดความลังเล แต่เมื่อเบื้องบนมีคำสั่งมาแล้วเขาซึ่งเป็ทหารก็คงปฏิเสธไม่ได้
"กู่ิหลง นายได้รับการเลื่อนยศเป็จ่าสิบเอก และเลื่อนเป็ผู้บังคับหมวดสองรับคำสั่งจากผมโดยตรงเอาหล่ะไปพักผ่อนหากมีภารกิจผมจะแจ้งอีกครั้ง"
"ครับผม!" กู่ิหลงไม่ได้รู้สึกดีใจกับตำแหน่งของเขามากนักเพราะต้องรับผิดชอบต่อชีวิตเพื่อนทหารทั้งหมวดถ้าหากเป็ไปได้เค้าอยากแลกมันกับชีวิตของหัวหน้าและเพื่อนทหารของเขาที่สูญเสียไปมากกว่า ถึงแม้ว่าเขาจะอยากจะให้ครอบครัวมีความเป็อยู่ที่ดีขึ้นก็ตาม
ผู้พันหยางชื่นชมกู่ิหลง เขาเห็นถึงความความตั้งใจ แววตามุ่งมั่นของกู่ิหลง ทำให้เขาเชื่อมั่นว่าภาระกิจจะต้องสำเร็จ หลายครั้งที่เขาส่งทหารออกทำภาระกิจ จะมีทหารที่าเ็และเสียชีวิตกลับมา เขาหวังว่านายทหารน้ำดีคนนี้จะทำภาระกิจสำเร็จและรอดกลับมา เขาจะเป็คนสนับสนุนกูิหลงเองในอนาคต
กู่ิหลงกำลังนั่งเขียนจดหมายถึงครอบครัว พร้อมทั้งจะส่งเงินเดือนของเขากลับไปด้วย เมื่อเขาเขียนจดหมายเสร็จก็เตรียมเก็บของเพื่อที่เขาจะต้องไปทำภาระกิจพิเศษพร้อมกับลูกน้องในหน่วยจำนวน 50 คน เขาหวังว่าเขาจะทำภาระกิจครั้งนี้สำเร็จ เขาจะได้กลับบ้านไปหาครอบครัวได้ใน่ปีใหม่
สองอาทิตย์ต่อมา
"อือ !.... " กู่ิหลงค่อยๆลืมตาขึ้นมา เขารู้สึกคอแห้ง อยากพูดแต่ก็พูดไม่ออก เขาค่อยๆลืมตาขึ้น แล้วมองดูรอบๆห้องถึงรู้ว่าที่นี่น่าจะเป็โรงพยาบาล เขาจำได้ว่าหมวดสองของเขา ออกไปทำภาระกิจพิเศษที่ได้รับมอบหมาย พวกเขาทำภาระกิจสำเร็จจนกระทั้งยึดเป็ฐานที่มั่นของเรากลับคืนมาได้ จู่ๆศัตรูที่คิดว่าได้ปลิดชีวิตไปแล้วกลับเล็งปืนมาทางลูกน้องของเขาที่ยื่นหันหลังอยู่ ไม่ทันได้ระวังตัวเนื่องจากคิดว่าภาระกิจเสร็จสิ้นแล้ว เขาที่มองเห็นและอยู่ใกล้ที่สุดเลยผลักลูกน้องออกจากวิถีะุแต่กลับเป็เขาเองที่ถูกยิง จากนั้นเขาก็จำอะไรไม่ได้แล้ว
"อ่าวคนไข้ตื่นแล้วเหรอค่ะ ดื่มน้ำก่อนแล้วกันนะคะ คุณหลับไปหนึ่งอาทิตย์เลยคงจะคอแห้ง เดี๋ยวฉันจะไปตามคุณหมอมาดูอาการอีกทีแล้วกันนะคะ" พยาบาลรีบออกไปตามคุณหมอมาดูอาการคนไข้ที่พึ่งจะพื้น
เมื่อคุณหมอเดินเข้ามาก็เข้ามาตรวจร่างกาย และเปิดแผลผ่าตัดของกู่ิหลง
"เนื่องจากคนไข้เสียเืมาก ทำให้คนไข้หลับไปหลายวัน ตอนนี้ร่างกายส่วนอื่นไม่มีอะไรน่าเป็ห่วง แผลผ่าตัดก็เริ่มสมานตัว แต่หมอขอแจ้งคนไข้ว่าแผลที่โดนยิงที่ขาอาจจะต้องใช้เวลารักษาและฟื้นฟูให้กลับมาหายยากหน่อย บางคนอาจหายเป็ปกติแต่บางคนอาจจะเดินได้ไม่เหมือนเดิม หมอยังตอบคนไข้ไม่ได้ว่าจะหายเป็ปกติไหมต้องรอให้แผลหายดีก่อน เนื่องจากโดนยิงใกล้กับเข่า เส้นเอ็นบางส่วนเสียหาย นอกนั้นก็ไม่มีอะไรน่าเป็ห่วง อีกสองอาทิตย์ก็น่าจะกลับไปฟื้นฟูที่บ้านได้แล้วนะครับ งั้นหมอขอตัวก่อน"
