ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]

            ทุกคนรีบวิ่งตามไปดูตามที่มาของเสียงนั้นก็พบว่าสามพ่อลูกสกุลหยวนล้มลงไปในกองมูลข้างท้องนา

             “สงสัยจะทำเรื่องไม่ดีไว้มากถึงได้ถูกสวรรค์ลงโทษ…” หยวนฟู่กุ้ยพึมพำออกมา “ท่านอา พี่ชาย ข้าเตือนหลายครั้งแล้วไม่ใช่หรือว่าให้ทำเรื่องไม่ดีน้อยๆ ลงหน่อยแต่พวกท่านก็ไม่ฟัง ดูสิ เห็นหรือไม่ว่ายังทำให้เจ้าสี่ต้องมาเดือดร้อนไปด้วย ตอนที่ขายังดีเขาก็ขยันทำมาหากินแม้ขาพิการก็ไม่เคยทำเรื่องไม่ดี อย่างมากสุดก็แค่ตบตีภรรยาจนหนีไปเท่านั้นเอง ถึงกระนั้นก็เถอะเขาไม่น่าจะต้องถูกสวรรค์ลงโทษเช่นนี้เจ้าสี่คงจะถูกครอบครัวที่ขาดคุณธรรมทำให้พลอยได้รับบทลงโทษจากสวรรค์ไปด้วยหาไม่แล้วภรรยาจะหนีไปได้อย่างไร”

            ทุกคนได้ฟังคำพูดของหยวนฟู่กุ้ยต่างก็คิดในใจเรื่องนี้มีอะไรซ่อนอยู่อีกมาก ด้วยเหตุนี้จึงตั้งใจเงี่ยหูรอฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อทว่ากลับไร้คำพูดออกจากปากของอีกฝ่าย ด้วยความที่มีบางคนอยากรู้จึงเอ่ยถามขึ้น

             “พวกเราอยู่หมู่บ้านเดียวกันหากทุกคนอยากรู้ก็ไปถามคนในหมู่บ้านดูก็ใช้ได้แล้ว ข้าไม่ขอพูด ประเดี๋ยวจะถูกคนกล่าวหาว่าข้าไม่มีคุณธรรมและพูดโกหก”หยวนฟู่กุ้ยบอกปัด

            ทุกคนฟังแล้วก็กลอกตา ‘แหม ก่อนหน้านี้ยังพูดออกมาเสียเยอะทีนี้ทำเป็นไม่อยากพูด’

            ในยามนี้ผู้เฒ่าหยวนกับหยวนเหล่าต้ารู้สึกเหม็นตัวเองเป็นที่สุดไหนเลยจะมีอารมณ์ไปต่อล้อต่อเถียงกับหยวนฟู่กุ้ย พวกเขาปีนขึ้นมาจากกองมูลได้ก็รีบวิ่งจากไปทันทีโดยไม่สนใจหยวนเหล่าซื่อที่ขาพิการเลยแม้แต่น้อย

            หยวนฟู่กุ้ยเห็นเจ้าสี่ที่พยายามจะปีนขึ้นมาจากกองมูลอย่างยากลำบากก็กล่าวว่า“เจ้าสี่ อย่าหาว่าข้าว่าเจ้าเลยนะ เหตุใดถึงไม่ดูเสียบ้างว่าบิดากับพี่ชายให้ความสนใจเจ้าหรือไม่ข้าจะไม่พูดถึงเมื่อก่อน ตอนนั้นขาเจ้ายังดีสามารถหากินเองได้ แต่ตอนนี้เจ้าขาพิการก็ควรให้พวกเขาช่วยดูแลเลี้ยงดูก่อนหน้านี้เจ้าออกไปทำงานอย่างยากลำบากทุกวัน เงินที่หาได้มาก็ยกให้บ้านใหญ่ไปจนหมดยามนี้เจ้าขาพิการ แต่พวกเขากลับไม่สนใจแม้เพียงน้อย

            “ข้าขอถามตรงๆ เหตุใดเจ้าถึงไม่มีภรรยาคอยดูแล และเหตุใดถึงขาพิการ เรื่องนี้เจ้าน่าจะรู้ดีอยู่แก่ใจอย่าได้โทษเจินเจินของพวกเรา เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับนางแม้แต่น้อย เป็นใครที่ไม่อยากเสียเงินถึงได้ให้ภรรยาของเจ้าไปหยิบกลอนคู่ที่บ้านสกุลกู้เป็นใครที่ไปขโมยกลอนคู่ที่บ้านสกุลกู้ และใครที่บอกให้เจ้าใช้จอบทำร้ายเจินเจินเจ้าสี่ พวกเขาติดหนี้เจ้า ดังนั้นก็สมควรจะดูแลเจ้าอย่างดีถึงจะถูก ไม่ใช่เห็นเป็นเพียงสุนัขตัวหนึ่งหากมีของกินเหลือถึงค่อยให้เจ้า!”

