วิเศษ วาเรีย ภาคหน่วยบริการประชาชน

“พวกนายนี่ดูสนิทกันจังเลยนะ ถึงขนาดคุยกันโดยไม่สนใจ ดูการประลองคู่อื่นเลย”

เมื่อซินซินได้ยินคำพูดของเด็กหนุ่มขณะที่เขากำลังยืนคุยกับฟินน์ภายในห้องเตรียมตัวของผู้เขาประลองที่เดินเข้ามาทักเขา ก็หันไปมองยังลานประลองซึ่งมีจอขนาดใหญ่ ที่แสดงการจับคู่ ของคู่ประลองทั้งสี่คู่อยู่และบนสนามประลองก็เริ่มการต่อสู้ของคู่แรกไปแล้ว

“อะไรกันคู่แรกเริ่มแล้วอย่างนั้นเหรอไม่รู้ตัวเลย...ขอบคุณที่เตือนนะ”

ซินซินพูดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าการประลองเริ่มแล้วพร้อมกับหันไปขอบคุณเด็กหนุ่มที่เดินมาบอกเขาด้วย

“ก็ฉันเห็นพวกนายคุยกันถึงเดินมาบอกน่ะ เพราะว่าคู่ต่อไปก็คู่ของเพื่อนนายแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวไปเตรียมตัวก่อนนะ”

ฟินน์ที่เห็นว่าชื่อตัวเองอยู่คู่ประลองคู่ที่สองก็ปลีกตัวออกไปเพื่อเริ่มเตรียมตัว เมื่อเห็นว่าฟินน์ไปเตรียมตัวแล้วเด็กหนุ่มก็เริ่มชวนซินซินคุยด้วยการเอ่ยถามซินซินขึ้นมา

“นี้นายสนใจชมรมอะไรอยู่ยังงั้นหรอ”

“ไม่รู้สิฉันไม่ค่อยได้เข้ามาร่วมทำกิจกรรมอะไรกับพวกเขาเท่าไหร่”

“อย่างงั้นเหรอ ส่วนฉันอยู่ชมรมนักผจญภัยนะฉันกำลังพยายามมองหาคนที่ดูแข็งแกร่งอยู่ เพื่อตั้งทีมนักผจญภัยในอนาคต นายไม่สนใจบ้างหรอ”

“ชมรมนักผจญภัยอย่างงั้นหรอ?”

“อย่าบอกนะว่านายไม่รู้จักน่ะ กลุ่มคนที่ผจญภัยเพื่อล่าสมบัติในสถานที่ลี้ลับต่างๆ และรับงานว่าจ้างจากชนเผ่าเพื่อทำภารกิจที่นอกเหนือการดูแลของหน่วยบริการประชาชนไง...มันดูน่าตื่นเต้นมากเลยใช่ไหมละ”

เด็กหนุ่มที่เห็นซินซินไม่รู้จักนักผจญภัย ก็รีบอธิบายออกมาให้ซินซินฟังพร้อมกับสีหน้าที่ตื่นเต้นและดูหลงใหลในนักผจญภัยอย่างมาก แต่ซินซินกลับส่ายหน้าปฏิเสธออกไป

“ฉันมีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นแล้วนะคงไม่ได้หรอก”

“ว่าแล้ว…นี่ฉันผิดหวังอีกแล้วสินะ”

เด็กหนุ่มที่ได้ยินคำตอบของซินซินก็ก้มหน้าแสดงความผิดหวังออกมา ก่อนที่จะกลับมาร่าเริงอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

“ยังไงเราก็ยังต้องเรียนที่นี่ไปอีกหลายปีหวังว่านายจะเปลี่ยนใจนะ…ฉันนะถูกใจความสามารถของนายตอนที่สู้กับลีออนมาก ถึงจะยังไม่ได้ทำอะไรก็เถอะ”

ซินซินที่ได้ยินคำพูดของเด็กหนุ่ม ก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะรู้สึกอย่างไร เพราะเขาตีความไม่ถูกเลยว่ากำลังโดนชื่นชม หรือล้อเลียน แต่ในขณะที่ซินซินกำลังคิดอยู่นั้น ก็มีเสียงประกาศที่ดึงความสนใจเขาไปก่อน

“คาฟินน่าเป็๲ผู้ชนะ”

“อะ…อะไรกันทำไมคู่ที่สองจบเร็วขนาดนี้ละ”

