ระบบ AI พิชิตแดนเซียน

        บทที่39

        นายน้อยสาม

        บรรยากาศในห้องโถงเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจตนเอง

        กวนเทียนยืนนิ่งอยู่กลางแสงสลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างไม้

        เขายังคงจ้องลูกน้องที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาเย็นเยียบก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงต่ำแผ่ว แต่หนักแน่นดั่งหินผาทับใจ

        “นี่เป็นคำสั่งของผู้ใด?”

        ถ้อยคำที่เรียบง่าย ทว่าทรงอำนาจนัก

        เพราะกวนเทียนย่อมรู้ดีว่ารองหัวหน้าฝูแม้ทะเยอทะยานเพียงใด ก็ไม่อาจตัดสินใจลอบทำลายกลุ่มกลีบบุปผาเพียงลำพังโดยเฉพาะอย่างยิ่ง...การใช้พิษกร่อนปราณ

        นั่นไม่ใช่สิ่งที่กลุ่มหมาล่าเนื้อจะสามารถครอบครองได้ด้วยตัวเอง

        ย่อมมีผู้บงการอยู่เบื้องหลัง!

        ลูกน้องเบื้องหน้าชะงักงันอยู่ชั่วขณะสีหน้าลังเลราวกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

        แววตาหวาดกลัวฉายชัดขณะที่เงยหน้าขึ้นสบสายตาของกวนเทียนก่อนจะตัดสินใจเอ่ยรายงานออกไปอย่างระมัดระวัง

        “เป็นคำสั่ง...ของนายน้อยสามขอรับ”

        เมื่อถ้อยคำนั้นเอ่ยจบ

        บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่ก่อนแล้วกลับยิ่งหนักอึ้งขึ้นอีกหลายเท่าตัว

        กวนเทียนไม่เอ่ยคำใดต่อทันทีเขาเงียบงัน ดวงตาทอดมองไกลไปยังความว่างเปล่า

        นิ้วมือเรียวยาวข้างหนึ่งเคาะเบาๆที่หลังมืออีกข้าง ช้าๆ เป็นจังหวะ

        ทว่าในทุกจังหวะเคาะนั้น ราวกับสายลมเย็นพัดผ่านแผ่นหลังของผู้ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าให้หนาวสั่นไม่หยุด

        เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจ

        แต่สำหรับผู้ที่คุกเข่าอยู่มันกลับยาวนานราวนิรันดร์

        ท้ายที่สุด กวนเทียนจึงเงยหน้าขึ้นดวงตาเรียบนิ่งราวบึงน้ำไร้คลื่น

        เขาเอ่ยเสียงเรียบ เงียบสงบ แต่หนักแน่นดั่งตะปูตอกกลางอก

        “พวกเราทำอันใดไม่ได้แล้ว”

        ลูกน้องเบื้องหน้าเงยหน้าขึ้นช้า ๆดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย

        “ท่านหัวหน้า...”

        กวนเทียนปรายตามองลูกน้องเพียงครู่ก่อนจะเอ่ยต่อ

        “ป่าอสูรเป็นพื้นที่เช่นไรเจ้าไม่รู้หรือ?”

        “ภายในนั้นต่อให้คนตายก็ไม่อาจถามหาความรับผิดชอบจากผู้ใดได้”

        เขาหยุดเพียงครู่แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นกว่าเดิม

        “เพราะเช่นนั้นเรื่องนี้...ข้าจะไปถามนายน้อยสามเอง ว่าควรทำอย่างไรต่อไป”

        ดวงตาของเขาแม้สงบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความระแวดระวังและความเยือกเย็นที่อันตรายยิ่งกว่าเพลิงเผาทั้งแผ่นดิน

        “ขอรับ!”

        ลูกน้องขานรับในทันทีเสียงสั่นเล็กน้อย แต่เปี่ยมด้วยความเคารพและหวาดกลัว

        กวนเทียนยังคงยืนเงียบอยู่กลางห้องโถงเงาร่างของเขาใหญ่โตยิ่งกว่าก่อนหน้า

        ทว่าความเงียบในห้องนี้...กลับคล้ายเงาของพายุที่กำลังรอวันระเบิด!