".........." กูิหลงใกับคำพูดของคุณหมอ นี่เขาอาจจะเดินได้ไม่เหมือนเดิมเหรอ
กู่ิหลงพยายามที่จะยกขาข้างซ้ายที่โดนยิง แต่เมื่อเขาขยับก็ทำให้เขาต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บ เขารู้สึกเจ็บมากเวลาที่ขยับ เขาเริ่มกังวลว่าจะเดินไม่ได้ถึงแม้หมอบอกว่าอาจจะหายก็ตามแต่ตอนนี้เขาขยับขาข้างซ้ายแทบจะไม่ได้เลย
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
"พี่ิหลงตื่นแล้วเหรอค่ะ " หยวนรั่วจือเปิดประตูเข้าห้องมาด้วยความดีใจ เธอพึ่งทราบข่าวจากพยาบาลหน้าตึกว่ากู่ิหลงฟื้นแล้ว
"ครับ! " กู่ิหลงไม่อยากจะพูดอะไรมากเขารู้สึกอึดอัดเวลาที่หยวนรั่วจือเข้าหาเขา
"พี่เป็ยังไงบ้างคะ รู้ไหมฉันรู้ข่าวว่าพี่โดนยิงก็ใแทบแย่ อีกอย่างพี่ยังสลบไปเป็อาทิตย์เลยนะคะ ฉันแทบจะกินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะเป็ห่วงพี่มาก " หยวนรั่วจือเธอรีบพูดออกไปทันที เธออยากให้กู่ิหลงรู้ว่าเธอห่วงเขาแค่ไหน
"ผมไม่เป็อะไรครับ ผมว่าคุณกลับไปเถอะผมอยากพักผ่อน" กู่ิหลงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เขาไม่ชอบที่เธอยังคงมายุ่งเกี่ยวกับเขาทั้งๆก็รู้ว่าเขามีครอบครัวแล้ว
"อือ งั้นพี่พักผ่อนเถอะค่ะ ฉันจะนั่งอยู่เป็เพื่อนพี่เองจะไม่รบกวนพี่เลย" หยวนรั่วจือทำเป็ไม่เข้าใจคำพูดของกู่ิหลง
กู่ิหลงเริ่มจะไม่พอใจ ที่หยวนรั่วจือทำเป็ไม่เข้าใจคำพูดของเขา ที่ผ่านมาเขาก็แค่เกรงใจครูฝึกหยวนด้วยเพราะครูฝึกหยวนถือเป็คนที่มีพระคุณต่อเขามากคนหนึ่ง เขาเลยไม่อยากทำร้ายน้ำใจของลูกสาวครูฝึกหยวนมากนัก อะไรที่ปล่อยผ่านได้เขาก็จะไม่ถือสาเธอ ทุกครั้งที่เธอเข้าหาเขา เขาพยายามไว้หน้าเธอตลอด วันนี้เขาคงต้องพูดให้ชัดๆแล้วสินะ
"ผมว่าคุณจะล้ำเส้นความเป็ส่วนตัวของผมไปแล้วนะครับ คุณคงลืมไปว่าผมนั้นมีภรรยาและลูกแล้วถึงสองคน คุณไม่ควรเข้ามายุ่งวุ่นวายกับผมมากไปมันจะดูไม่ดี ทั้งๆที่คุณเองก็ยังไม่แต่งงาน ผมว่าคุณกลับไปเถอะครับ"
"แต่ฉันชอบพี่นะคะ ชอบพี่มานานแล้วด้วย พี่ใจร้ายกับฉันมากนะคะ"
หยวนรั่วจือเธอได้ฟังก็ถึงกับน้ำตาไหล เธอรักของเธอมาก่อนที่เขาจะแต่งงานเสียอีก อยู่ๆก็มีผู้หญิงคนอื่นมาแย่งเขาไป ทั้งๆที่เธอก็รักเขามานาน แต่ทำไมเขาถึงไม่ยอมรับรักของเธอ เธอยังหวังว่าตราบใดที่กู่ิหลงยังอยู่ที่นี่เขาก็อาจจะยอมรับรักเธอในสักวัน
เกิดความเงียบขึ้นภายในห้อง กู่ิหลงมองไปที่หยวนรั่วจือด้วยสายตากดดัน เขาไม่อยากจะพูดอะไรแล้ว ตอนนี้เขาอยากจะพักผ่อน คิ้วเขาขมวดแน่นอย่างคนที่เริ่มรู้สึกรำคาญ
