~[[รักร้าย นายจอมโหด]]~
Ep.22
"นายเป็ใครกัน"
"อะไร มันไม่ตลก"
ผมมองดูหน้าของวาเลนเธอมีสายตาว่างเปล่าเหมือนไม่เคยรู้จักผมมาก่อน
"นึกดูดีๆ ฉันคาเอลไง"
ผมขยับเข้าไปไกล้เธอจับมือเธอแต่เธอปัดออกไป สีหน้าเธอฉายแววสับสน
"เดี่ยวฉันมานะเธอรอฉันแป๊ปนึง"
ผมบอกเธอแล้วรีบวิ่งออกมาโทรหาโจเซฟ ผมมาคุยกับหมอเื่อาการของวาเลน
"ดูจากอาการของคนไข้แล้วหมอว่าเธอคงอยู่ในอาการช๊อคความจำบางส่วนอาจหายไปแต่อาจจะแค่ชั่วคราวบวกกับการที่ศรีษะโดนกระแทกจากอุบัติเหตุตอนนี้ก็ทำได้แค่ดูแลคนไข้อย่างไกล้ชิดนะครับ"
"ขอบคุณมากครับหมอ"
ผมกลับมาที่ห้องผู้ป่วยvip วาเลนนอนหลับตามตัวเธอถูกปิดด้วยผ้าก๊อซ ผมเห็นทุกอย่างตอนที่ดีโอวิ่งไปหาวาเลนมันยอมเอาตัวเองเป็โล่รับแรงกระแทกทั้งหมดไว้ ถ้าเกิดผมอยู่ใกล้เธอในตอนนี้นผมก็ทำแบบนี้เหมือนกันผมไม่มีวันต้องทำให้เธอเ็ปแบบนี้
>>[วาเลน]<<
ฉันกลับมาพักรักษาตัวต่อหลังจากรักษาตัวที่โรงพยาบาลอยู่3อาทิตย์แด๊ดดี๊ไปรับฉันมา แต่ก็มีคนที่ชื่อคาเอลคอยตามไม่ห่างฉันถามว่าเขาเป็อะไรกับฉันเขาบอกว่าเป็คู่หมั้น แต่ทำไมฉันถึงกลับจำเื่ราวระหว่างฉันกับเขาไม่ได้เลย หมอบอกว่าฉันความจำหายไปแค่บางส่วนโชคยังดีที่ฉันยังรู้ว่าตัวเป็ใคร
"เหนื่อยไหม อยากจะกินอะไรหรือเปล่า"
"ไม่เป็ไร ขอบคุณนะ"
คาเอลมาที่บ้านฉันเกือบทุกวันเขาจะคอยถามว่าฉันเป็ยังไงบ้างรู้สึกยังไงบ้าง จะถามตลอดว่าจำเขาได้หรือยัง
"จัดการทุกอย่างให้ดี อย่าให้มีปัญหา"
"......"
"กูบอกแล้ว ว่ามันช่วยวาเลนไว้ยังไงมันก็ต้องรอด"
"ใครช่วยฉัน"
ฉันเอ่ยถามคาเอลที่แอบมาคุยโทรศัพท์ที่สวนหลังบ้าน คาเอลมีสีหน้าตื่นใเขาคงปิดบังอะไรฉันไว้ใช่ไหม
"บอกฉัน บอกฉันมา"
"ฉันจะอธิบายให้เธอฟัง"
หลังจากฟังเื่ราวทุกอย่างฉันขอให้คาเอลพามาหาดีโอฉันหวังว่าฉันจะจำเขาได้แต่เปล่าเลย
ตอนนี้ฉันกำลังมองดูใบหน้าของคนตรงหน้าดีโอที่ใช้เครื่องช่วยหายใจหัวของเขาถูกผันด้วยผ้าก๊อซมีสายระโยงระยางเต็มไปหมด ฉันน้ำตาเอ่อล้นแบบไม่รู้ตัว คาเอลที่เห็นฉันร้องให้ก็ดึงฉันเข้ามากอดไว้
"เขาจะฟื้นใช่ไหม ใช่ไหมคาเอล"
"ใช่ มันจะฟื้นแค่ตอนนี้มันกำลังพักอยู่"
"เป็เพราะฉันใช่ไหม"
"เปล่าเลย เป็เพราะคนเลวๆคนหนึ่งต่างหากไม่ใช่ความผิดของเธอนะวาเลน"
คาเอลลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน ฉันกอดเขาร้องให้ออกมาถ้าไม่ใช่ฉันดีโอคงไม่เป็แบบนี้
ดีโอทีหลังจากนำตัวส่งโรงพยาบาลเขาได้รับการผ่าตัด2ครั้ง หมอบอกว่าเขายังไม่ฟื้นอาการยังน่าเป็ห่วง ฉันกลับมานอนพักที่บ้านในหัวคิดแต่เื่อุบัติเกตุ
"โอ๊ยย ปวดหัวจัง"
ฉันหยิบยาที่หมอให้มากิน ความเครียดสะสมตอนนี้แทบจะรัดคอฉันตายอยู่แล้ว ถ้าเขาไม่ฟื้นขึ้นมาฉันจะทำยังไง
ฉันมาเยี่ยมดีโอทุกวันมาคอยอ่านหนังสือให้เขาฟังหวังว่าเขาจะได้ยินเสียงฉันแล้วฟื้นขึ้นมา
"นายต้องฟื้นนะดีโอ นายต้องฟื้นขึ้นมานะ"
