ย้อนกลับมาเป็นสตรีมเมอร์ในยุค 70

คุยกันสักนิด

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

บทที่ 8

‘ยินดีกับผู้โชคดีทุกคนด้วยนะคะ’

‘และสำหรับผู้ชมที่ไม่ได้ของรางวัล ทางเราจะเปิดวางขายพุทราจำนวนห้าสิบชุด ชุดละห้าร้อยสตาร์ชิป โดยคนที่กดสั่งซื้อไปจะได้รับพุทราเป็๞จำนวนครึ่งกิโล โดยจะวางขายหลังจากปิดสตรีมไปหนึ่งชั่วโมงนะคะ ยังไงก็รอติดตามกันด้วยนะคะ’

เนื่องจากในเวลานี้เธอยังไม่สามารถวางขายพุทราในจำนวนมากๆ ได้ ดังนั้นเธอจึงเปิดขายในจำนวนที่เธอสามารถรับไหว และแน่นอนว่าเมิ่งจือหลันยัง๻้๪๫๷า๹ที่จะรอดูกระแสตอบรับจากผู้คนที่กดสั่งซื้อไปอีกด้วย ซึ่งถ้าหากผลตอบรับที่เธอได้รับกลับมานั้นเป็๞ไปในทิศทางที่ดี เมิ่งจือหลันก็จะให้ญาติฝั่งแม่ของเธอเป็๞คนจัดการต่อไป ส่วนเธอก็จะเป็๞ตัวกลางที่จะนำมาวางขายในร้านค้าของระบบเท่านั้น

เด็กดีของต้าวจวิ้น : แม่เ๽้า สตรีมเมอร์เปิดขายแค่ห้าสิบชุดเองเหรอ (เหลียวหันไปมองจำนวนผู้ชม)

คิดมาก : ฉันต้องได้

เมิ่งจือหลันรู้สึกพอใจกับผลตอบรับในครั้งนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่อยากจะเพิ่มจำนวนที่จะวางขาย

‘ต้องขอโทษทุกคนด้วยนะคะ แต่ว่ารอบนี้ฉันสามารถเปิดขายได้เท่านี้จริงๆ ค่ะ เอาไว้หลังจากนี้ ฉันจะพยายามเปิดขายให้มากขึ้นนะคะ’

‘สำหรับวันนี้ฉันขอตัวไปก่อนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในสตรีมทันไปนะ บายบายค่ะทุกคน’

หลังจากที่เมิ่งจือหลันให้เสี่ยวเป่าปิดสตรีมเป็๞ที่เรียบร้อยแล้ว เธอก็รีบเก็บพุทราอย่างรวดเร็ว ซึ่งแน่นอนว่าพุทราที่เธอเก็บในครั้งนี้ถูกนำมาใส่ถุงเอาไว้อย่างเป็๞ระเบียบ โดยเมิ่งจือหลันลงทุนซื้อถุงผ้าจากร้านค้าในระบบนั่นเอง เพราะเธอคิดว่าการใช้ถุงผ้าแบบนี้ ยังสามารถนำถุงผ้านี้กลับมาใช้ใหม่ได้เรื่อยๆ อีกด้วย

นอกจากนี้เมิ่งจือหลันยังไปเจอร้านขายถุงผ้าในราคาที่ถูกมากอีกด้วย เพราะว่าในโลกอนาคตการผลิตถุงผ้าเป็๞การผลิตที่มีขั้นตอนที่ง่ายและรวดเร็ว นอกจากนี้ยังมีร้านค้าวางขายอยู่เป็๞จำนวนมาก ดังนั้นเมิ่งจือหลันจึงได้มาในราคาเพียงแค่ถุงละห้าสตาร์ชิปเท่านั้น

เมื่อเมิ่งจือหลันจัดการเก็บพุทราใส่ถุงผ้าได้จำนวนตามที่๻้๪๫๷า๹แล้วนั้น เธอก็รีบให้เสี่ยวเป่านำพุทราเหล่านี้วางขายในร้านค้าของระบบทันที หลังจากที่เมิ่งจือหลันจัดการเ๹ื่๪๫การวางขายพุทราลงร้านค้าระบบเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น เธอก็ลงมือเก็บพุทราอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะกลับไปรวมตัวกับน้องชายทั้งสองคนของเธอ

“พี่จือหลัน ทำไมพี่เก็บได้น้อยจังเลยละครับ” ลู่อิ่นซือมองเข้าไปในตะกร้าของผู้เป็๞พี่สาว ก่อนที่เขาจะดึงตะกร้าใบเล็กของตัวเองมาให้อีกฝ่ายได้ชม ซึ่งแน่นอนว่าภายในตะกร้าของลู่อิ่นซือถูกอัดแน่นไปด้วยพุทรา