หยวนรั่วจือเห็นกู่ิหลงไม่พูดอะไรแถมเขายังมองมาที่เธอด้วยสายตารำคาญ เธอก็ทนไม่ไหววิ่งร้องไห้เปิดประตูออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรเลย
"เฮ่อ!....." กู่ิหลงถอนหายใจออกมา หวังว่าเธอคงจะคิดได้
ข่าวกู่ิหลงฟื้นแล้วนั้นก็ทำให้มีเพื่อนๆในหน่วยต่างก็มาเยี่ยมเขา ร่วมไปถึงผู้พันหยางด้วย
"ดีขึ้นบ้างหรือยังกู่ิหลง ผมได้รับรายงานอาการของคุณแล้วนะ "
"ดีขึ้นแล้วครับท่าน อีกไม่กี่วันคงออกจากโรงพยาบาลได้แล้วครับ"
"อือดีแล้ว ฉันคิดว่าจะให้นายกลับไปพักฟื้นที่บ้านเกิดจะได้มีคนคอยดูแล ฉันจะทำหนังสือส่งเื่ย้ายให้นายกลับไปประจำการที่เทียนจิน แล้วให้ไปอยู่ในสังกัดของลูกน้องฉันที่อยู่ทางนั้น ช่วยเขาดูเื่เอกสารไปก่อนแล้วกันนะ นายก็พักฟื้นให้หายดีก่อนแล้วค่อยเอาหนังสือไปยื่นที่ค่ายทหาร นายจะยังไม่ต้องออกทำภาระกิจอะไร จนกว่าร่างกายนายจะแข็งแรง ขอให้นายหายเร็วๆนะ "
ผู้พันหยางนึกเสียดายความสามารถของกู่ิหลงเป็อย่างมากหากกู่ิหลงยังอยู่กับเขาอนาคตคงจะไปได้ไกลกว่านี้ แต่เขาก็ถูกชะตากับกู่ิหลงจึงช่วยปูทางให้เขาได้กลับไปทำงานในค่ายทหารที่บ้านเกิด
"ขอบคุณท่านมากครับ ที่เมตตาผม"
"อ่าวล่ะ นายพักผ่อนซะนะ ฉันไม่รบกวนแล้ว"
หลังจากที่ผู้พันหยางเดินออกไป กู่ิหลงก็คิดว่าหากเขากลับบ้านไปแล้วเดินไม่ได้หรือขาเขาใช้งานได้ไม่เหมือนเดิม ภรรยายังจะอยู่กับคนที่ขาไม่ปกติอย่างเขาไหม เธอจะรับได้หรือเปล่า แต่ก่อนเขาคิดว่าถึงเขาและเธอจะไม่ได้รักกัน แต่ก็ต้องรับผิดชอบแต่งเธอเข้าบ้าน ถึงแม้ว่าแม่ของเขาจะไม่ยอมรับก็ตาม เธอไม่ได้ทำอะไรผิด ตราบใดที่เธอยังคงรักและดูแลลูกๆเขาก็คิดว่าจะไม่หย่ากับเธอแน่นอน แต่ถ้าหากเขากลับไปแล้วขาของเขาไม่เหมือนเดิม เธอไม่อยากจะอยู่กับเขาและลูก เขาก็พร้อมจะปล่อยเธอไป เขาคิดว่าจะพักรักษาตัวอยู่ที่ค่ายจนกว่าขาเขาจะเริ่มดีขึ้น จะได้สะดวกเวลาเดินทางกลับบ้าน พอเขาคิดถึงเื่นี้ก็ทำให้เขารู้สึกหวั่นใจที่จะกลับบ้าน
ทางฝ่ายบ้านรอง จางเล่อเหลียนและลูกๆที่บ้านยังไม่รู้เลยว่าพ่อของลูกๆนั้นใกล้จะได้กลับมาแล้ว เธอยังคงมีความสุขกับการดูแลลูกๆทั้งสองของเธอ วันๆหนึ่งของจางเล่อเหลียนนั้นหมดไปกับการทำอาหาร ทำความสะอาดบ้าน ทำขนม และดูแลสวนผักหลังบ้านกับลูกๆ เหมือนตอนนี้ที่เธอก็กำลังเล่านิทานก่อนนอนให้ลู่ซือกับิเฉินฟัง ทั้งสองคนฟังนิทานก่อนนอนได้หกเื่ก็หลับไป ชีวิตของจางเล่อเหลียนช่างมีสีสันจริงๆเมื่อมีลูกๆทั้งสอง จนเธอลืมคิดถึงเื่พ่อของลูกๆไปเลย
566