            หยวนฟู่กุ้ยฉวยจังหวะที่บิดากับพี่ชายไม่อยู่พูดจายุยงหยวนเหล่าซื่อ เพราะพวกบ้านใหญ่ชอบมาหาเรื่องเขาดีนักเช่นนั้นเขาก็จะหาเรื่องให้พวกนั้นอยู่ไม่สุขบ้าง!

             “ใครก็ได้ ช่วยพยุงเจ้าสี่ขึ้นมาที ข้าให้สิบอีแปะ หากใครช่วยพาเขาไปล้างเนื้อล้างตัวข้าให้ยี่สิบอีแปะ ส่วนใครไปซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้เขาใส่เปลี่ยนข้าให้ยี่สิบอีแปะเช่นกัน”

            สิ้นเสียงก็มีคนรีบเข้าไปช่วยพยุงหยวนเหล่าซื่อขึ้นมาจากกองมูล แล้วพาไปล้างเนื้อล้างตัวที่ริมแม่น้ำใกล้ๆทันที เสร็จแล้วจึงค่อยไปซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่

             “มา ดื่มน้ำขิงร้อนๆ สักถ้วย ถึงเจ้าจะไม่เห็นข้าเป็นพี่ชาย และเคยทำร้ายเจินเจินแต่ข้าก็ไม่ถือสา อย่างไรเสียเจินเจินก็ปลอดภัยดีข้าทำเหมือนสองคนนั้นไม่ได้ที่ไม่สนใจไม่ดูแลเจ้า” น้ำขิงร้อนถ้วยนี้ หยวนฟู่กุ้ยให้เงินผู้อื่นไปต้มมาให้และแท้จริงแล้วเป็นแค่น้ำร้อนธรรมดา หาใช่น้ำขิงไม่ คนพูดเคยชินกับการพูดโกหกยามที่พูดประโยคนี้ใบหน้าจึงไม่เปลี่ยนสีเลยแม้แต่น้อย

            หยวนเหล่าซื่อรับน้ำร้อนไปดื่มด้วยในใจรู้สึกหลากหลาย

             “หากไม่ใช่เพราะเจ้า ตอนนั้นข้าคงไม่ให้เจินเจินช่วยภรรยาเจ้าไว้ ซ้ำยังเชิญท่านหมอมารักษาอีกทั้งยังได้ขอร้องให้กู้ซิ่วไฉรับนางไปทำงานด้วย ทั้งหมดนี้ข้าทำเพื่อใครก็เพื่อเจ้าทั้งนั้น ด้วยกลัวว่าหากนางฆ่าตัวตายทุกคนจะหาว่าเป็นเพราะเจ้าที่บีบคั้นจนนางจบชีวิตลง แล้วกลัวว่าต่อไปจะไม่มีผู้ใดกล้าแต่งงานกับเจ้า”

            หยวนเหล่าซื่อน้ำตาคลอ ตั้งแต่ตนขาพิการก็ได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของทุกคนในบ้านใหญ่ก่อนหน้านี้ตนทำงานหนักทุกวันจึงไม่มีเวลามาคิดเรื่องเหล่านี้ แต่ยามที่ขาพิการออกทำงานไม่ได้จึงมีเวลาให้ไตร่ตรองมากขึ้นยิ่งคิดภายในใจก็ยิ่งรู้สึกเจ็บแค้น แต่ถึงอย่างไรก็ไม่อาจทำอะไรได้ยามนี้ตนเป็นคนพิการยังต้องพึ่งคนสกุลหยวนให้ช่วยดูแล

             “พี่รอง ข้า ข้าผิดต่อท่านยิ่งนัก” หยวนเหล่าซื่อเอ่ยพลางน้ำตาไหล หยดน้ำไหลออกจากตาพร้อมกับความแค้นใจที่มีต่อทุกคนในบ้านใหญ่สกุลหยวน

            หยวนฟู่กุ้ยเข้าไปกอดไหล่น้องชาย กระซิบข้างหู“เจ้าใหญ่มีเงินแต่ไม่ยอมนำออกมารักษาขาให้เจ้า ก่อนหน้านี้เจ้ารักและเอ็นดูนางมากแต่กลับเอาเงินที่มีไปให้แต่หลิ่วเหวินไฉ ไม่ยอมให้เจ้าเจ้าเอ็นดูนางเสียเปล่าจริงๆ”

            แท้จริงแล้วเขาพูดไปอย่างนั้นเอง เจ้าใหญ่จะมีหรือไม่มีเงินเขาไม่เคยรู้เลยแม้แต่น้อยรู้เพียงว่าหากพูดเช่นนี้จะต้องยิ่งทำให้เจ้าสี่แค้นบ้านใหญ่เพิ่มขึ้นอีกพูดจบยัดเงินใส่มือเจ้าสี่ “นำไปซื้อซาลาเปาไส้เนื้อกิน ดูเจ้าสิผอมอย่างกับอะไรดี น่าสงสารเหลือเกิน”