ฉันพูดได้แค่ประโยคนี้กับดีโอแค่บอกให้เขาฟื้นขอให้เขาฟื้นเท่านั้น
หนึ่งเดือนแล้วที่ฉันมาคอยเฝ้าดีโอ คาเอลอาสาจะมารับมาส่งฉันตลอดแต่ฉันก็ปฎิเสจไป
"วันนี้อากาศดีนะดีโอนายน่าจะตื่นขึ้นมาดูบ้างนะว่าตอนนี้อากาศสดใสขนาดไหน"
ฉันเอื้อมมือไปกุมมือดีโอหวังให้เขารับรู้ถึงความรู้สึกฉัน
"เธอจะมาที่นี่ทุกวันเลยหรือไง"
"มันเื่ของฉัน แล้วนายจะมาทำไม"
"ฉันแค่เป็ห่วงเธอ การที่เธอจะมาเฝ้ามันทุกวันแต่ตัวเธอเองแย่ลงแบบนี้เธอคิดว่ามันดีหรือไง"
"ถ้านายจะมาพูดเื่พวกนี้ก็ไม่ต้องมา"
ฉันหันหลังให้คาเอลมองดูดีโอที่นอนหลับอยู่ คาเอลที่เห็นฉันไม่้าพูดกับเขาก็เดินออกไปทันที
กึก~ กึก~
นิ้วมือของดีโอขยับฉันยิ้มออกมาทันทีรีบะโเรียกหมอมาดูอาการ
หลังจากที่หมอตรวจอาการต่างๆของดีโอเสร็จแล้วฉันก็รีบถามอาการเขาทันที
"นายเป็ยังไงบ้าง เจ็บตรวไหนอีกไหม"
"เธอละ ไม่เป็ไรนะ"
"อือ ฉันขอโทษที่ต้องทำให้นายต้องเจ็บตัวเพราะฉัน"
"ฉันเต็มใจ บอกแล้วไงฉันจะปกป้องดูแลเธอ"
"ขอโทษนะ แต่ฉันจำมันไม่ได้"
ฉันเล่าถึงอาการความสำบางส่วนขาดหายไปของฉันให้ดีโอฟัง เขาพยายามเข้าใจและไม่ถามเซ้าซี้ฉันอีก
ิอีก1เดือนถัดมาดีโอออกจากโรงพยาบาลได้แล้วเขาแค่ต้องเข้าเผือกในแขนข้างซ้าย
ฉันเลยอาสาที่จะไปส่งเขาที่บ้าน และกลับมาพัก้อาแรงที่บ้านฉันต่อ
กึก~ อื้อ~
ฉันพยายามจะร้องเรียกคนให้ช่วยทันทีที่มีใครมาคร่อมร่างฉันไว้
"ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า"
"นายบ้าไปแล้วเหรอ คิดจะทำอะไร"
ฉันพูดสวนทันทีเมื่อคนตรงหน้าคือคาเอล
"เธอหลบหน้าฉันตลอดแบบนี้ นี่เป็ทางเดียวที่ฉันจะได้คุยกับเธอสักที"
"มันไม่ตลกนะที่นายจะขึ้นมาบนห้องฉันแบบนี้"
"ตอนนี้ไอ้ดีโอมันไม่เป็อะไรแล้วเธอก็ไม่ต้องไปดูแลมันแล้ว"
"นายไม่มีสิทธิ์มาบอกให้ฉันทำนั่นทำนี่นะ"
"แต่ฉันไม่อยากเห็นเธอกับมันอยู่ด้วยกันอีก"
"เพราะอะไร"
"เพราะฉันรักเธอมากมากจนจะทนดูเธอกับมันต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว"
"แล้วตอนนั้นนายไปอยู่ที่ไหน ทำไมดีดอถึงช่วยฉันไม่ใช่นาย"
"ฉันพยายามจะช่วยเธอแล้วแต่ไม่ทัน"
"งั้นนายจะหวังอะไร ดีโอที่ช่วยฉันแท้ๆยังไม่เคยเรียกร้องอะไรจากฉันเลย"
"เธอมักจะเข้าข้างมันก่อนฉันเสมอ หึ! ถึงคนที่ช่วยเธอในตอนนั้นเป็ฉันเธอก็ยังไปเข้าหาไอ้ดีโออยู่ดี เพราะขนาดฉันทำเพื่อเธอขนาดไหนมันยังไม่มีค่าพอด้วยซ้ำ"
"ถ้าคนๆนั้นเป็นายฉันจะขอไม่ให้นายฟื้นขึ้นมาอีก"
ฉันพูดด้วยความโกรธจัดรู้ว่าฉันพูดออกไปนั้นโหดร้ายขนาดไหน คาเอลนิ่งไปสักพักเขาก็แค่นหัวเราะออกมาเขายิ้มอย่างร้ายกาจอย่างที่ฉันไม่รู้ว่าเขาจะสื่ออะไร
"เข้าใจแล้ว ฉันเข้าใจแล้ว"
คาเอลลุกเดินไปที่ระเบียงหน้าต่างเขาปีนขึ้นไปแล้วะโลงไป เสี้ยวใบหน้าเขาในตอนนั้นมันแฝงความเศร้าเอาไว้คำพูดมากมายที่ฉันอยากจะพูดแค่กลับพูดไม่ออกทำไมฉันถึงทรมานขนาดนี้นะ
961