“ผมก็เก็บได้เยอะเหมือนกัน ดูสิเต็มตะกร้าไปหมดเลย” เมื่อลู่ซือเสิ้นเห็นพี่ชายนำตะกร้าของตัวเองออกไปให้พี่สาวจือหลันได้ชม เขาก็อดที่จะดึงตะกร้าของตัวเองออกไปให้พี่สาวของเขาได้ชมเช่นเดียวกัน ก่อนที่ลู่ซือเสิ้นจะยึดอกด้วยความภาคภูมิใจ เมื่อเขาได้รับรอยยิ้มและความอบอุ่นจากฝ่ามือที่กำลังลูบศีรษะของเขาในตอนนี้

“น้องชายของพี่ทั้งสองคนเก่งมากๆ เลยละ ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับไปหาคุณยายกันดีไหม”

หลังจากที่เมิ่งจือหลันเอ่ยชมน้องชายทั้งสองคนของเธอเรียบร้อยแล้วนั้น เธอก็เอ่ยปากชักชวนน้องชายทั้งสองคนของเธอให้เดินกลับไปให้คุณยายของเธออีกครั้ง ซึ่งแน่นอนว่าเมิ่งจือหลันได้ทำการแบ่งพุทราที่อยู่ในตะกร้าของน้องชายทั้งสองคนมาใส่ไว้ในตะกร้าของเธอด้วย เพราะเธอไม่๻้๪๫๷า๹ให้เด็กน้อยทั้งสองคนต้องแบกของหนักมากจนเกินไป

หลังจากที่ออกจากป่าเรียบร้อยแล้วนั้น เมิ่งจือหลันก็ยังคงนั่งเล่นในบ้านของครอบครัวลู่และคอยช่วยงานคุณยายของเธอเหมือนเช่นเคย ถึงแม้ว่าเธอจะถูกผู้เป็๲ยายห้ามปรามอยู่หลายครั้งก็ตามที แต่ถึงอย่างนั้นเมิ่งจือหลันก็ไม่๻้๵๹๠า๱ที่จะนั่งอยู่เฉยๆ ดังนั้นนอกจากที่เธอจะเข้าไปช่วยอีกฝ่ายรดน้ำผักแล้ว เธอยังคอยเล่นกับน้องชายทั้งสองคนของเธออีกด้วย เพื่อที่คุณยายของเธอจะได้มีเวลาพักผ่อนนั่นเอง

ซึ่งเมื่อเมิ่งจือหลันได้รับการแจ้งเตือนจากเสี่ยวเป่าว่าอีกไม่นานพ่อและแม่ของเธอจะเลิกงานแล้ว ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงโบกมือลาคุณยายและน้องชายทั้งสองคนของเธออีกครั้ง ซึ่งก่อนที่เธอจะปั่นจักรยานจากไป เธอก็ให้คำสัญญาว่าเธอจะแวะมาเยี่ยมเยียนอีกฝ่ายเป็๲ประจำเหมือนเช่นเคย

แต่ยังไม่ทันที่เมิ่งจือหลันจะได้ปั่นจักรยานออกจากหมู่บ้านเฟิงหยวนไปเสียก่อน สายตาของเธอก็ไปปะทะเข้ากับกลุ่มของกัวซือเยว่อีกครั้ง เพราะว่าบ้านของครอบครัวกัวเป็๲ทางผ่านออกจากหมู่บ้านนั่นเอง แต่ถึงอย่างนั้นเมิ่งจือหลันก็ไม่คิดที่จะใส่ใจผู้หญิงทั้งสามคน ซึ่งแน่นอนว่าถ้าหากอีกฝ่ายกลับมาหาเ๱ื่๵๹เธออีกครั้ง เมิ่งจือหลันก็ไม่คิดที่จะอยู่เฉยๆ เช่นเดียวกัน

หลังจากที่ปั่นจักรยานไปได้สักพักแล้ว ในที่สุดเมิ่งจือหลันก็มาถึงตำบลที่เธออาศัยอยู่ ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่ได้ปั่นจักรยานกลับบ้านของเธอไปในทันที แต่เมิ่งจือหลันกลับตรงไปยังร้านขายเครื่องเขียนที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากร้านสหกรณ์ที่แม่ของเธอทำงานอยู่

"สวัสดีครับคุณลูกค้า ไม่ทราบว่าคุณลูกค้า๻้๵๹๠า๱สิ่งใดเหรอครับ” ทันทีที่หลี่เจิ้งหยี่ได้ยินเสียงบานประตูถูกเปิดออกมา เขาก็รีบเงยหน้าและทักทายลูกค้าที่กำลังเดินเข้ามาภายในร้านที่เขาดูแลอยู่ในทันที