            ครั้นหยวนเหล่าซื่อกลับไปแล้วทุกคนที่ดูอยู่ก็พอจะคาดเดาเรื่องราวได้บ้างจากท่าทางของเขา ประกอบกับการรีบหนีไปของผู้เฒ่าหยวนกับหยวนเหล่าต้าเมื่อเรื่องสนุกจบลงทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้านกู้อวี้จูงมือเจินเจินกลับเข้าไปในสำนักศึกษาเช่นกัน“กองมูลพวกนั้นเป็นฝีมือเจ้าใช่หรือไม่”

            เด็กหญิงพยักหน้า “ใช่ ฝีมือข้าเอง”

             “หญ้าที่อยู่ในกองมูลก็เป็นเจ้าที่ให้คนไปใส่เอาไว้?”

            เด็กหญิงพยักหน้าด้วยสีหน้าถือดีอีกครั้ง “ใช่ ข้าฉลาดหรือไม่”

            กู้อวี้พยักหน้า “ฉลาด เจินเจินฉลาดที่สุดเพียงแต่ทำแบบนี้จะทิ้งหลักฐานให้คนสืบสาวมาถึงได้ เช่นว่าคนที่เจ้าบอกให้ไปทำ เขาอาจจะบอกคนอื่นว่าเรื่องนี้มีเจ้าเป็นคนต้นคิด”

             “ข้าไม่กลัวผู้อื่นมารู้ เป็นคนก็ต้องทำอะไรเปิดเผย กล้าทำก็ต้องกล้ารับ”เจินเจินตอบอย่างไม่ใส่ใจ นางไม่กลัวบ้านใหญ่สกุลหยวนหรอก!

             “หากทำเรื่องที่ดีก็ไม่ต้องกลัวว่าจะมีผู้ใดจะมาเห็น แต่ถ้าทำเรื่องไม่ดีก็ต้องแอบทำ”กู้อวี้พูดสั่งสอนอย่างอดทน เขาอธิบายอยู่นาน ทว่าจู่ๆ กลับคิดขึ้นได้ว่ามันไม่ถูกต้องเขาจะสอนให้นางทำเรื่องไม่ดีได้อย่างไร จึงกำชับออกไปใหม่ว่า“เจ้าจะทำเรื่องไม่ดีไม่ได้ หากเป็นเรื่องไม่ดีข้าจะเป็นคนทำเอง”

            เจินเจินรีบส่ายหน้า “ไม่ได้ บุรุษแค่คอยดูแลรูปลักษณ์ให้ดูดีก็พอส่วนเรื่องอื่นเป็นหน้าที่ของสตรี!”

             “เจินเจิน เข้าเรียนได้แล้ว”กู้ซิ่วไฉเห็นเจินเจินกับบุตรชายเข้ามาในสำนักศึกษานานแล้ว แต่มัวพูดคุยกันจึงร้องเรียก

            เจินเจินรีบวิ่งเข้าไปในห้องเรียน กู้อวี้เห็นเช่นนี้จึงได้แต่เดินตามหลังไป

            ตอนค่ำ รอจนทุกคนหลับหมดแล้ว เจินเจินลืมตาตื่น แล้วลุกจากเตียงสวมเสื้อผ้าจนเรียบร้อยดี จากนั้นปีนกำแพงออกจากบ้านเสี่ยวเฮยเห็นผู้เป็นนายตัวน้อยกำลังจะปีนกำแพงออกไปก็แกว่งหางไปมา แต่น่าเสียดายที่เด็กหญิงไม่ยอมพามันไปด้วย

            เสี่ยวเฮยรู้สึกน้อยใจยิ่งนัก!

            เจินเจินวิ่งไปที่บ้านใหญ่สกุลหยวนอย่างอารมณ์ดี นางปีนกำแพงเข้าไปในบ้านเปิดหน้าต่างทุกบาน และโรยผงบางอย่างตรงหน้าต่าง ก่อนจะเดินไปเปิดประตูคอกหมูและเล้าไก่เสร็จเรียบร้อยจึงค่อยปีนกำแพงจากมา แล้วรีบวิ่งกลับบ้านอย่างอารมณ์ดีเหมือนตอนขามาทว่าระหว่างนี้เองกลับถูกคนผู้หนึ่งเข้ามายืนขวางหน้าเอาไว้

            นางถูกจับได้เสียแล้ว!

            แกล้งทำเป็นว่าเดินละเมอจะทันไหมนะ!

            หากยังไม่ทันจะได้ตัดสินใจ นางก็ถูกคนอุ้มตัวเอาไว้พร้อมกับก้าวถอยหลังไปหลายก้าวอย่างตกใจก่อนจะเห็นว่างูที่เคยอยู่ในท้องนา ยามนี้ต่างเลื้อยมารวมอยู่ที่บ้านใหญ่สกุลหยวนเต็มไปหมด