เมื่อซินซินรู้ว่าคู่ที่สองจบลงแล้วก็รู้สึกประหลาดใจพร้อมกับเสียดายที่ไม่ได้ดูการประลองของฟินน์ เขาค่อยๆ หันหน้าไปมองยังเด็กหนุ่มที่มาชวนคุย ด้วยสายตาที่ไม่พอใจอย่างมากและกำลังจะโยนความผิดทั้งหมดให้แก่เขา

“ทำไมมองชั้นด้วยสายตาอย่างนั้นละเรายังไม่ได้เริ่มประลองกันเลยนะ นายก็มีสีหน้าอยากจะโจมตีฉันแล้วอย่างงั้นหรอ”

“ใช่แล้วล่ะฉันอยากโจมตีนายมากจริงๆ”

“ถ้างั้นก็ไปประลองกันเลยเถอะ คู่ต่อไปเป็๲นายกับฉันพอดี”

เมื่อได้ยินคำพูดของเด็กหนุ่ม ซินซินก็เลยหันไปมองยังจอขนาดใหญ่ข้างสนาม ซึ่งได้แสดงชื่อคู่ที่สามว่าซินซินกับซอยด์

เมื่อซินซินเดินมายังเวทีประลองก็ได้ยินเสียงโห่ร้องจากนักเรียนที่ยินดีกับฟินน์ดังลั่นไปทั่วสนามประลอง

“สู้สู้นะ”

ฟินน์ได้พูดให้กำลังใจแก่ซินซินที่เดินสวนขึ้นไปบนเวทีพอดีพร้อมกับส่งรอยยิ้มให้แก่เขา ทำให้ซินซินที่ได้รับรอยยิ่มนั้นมาก็มีกำลังใจอย่างมาก และยืนประจันหน้ากับซอยด์อย่างมั่นใจอยู่บนลานประลอง พวกเขาทั้งสองคนเมื่อเดินขึ้นมาบนลานประลองแล้วก็เริ่มสวมอุปกรณ์ป้องกันที่รับมา จนเสียงของครูผู้คุมสนามประลอง เอ่ยถามทั้งคู่ขึ้นเมื่อเห็นว่าพวกเขาใส่อุปกรณ์ป้องกันเสร็จแล้ว

“ทั้งคู่พร้อมกันหรือยัง”

“พร้อมแล้วครับ” “พร้อมแล้วครับ”

เสียงของซินซินและซอยด์ตอบขึ้นพร้อมกันให้แก่ครูผู้คุ้มการประลอง

“เริ่มการประลองได้”

ด้วยความไม่พอใจของซินซินที่มีให้กับซอยด์ เขาก็ปล่อยแสงออกจากมือไปทางซอยด์ทันที ซินซินคิดจะจบการต่อสู้ให้เร็วที่สุดโดยไม่ปล่อยให้ซอยด์ได้แสดงฝีมือเหมือนกับคนที่เขาเคยสู้ด้วยก่อนหน้านี้ แต่เหมือนว่าซินซินจะดูถูกคู่ต่อสู้ของเขาเกินไป แสงที่ซินซินปล่อยไปนั้นได้ถูกอาวุธบางอย่างที่ซอยด์ถืออยู่กันเอาไว้

“อาวุธวิเศษอย่างงั้นหรอ”

ภาพตรงหน้าของซินซินในตอนนี้นั้นเป็๲ภาพของซอยด์ที่ถืออาวุธขนาดใหญ่ ที่มีความยาวกว่าร้อยห้าสิบเ๢๲๻ิเ๬๻๱ บริเวณปลายของอาวุธเป็๲ปลายหอกขนาดเล็ก พร้อมกับหัวค้อนที่ยื่นออกไปด้านข้าง และอีกฝั่งก็เป็๲หัวขวาน ด้วยสีของอาวุธที่เป็๲สีเงิน ผสมสีขาวทำให้ดูเป็๲อาวุธที่มีความเป็๲เอกลักษณ์เฉพาะตัวอย่างมาก จนไม่ใช่อาวุธที่พบหาได้ทั่วไป

แสงที่ซินซินปล่อยใส่ซอยด์ได้ถูกอาวุธของเขารับมันไว้ได้หมดโดยที่ซอยด์แค่ตั้งอาวุธไว้ด้านหน้าของเขา เมื่อซินซินเห็นว่าซอยด์มีความสามารถมากกว่าที่เขาคิดไว้มาก ซินซินจึงเริ่มโจมตีอีกครั้งด้วยการเปลี่ยนการโจมตีด้วยแสงของเข้าจากที่ปล่อยแสงไปเฉยๆ เป็๲ยิงบอลแสงให้พุ่งไปยังซอยด์แทน