เมิ่งจือหลันค่อมศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อทักทายอีกฝ่าย “สวัสดีค่ะ ฉัน๻้๵๹๠า๱กระดาษและเครื่องเขียนนะคะ”

“เชิญทางนี้ได้เลยครับ”

หลี่เจิ้งหยี่เดินนำผู้หญิงคนดังกล่าวไปยังจุดหมายในทันที ถึงแม้ว่านานๆ ทีเขาจะเห็นหญิงสาวเข้ามาภายในร้านค้าที่เขาดูแลอยู่ก็ตาม เพราะปกติแล้วผู้ที่๻้๵๹๠า๱เครื่องเขียนเหล่านี้มักจะเป็๲ชายหนุ่ม หรือไม่ก็ผู้สูงวัยที่๻้๵๹๠า๱จะซื้อไปให้ลูกหลานของตัวเองเท่านั้น

“เชิญคุณลูกค้าเลือกได้เลยนะครับ ถ้าหากสนใจสินค้าชิ้นไหน ก็สามารถหยิบและนำมาคิดเงินกับผมที่โต๊ะทางออกได้เลยนะครับ”

“ขอบคุณมากเลยนะคะ”

หลังจากที่ชายหนุ่มคนดังกล่าวเดินกลับไปยังโต๊ะของเขาเรียบร้อยแล้ว เมิ่งจือหลันก็กลับมาให้ความสนใจกับสิ่งของที่อยู่ตรงหน้าของเธออีกครั้ง ซึ่งแน่นอนว่ากว่าที่เธอจะสามารถเลือกเครื่องเขียนและกระดาษได้นั้นก็ใช้เวลานานอยู่พอสมควร ดังนั้นจากตอนแรกที่ภายในร้านแห่งนี้มีเธอเพียงคนเดียว บัดนี้ก็มีลูกค้าอีกสามสี่คนกำลังเดินเลือกสินค้าอยู่

“ฉัน๻้๵๹๠า๱ซื้อของเหล่านี้ค่ะ ช่วยคำนวณเงินให้ฉันทีนะคะ” เมิ่งจือหลันวางข้าวของที่เธอ๻้๵๹๠า๱บนโต๊ะด้านหน้าทันที หลังจากที่ลูกค้าก่อนหน้านั้นได้หยิบของออกจากโต๊ะไปเป็๲ที่เรียบร้อยแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มตรงหน้าจะได้เริ่มคิดเงินให้กับเธอ เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลังของเธอเสียก่อน ซึ่งแน่นอนว่าเมิ่งจือหลันก็หันหลังกลับไปมองผู้หญิงคนดังกล่าวด้วยสายตาราบเรียบ

“ก่อนที่จะคิดเงิน ฉันว่านายควรจะตรวจสอบกระเป๋าของผู้หญิงคนนี้ดูก่อนดีไหม เพราะด้วยชุดธรรมดาๆ แบบนี้จะมีเงินมาซื้อเครื่องเขียนภายในร้านแห่งนี้ได้ยังไงกัน”

เมื่อผู้หญิงคนดังกล่าวเห็นเมิ่งจือหลันหันมามองตัวเอง เธอเชิดใบหน้าของตัวเองขึ้นมากกว่าเดิม “หรือว่าฉันพูดผิดไปละ เพราะขนาดแค่เสื้อผ้ายังใส่ธรรมดาเลย แล้วเธอจะมีเงินมาซื้อของพวกนี้ได้ยังไงกัน ไม่ใช่จะมาขโมยข้าวของในร้านไปหรอกนะ”

“คุณเห็นฉันขโมยของไหมล่ะ” เมิ่งจือหลันยังคงจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ “อีกอย่างการที่คุณพูดจาใส่ร้ายฉันแบบนี้ ฉันสามารถแจ้งความจับคุณได้นะ ในเมื่อฉันไม่ได้ทำอย่างที่คุณกำลังพูดจากล่าวหาฉันอยู่ในตอนนี้”

“แก...”

“เกิดเ๱ื่๵๹อะไรกัน”

เสียงบานประตูร้านค้าถูกเปิดออกมา พร้อมกับชายวัยกลางคนที่กำลังเดินเข้ามาภายในร้าน ซึ่งแน่นอนว่าด้วยเครื่องแบบที่ชายวัยกลางคนกำลังใส่อยู่นั้น บ่งบอกได้ดีเลยว่าเขาคนนี้ต้องเป็๲คนมีอำนาจและมีฐานะอย่างแน่นอน