        …

        เบื้องหน้าปากถ้ำที่เงียบสงัดในยามเช้า

        หยุนโม่ยืนสงบนิ่งร่างสูงในอาภรณ์สีดำของเขา ดวงตาคู่นั้นทอดมองไปยังสิ่งที่ตั้งเรียงรายอยู่ตรงหน้าหุ่นยนต์สองตัว ที่เพิ่งประกอบสำเร็จสดๆ ร้อนๆ

        มันมิใช่เพียงแค่หุ่นแรงงานทั่วไปหากแต่เป็น หุ่นยนต์ต่อสู้ติดอาวุธเต็มรูปแบบ

        ทั้งสองมีรูปร่างสัดส่วนคล้ายมนุษย์ ร่างกายสูงใหญ่ประมาณสองจั้งพื้นผิวของมันสร้างจากแร่วิญญาณหลายชนิดที่ผ่านการหลอมและตีขึ้นรูปอย่างละเอียดพื้นผิวเหล็กสีดำด้านแวววาวจาง ๆ ในยามต้องแสง

        ข้อต่อแขนขามีความยืดหยุ่นลื่นไหลปราศจากเสียงฝืดหรือกลไกติดขัด ด้านในบรรจุแกนพลังงานวิญญาณที่ซับซ้อน ออกแบบมาให้กลืนกลายกับระบบควบคุมอัตโนมัติขั้นสูงสุด

        ตรงกลางหน้าอกของพวกมันเว้นที่ว่างเป็นช่องกลมขนาดหนึ่งฝ่ามือ

        ภายในช่องกลมนั้นคือ แกนดูดกลืนปราณวิญญาณ

        มันจะดึงปราณจากธรรมชาติหรือจากแหล่งพลังงานสำรองที่ติดตั้งภายในเพื่อใช้หล่อเลี้ยงทั้งระบบและเสริมพลังการต่อสู้ให้ทวีคูณ

        บริเวณข้อมือทั้งสองข้างประกอบติดตั้ง ปืนพกสีดำสนิท รูปทรงเรียบง่าย ทว่าทรงพลัง

        เป็นอาวุธพิเศษที่ออกแบบมาโดยเฉพาะสามารถยิงกระสุนที่หลอมรวมพลังปราณเข้าไป ทำให้พลังทำลายล้างสูงพอที่จะทะลวงเกราะปราณของผู้ฝึกตนระดับหลอมกายาขั้นกลางได้โดยไม่ยากเย็น

        หยุนโม่ยืนกอดอกมองมันอยู่นานพลางกวาดสายตามองโครงสร้างและการประกอบของหุ่นยนต์ทั้งสองอย่างละเอียด

        ก่อนจะเอ่ยถามออกมาเสียงเรียบ

        “ไม่ธรรมดา...ร่างของหุ่นยนต์ตัวนี้สามารถต้านทานการโจมตีได้ถึงระดับไหน?”

        เสียงใสของ โนวา ปัญญาประดิษฐ์คู่กายดังขึ้นข้างหูเขาทันที

        “ความสามารถในการป้องกันและความแข็งแกร่งของร่างกายเทียบเท่าผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาขั้นกลางขอรับ”

        “การทดสอบก่อนหน้าแสดงให้เห็นว่าสามารถต้านทานพลังโจมตีตรงจากผู้ฝึกตนหลอมกายาขั้นสูงได้อย่างน้อยสามครั้งก่อนโครงสร้างจะได้รับความเสียหายขอรับ”

        หยุนโม่พยักหน้ารับคำดวงตาทอประกายพึงพอใจขึ้นเล็กน้อย

        มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบปลายคางเบา ๆพลางพึมพำกับตัวเอง

        “เสียดายจริง ๆ...ตอนนี้ใช้กำลังทั้งหมดไปสร้างเกราะรบ ถ้าหากมีวัตถุดิบพอจะสร้างหุ่นยนต์ต่อสู้แบบนี้เพิ่มได้อีกสักสิบหรือยี่สิบตัว...”

        เขาหยุดคำไว้ครู่หนึ่งดวงตาทอดมองออกไปยังขอบฟ้าที่เต็มไปด้วยหมอกจางๆ

        ก่อนจะหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ

        “ข้าก็สามารถยึดเมืองอวี้หยางได้อย่างสบายๆเลย”

        ในตอนนี้วัตถุดิบส่วนใหญ่ที่เขานำกลับมาจากป่าอสูรถูกนำไปใช้ในการผลิต ชุดเกราะรบ ซึ่งกำลังอยู่ในกระบวนการสร้างขั้นสุดท้าย

        หากชุดเกราะนั้นเสร็จสิ้น...