ทันทีที่บอลแสงลูกแรกจะไปถึงซอยด์ ซินซินก็ปล่อยบอลแสงออกไปอีกลูกทันที เขากระหน่ำปล่อยบอลไปอีกหลายลูกเพื่อจบการประลอง เพราะคิดว่าอาวุธที่ใหญ่โตของซอยด์จะมีความเชื่องช้าและไม่สามารถกันการโจมตีที่รวดเร็วและมีปริมาณมากได้

แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้เป็๲ไปอย่างที่ซินซินคิด ทุกการโจมตีที่เข้าปล่อยออกไปกลับโดนซอยด์เหวี่ยงอาวุธของเขา ปัดป้องไว้ได้หมดด้วยความว่องไวจนสร้างความตกตะลึงให้กับซินซินและเด็กนักเรียนคนอื่นๆ อย่างมาก ต่อภาพของเด็กหนุ่มที่เหวียงอาวุธใหญ่กว่าตัวเองไปมาราวกับอาวุธนั้นไม่มีน้ำหนักเลย

ซินซินที่เห็นความสามารถของซอยด์ก็ปล่อยบอลแสงออกไปอีกอย่างไม่หยุดยั้ง การโจมตีครั้งนี้ แม้จะเหมือนเดิมแต่จุดประสงค์ของการโจมตีนั้นเปลี่ยนไป ซินซินคิดแต่เพียงว่าจะไม่ปล่อยให้ซอยด์ได้มีจังหวะโจมตีกลับมาหาเขาได้เด็ดขาด เพราะอาวุธของซอยด์นั้นดูน่ากลัวเกินไป

การต่อสู้ของทั้งสองนั้นสร้างเสียงฮือฮาไปทั่วทั้งโดม เพราะการต่อสู้ที่ผ่านมานั้นต่างจบด้วยความรวดเร็ว ทำให้การต่อสู้ตรงหน้าสร้างความสนุกสนานให้กับนักเรียนคนอื่นอย่างมาก   เว้นแต่ฟินน์ที่ยืนครุ่นคิดบางอย่างอยู่เพราะได้ยินบางอย่างออกมาจากปากของซินซิน

“อาวุธวิเศษอย่างงั้นหรอ”

ฟินน์ที่เห็นการต่อสู้ของซอยด์ก็มีคำถามมากมายขึ้นมาในหัวและเป็๲อีกครั้งที่เขาพยายามหันหน้าไปมารอบตัวเพื่อหวังที่จะสบตากับใครสักคนให้ช่วยอธิบายถึงอาวุธวิเศษให้เขาฟั งแต่ก็ไม่ประสบพบเจอกับใครที่จะอธิบายให้เขาฟังได้เลย

จนเขาจำใจต้องหยิบสมาร์ทโฟนของเขาขึ้นมาพร้อมกับเลือกไปที่รายชื่อที่มีชื่อของอินอยู่และกดติดต่อไปหาเขา เสียงรอสายนั้นดังขึ้นอยู่สักพักจนกระทั่งคนที่ฟินน์ติดต่อไปรับสาย ฟินน์ไม่ได้รอให้ฝ่ายตรงข้ามได้พูดเลย เขารีบยิ่งคำถามออกไปทันที

“อินนายอยู่ไหนน่ะ ไม่มาดูการประลองหรอ”

“ไม่…โทรมาถามแค่นี้อย่างนั้นหรอ”

“นี่ฉันจริงจังนะ มีเ๱ื่๵๹ที่ฉันสงสัยมากๆ จนต้องติดต่อหานาย”

“นี้เราสนิทกันถึงขนาดอยากรู้อะไรก็โทรมาถามก็ได้แล้วยังงั้นหรอหะ! นายลืมไปแล้วหรอว่าทำอะไรกับฉันไว้”

“ยังโกรธอยู่อีกหรอ อย่างอลไปเลย ก็ฉันไม่รู้จะไปถามใครนิ”

“แค่นี้นะ”

“เดี๋ยวก่อนๆ”

ฟินน์ที่เห็นว่า คนที่คุยสนทนาด้วยเหมือนกำลังจะวางสายก็รีบพูดห้ามเขาไว้ก่อน และกดเปิดกล้องของสมาร์ทโฟนเพื่อพูดคุยกันแบบเห็นหน้า

“มีอะไร….สะ…สายตาอยากรู้อยากเห็น นี่อีกแล้ว”