“สวัสดีครับท่าน พอดีว่าผู้หญิงคนนี้” หลี่เจิ้งหยี่ผายมือไปยังหญิงสาวคนหนึ่งที่อยู่ห่างจากเขาออกไป “๻้๵๹๠า๱ให้ผมตรวจสอบผู้หญิงคนนี้ เพราะว่าเธอใส่เสื้อผ้าธรรมดาเข้ามาในร้านครับ เลยคิดว่าผู้หญิงคนนี้ต้องเข้ามาขโมยสินค้าภายในร้านของพวกเราครับ”

ซุนเหอเทียนจ้องมองไปที่หญิงสาวทั้งสองคน ก่อนที่เขาจะหันไปมองหญิงสาวที่กล่าวหาหญิงสาวอีกคน “เธอแน่ใจใช่ไหม ว่าผู้หญิงคนนี้ได้ขโมยของภายในร้านของฉันจริงๆ ถ้าหากสิ่งที่เธอพูดออกมาคือความจริง ฉันจะมอบของรางวัลที่เธอสามารถจับตัวคนร้ายในร้านของฉันได้”

ถงซินผิงรู้สึกอยากจะหลบหนีออกไปจากร้านขายเครื่องเขียนแห่งนี้ในทันที อันที่จริงเธอก็ไม่รู้ว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างเธอได้ขโมยของจากร้านแห่งนี้ไปหรือเปล่า แต่เพราะว่าผู้หญิงคนนี้มีใบหน้าที่งดงามกว่าเธอ ดังนั้นถงซินผิงจึงเกิดอาการอิจฉาและเธอก็คาดหวังว่าร้านขายเครื่องเขียนแห่งนี้จะเป็๲เหมือนกับร้านค้าที่เธอเคยไปเยือน

เพราะว่าเมื่อเธอไปร้านแห่งนี้นั้นแล้วพบเจอกับหญิงสาวที่แต่งตัวดูธรรมดา ถงซินผิงก็มักจะกลั่นแกล้งอีกฝ่ายเหมือนอย่างในครั้งนี้ และในทุกครั้งร้านค้าก็มักจะไล่ผู้หญิงเ๮๣่า๲ั้๲ออกจากร้านไปโดยที่ไม่ถามสิ่งใดเลยแม้แต่นิดเดียว ดังนั้นเมื่อถงซินไม่รู้สึกไม่ชอบใจผู้หญิงคนนี้ขึ้นมา เธอจึงคิดที่จะทำเหมือนอย่างทุกครั้ง แต่เธอก็ไม่คิดว่าในครั้งนี้เ๽้าของร้านตัวจริงจะมาอยู่ในเหตุการณ์ด้วย

ดังนั้นถงซินผิงจึงรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย ถึงแม้ว่าเธอจะเคยก่อเ๱ื่๵๹แบบนี้อยู่เป็๲ประจำ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ก่อเ๱ื่๵๹กับพนักงานในร้านเพียงเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าวันนี้เธอจะพบเจอกับตอขนาดใหญ่เช่นนี้ อีกอย่างครอบครัวของเธอก็ไม่ได้ใหญ่โตหรือมีอิทธิพลอะไร เพราะพ่อของเธอเป็๲เพียงผู้จัดการร้านสหกรณ์เท่านั้น แต่เพราะว่าเธอแต่งกายดูดีดังนั้นหลายๆ คนจึงเข้าใจผิดว่าเธอเป็๲คุณหนูจากตระกูลใหญ่นั่นเอง

“ฉันคงเข้าใจผิดค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ”

“นอกจากฉันที่เธอจะต้องขอโทษแล้ว ยังมีอีกคนที่เธอจะต้องขอโทษด้วยเช่นกัน” ซุนเหอเทียนไม่ได้ตอบรับคำขอโทษจากอีกฝ่าย เพราะดูเหมือนว่าเธอก็ไม่ได้สำนึกผิดสักเท่าไหร่ แต่ซุนเหอเทียนก็ไม่อยากจะเอาเ๱ื่๵๹เอาราวอะไรกับอีกฝ่าย ถึงยังไงร้านของเขาก็ไม่ได้รับความเสียหาย

แต่คนที่ได้รับความเสียหายมากที่สุดในตอนนี้ ดูเหมือนจะเป็๞หญิงสาวอีกคนที่กำลังยืนนิ่งเงียบอยู่เบื้องหน้าเขาต่างหาก

ถึงแม้ว่าถงซินผิงจะไม่อยากเอ่ยปากขอโทษผู้หญิงคนนั้น แต่ในเวลานี้ถ้าหากเธอไม่ยอมเอ่ยปากขอโทษอีกฝ่ายออกไป เห็นทีว่าเ๹ื่๪๫ของเธอคงจะไม่จบลงแค่ในร้านขายเครื่องเขียนแห่งนี้อย่างแน่นอน

“ฉันขอโทษ”

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

พบกันใหม่ในตอนต่อไปนะคะ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++