        หยุนโม่จะสามารถเคลื่อนไหวในโลกของผู้ฝึกตนได้อย่างสมบูรณ์แบบแม้เป็นปุถุชนธรรมดา 

        เขายิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองหุ่นยนต์ทั้งสองตัวอีกครั้ง

        “อย่างน้อย...ในตอนนี้ก็พอใช้งานได้อยู่บ้าง”

        หยุนโม่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าปากถ้ำร่างสูงสง่าไม่เคลื่อนไหวราวกับรูปสลัก

        แต่แล้ว เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นตรงหน้า

        เสียงใสของ โนวา ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทอย่างชัดเจน

        “นายท่านขอรับระบบกู้คืนความทรงจำ กู้คืนข้อมูลบางส่วนได้แล้วขอรับ”

        พร้อมกับคำรายงานร่างโปร่งใสของโนวาในรูปก้อนขนกลมนุ่มก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหยุนโม่หันสายตาไปเพียงเล็กน้อยก่อนรับฟังต่อ

        “นายท่านต้องการทำความเข้าใจกับความทรงจำทั้งหมดเลยหรือไม่ขอรับ?”

        คำถามที่ไม่มีทางปฏิเสธได้หยุนโม่พยักหน้าทันที 

        “ได้!!”

        เพียงสิ้นเสียงตอบรับ

        ด้านหน้าของเขาก็พลันมี หน้าต่างโปร่งใสปรากฏขึ้นกลางอากาศ

        แสงสีฟ้าจาง ๆ ลอยเรืองรองรูปแบบหน้าต่างคล้ายกระจกวิญญาณ แต่ทว่ามีเพียงหยุนโม่ผู้เดียวที่มองเห็น

        บนหน้าต่างนั้น ข้อมูลมากมายถูกจัดเรียงอย่างเป็นระบบ

        ทั้งตัวอักษร ภาพจำลองและแผนผังที่โนวาได้สรุปจากเศษความทรงจำของรองหัวหน้าฝูที่ถูกหยุนโม่สังหารไปก่อนหน้านี้

        หยุนโม่ขยับร่างกายเล็กน้อยก่อนนั่งลงบนโขดหินใหญ่เบื้องหน้าปากถ้ำ

        แสงแดดสาดส่องกระทบร่างทำให้เงาเรียวของเขายืดยาวพาดผ่านพื้นหิน

        นิ้วเรียวของเขาเลื่อนไปบนแผงข้อมูลเบื้องหน้าอย่างเชื่องช้าและมั่นคงดวงตาคมทอดมองตัวอักษรและภาพข้อมูลอย่างใจเย็น

        ไม่เร่งร้อน ไม่ร้อนรน

        ทว่าทุกถ้อยคำ ทุกบรรทัดถูกจดจำและประมวลผลในสมองอย่างเงียบงัน

        เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนสายลมพัดเปลี่ยนทิศ

        ท้ายที่สุด หยุนโม่ก็ค่อย ๆ ลดมือลงพร้อมถอนหายใจเบา ๆ พลางส่ายศีรษะช้า ๆ

        “อืม...น่าเสียดายไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับคนที่อยู่เบื้องหลัง กับการลงมือของหมิงเยว่หลานเลย”

        น้ำเสียงของเขาราบเรียบ “แต่ถ้าคาดเดาไม่ผิดก็มีแต่ตระกูลหลี่เท่านั้นที่อยู่เบื้องหลังกลุ่มหมาล่าเนื้อและรองหัวหน้าฝู”

        “การเคลื่อนไหวทั้งหมด...มันสอดคล้องกันเกินไป”

        เขาหยุดคำพูดลงเพียงชั่วครู่ก่อนทอดสายตามองไปยังภาพข้อมูลที่เหลือ

        “ในครั้งนี้...ไม่ค่อยมีข้อมูลใหม่ๆ เลย”

        “ช่วยไม่ได้...ถึงอย่างไรก็เป็นแค่ความทรงจำบางส่วนเท่านั้น”

        หยุนโม่เอ่ยขึ้นราวกับกล่าวปลอบตนเองแม้ดวงตายังคงเรียบนิ่ง

        มือของเขายังคงเลื่อนหน้าต่างข้อมูลไปมาราวกับกำลังค้นหาเบาะแสที่อาจซ่อนอยู่ในรายละเอียดเล็กน้อยที่ยังไม่เห็นชัด

        ท้ายที่สุด

        เขาก็ส่ายศีรษะเล็กน้อยอีกครั้งก่อนปิดหน้าต่างข้อมูลลง