PAULSON พอลสัน : รักให้จำ (มี Ebook แล้วนะคะ)

        "ว่าแต่ คุณมาคนเดียวเหรอครับ"

        "เปล่าค่ะ...ฉันมากับเพื่อน" จันทร์เจ้าเดินไปจูงแขนเรียวให้เข้ามาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มตรงหน้าด้วยกัน แต่ไม่นึกว่า จะบังเอิญได้มากขนาดนี้ "นี่เพื่อนฉันชื่อเรียวค่ะ"

        "ยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้งนะครับ คุณเรียว" ชายหนุ่มยื่นมือไปตรงหน้าเธอเป็นการทักทายของชาวต่างชาติ แต่สำหรับเธอมันกลายเป็นความหวาดกลัวแบบผิดปกติ เพราะเขาคือคนที่เคยมาหาเธอที่โรงแรมเมื่อครั้งก่อน

        เธอจำได้แล้วว่าเขาชื่ออะไร...

        "ยินดีที่ได้เจออีกครั้งค่ะ คุณมิลเลอร์" เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปเช็คแฮนด์จับมือเขาเพื่อตอบรับก่อนจะฝืนยิ้มออกมา

        "รู้สึกว่าวันนี้คุณเรียวจะสวยขึ้นกว่าวันนั้นนะครับ"

        "..." เรียวพยายามดึงมือออกแต่กลับโดนบีบไว้ก่อนที่ชายหนุ่มจะก้มหน้าลงจุมพิตที่หลังมือของเธออย่างช้าๆ

        "ดีใจที่ได้เจอคุณมากๆ เลยครับ"

        "..." เธอดึงมือเธอออกมาแล้วแนบไว้ข้างลำตัว จันทร์เจ้าดึงแขนเสื้อเพื่อนสาวก่อนจะกระซิบข้างหู

        "แก...รู้จักเขาด้วยเหรอ"

        "..."

        "โลกกลมมากเลยนะครับ ที่พวกคุณสองคนดันเป็นเพื่อนสนิทกัน"

        "ฮ่าๆๆ นั่นสิคะ"

        "งั้นขอผมเลี้ยงข้าวพวกคุณสองคนได้ไหมครับ"

        "ได้ยังไงกัน...ฉันต้องซื้อเสื้อคืนคุณอีกนะคะ"

        "เรื่องนั้นความจริงไม่ต้องซื้อคืนผมก็ได้ครับ...แต่ถ้าคุณรู้สึกผิด...ก็เลี้ยงอาหารผมแทนได้ไหมครับ"

        "เลี้ยงอาหาร...คุณว่างวันไหนคะ"

        "วันนี้เลยได้ไหมครับ...ผมว่างพอดี"

        "..."

______________________________________

        17.34 น.

        ร้านอาหาร

        "เชิญสั่งได้ตามสบายเลยนะคะ"

        "ครับผม"

        "เอ่อ...ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ"

        เรียวตัดสินใจลุกขึ้นและเดินออกไปจากร้านอาหารเพื่อทำธุระส่วนตัวก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำ แต่ก็มีชายหนุ่มยืนขวางไว้

        "ผมขอคุยกับคุณหน่อยได้ไหมครับ"

        "จะคุยอะไรคะ"

        "เรื่องของแฟนคุณ...ก็คงถือว่าเป็นเรื่องของคุณด้วยมั้ง"

        "..."

        "อย่าทำสีหน้าแบบนั้นสิครับ...ผมแค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง...แค่อยากจะถามว่าพอลสันสบายดีไหมครับ"

        "สบายดีค่ะ"

        "แล้ว...จะจัดงานแต่งเมื่อไหร่ครับ...คิดไว้หรือยัง"

        แปลกจริง ทำไมต้องมายืนหน้าห้องน้ำด้วย แทนที่จะไปถามตรงโต๊ะอาหาร แล้วมายืนทำท่าทางอย่างกับนักเลง เธอยิ่งมองยิ่งรู้สึกขัดตา ไม่ชอบเอาเสียเลย

        "...ทำไมไม่ไปคุยกันที่โต๊ะคะ...มายืนคุยตรงนี้คงไม่ค่อยเหมาะ"

        "ก็อยากมีเวลาคุยเป็นส่วนตัวนิดหน่อยครับ"