ทันทีที่คู่สนทนากดยอมรับการพูดคุยแบบเห็นหน้าก็ต้องเจอเขากับสายตาอยากรู้อยากเห็นของฟินน์ทันที เมื่อฟินน์เห็นว่าคู่สนทนาเปิดการพูดคุยแบบเห็นหน้าแล้วก็รีบหันกล้องไปทางซอยด์ที่กำลังฟาดฟันอาวุธวิเศษของเขา ปัดป้องบอลแสงของซินซินอยู่

“นายเห็นอาวุธขนาดใหญ่นั้นไหมฉันอยากรู้ว่ามันคืออะไรอย่างนั้นหรอ ฉันได้ยินซินซินพูดว่าอาวุธวิเศษ”

“ก็เหมือนกับอุปกรณ์ที่ช่วยให้ใช้วิเศษได้ที่ติดอยู่ที่ฝ่ามือนายนั่นแหละ แค่มันมีรูปแบบเป็๲อาวุธและมีพลังพิเศษในตัวมันเอง”

“ก็เท่ากับใช้พลังพิเศษได้2อย่างนะสิ…มันจะไม่ดูโกงไปหน่อยหรอ”

“นี้มันโลกของทุนนิยมนะ มีเงินก็ไปหาซื้อสิ แค่ราคาพอๆ กับบ้านหลังหนึ่งเท่านั้นเอง”

“อย่างงี้นี้เอง ขอบคุณมากนะ”

เมื่อฟินน์ได้ยินคำอธิบายที่มีเ๱ื่๵๹เงินเขามาเกี่ยว ก็รีบหันกล้องมาหาตัวเองอีกครั้งหนึ่งเพื่อตัดบทสนทนาทันทีและกล่าวขอบคุณออกไปพร้อมกับรอยยิ้มประจำตัวเขา แต่อยู่ดีๆ ก็มีข้อความขึ้นมาเตือนว่าคู่สนทนาได้บันทึกภาพหน้าจอระหว่างคุย และวางสายไป

ภาพของซินซินที่กำลังกระหน่ำปล่อย บอลแสงออกจากมือทั้งสองข้าง ให้พุ่งไปใส่ซอยด์ช่างเป็๲การต่อสู้ที่เกินคาดคิดสำหรับเด็กอายุสิบสาม ความสามารถของซินซินนั้นสร้างความตื่นเต้นให้กับนักเรียนที่มาดูการประลองวิเศษอย่างมากเพราะถ้าเทียบกับนักเรียนคนอื่นแล้วเขาถือว่ามีความสามารถมากที่สุดเลยก็ว่าได้ เพราะคงมีเด็กไม่กี่คนที่สามารถปล่อยวิเศษโจมตีคู่ต่อสู้ได้ขนาดนี้ แต่ที่ซินซินสามารถโชว์ความสามารถออกมาได้นั้น ก็เพราะว่าเขาได้เจอคู่ประลองที่เก่งกาจด้วย

“นายนี่เก่งกว่าที่คิดเหลือเกินนะ”

ซินซินที่กำลังโจมตีซอยอยู่ก็ได้กล่าวชื่นชมเขาออกไป ระหว่างที่กำลังใช้บอลแสงโจทตีไปด้วย

“นายก็เหมือนกันทำชั้นลำบากแทบแย่เลย”

“ฉันคิดว่าฉันจะเก็บท่าไม้ตายนี้ไว้ใช้กับลีออนแต่ไม่คิดเลยว่าต้องนำมาใช้กับนาย”

ซินซินที่กำลังจะหมดแรง เนื่องจากการโจมตีต่อเนื่องกินวิเศษของเขาไปมาก ก็เริ่มบีบอัดแสงสีขาวไว้ที่อุ้งมือทั้งสองข้างของเขา ก่อนที่จะทิ้งมือข้างหนึ่งไปหยิบเม็ดยาที่ซ่อนไว้ในกระเป๋ากางเกงของตัวเอง

“ลีออนลูกของวีรบุรุษคนนั้นที่นายพ่ายแพ้ให้น่ะเหรอ”

“ใช่แล้ว เพราะอย่างงั้นฉันถึงจะแพ้นายไม่ได้ ฉันจะต้องเข้ารอบไปต่อสู้กับหมอนั้น”

ซินซินพูดออกมาด้วยสีหน้าที่จริงจังพร้อมกับประกาศเจตนารมณ์และความมุ่งมั่นของเขาออกไป

“แต่คนที่ชื่อลีออนไม่ได้ลงแข่งด้วยนี้หน่า ถึงนายเอาชนะฉันไปได้ จะไปเจอกับเขาได้ยังไงกัน?”

“ว่ายังไงนะ!”