        "..." น่ากลัวเกินไปแล้วนะ "ไม่ต้อง...เขยิบเข้ามาใกล้ขนาดนั้นก็ได้" เขาพยายามเดินเข้ามาใกล้พร้อมทั้งจ้องมองด้วยสายตาเหมือนเสือจะเขมือบเหยื่อกิน

        "ผมอยากรู้จัง..." เธอเดินถอยหลังจนติดกำแพง ส่วนเขาก็ยื่นมือไปลูบแก้มเธอช้าๆ "...ว่าทำไมพอลสันถึงได้หลงรักคุณมากขนาดนี้"

        "..."

        "เรามาทำความรู้จักกันสักหน่อยดีไหมครับ"

        "คุณ...กำลังคุกคามฉันอยู่นะคะ"

        "ผมทำอะไรเหรอ"

        "ก็สิ่งที่คุณทำอยู่...แล้วอีกอย่าง...ฉันเป็นแฟนของคุณพอลสัน...เพื่อนของคุณ"

        "ฮ่าๆๆ ...ตลกจัง...ฮ่าๆๆ "

        "ขำอะไรของคุณ"

        "คุณ...คุณบอกว่าผมเป็นเพื่อนกับเขา...ฮ่าๆๆ "

        "หรือไม่ใช่คะ"

        "ครับ มันต้องไม่ใช่สิ...ก็แค่เคยเป็น...แต่ตอนนี้คงเรียกได้ว่าคู่เวรคู่กรรมมากกว่า"

        "..." เธอก็ว่าอย่างนั้นแหละ ดูเขาไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่ ตั้งแต่วันนั้นล่ะ

        "แล้วตกลง...เราสองคน...จะ..."

        "คุณเรียวครับ...ผมมารับคุณกลับบ้านครับ" เสียงผู้ชายแทรกเข้ามาทำให้เรียวรีบหันไปมองด้วยความคาดหวัง

        คุณเชน...มาช่วยเธอแล้ว

        "อ่อ..." เรียวดันหน้าอกแกร่งของชายตรงหน้าออกก่อนจะรีบเดินเข้าไปหาเชน

        "คุณพอลสันคงให้คุณมารับฉันใช่ไหมคะ"

        "ใช่ครับ"

        "งั้น..." เธอหันไปมองมิลเลอร์แล้วยิ้มน้อยๆ ออกมา "ขอตัวก่อนนะคะ"

        "เชิญครับ" มิลเลอร์ยิ้มตอบพร้อมกับสอดมือเข้ากระเป๋ากางเกงมองดูหญิงสาวเดินจากไปด้วยสายตานิ่งเฉย

        หลังจากที่เรียวเดินออกห่างมาได้พอสมควรแล้วก็ถอนหายใจออกช้าๆ ด้วยความโล่งอก แล้วลูบหน้าอกตัวเองแผ่วเบา

        "คุณเรียวไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ...เขาไม่ได้ทำอะไรคุณใช่ไหม"

        "ดีนะที่คุณมาช่วยฉันไว้ทัน...ไม่งั้น...ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง" เรียวยืนนิ่งสงบจิตใจสักพักก็หันไปมองเชนด้วยความสงสัย "ว่าแต่คุณมาทำอะไรที่นี่คะ"

        "นายให้ผมคอยตามดูแลคุณอยู่แล้วครับ"

        "ตามดูแลฉันเหรอ"

        "นายมีศัตรูเยอะ...คนพวกนั้นก็ต้องเข้าหาคนใกล้ชิดกับนายมากที่สุด...ก็คือคุณ"

        "แล้วคุณมิลเลอร์...เขาเป็นใครคะ..."

        "...เรื่องนี้"

        "บอกฉันหน่อยได้ไหม...เขากับคุณพอลสันมีเรื่องอะไรกันมาก่อน...ผู้ชายคนนั้นเขาดูไม่ค่อยน่าไว้ใจ"

        "คือ...เรื่องนี้...คุณเรียวถามนายเองดีกว่านะครับ"

        "คิดว่าเขาจะบอกฉันเหรอคะ...ตอนนี้คุณเป็นลูกน้องของฉัน..." เรียวกอดอกแล้วมองเขาอย่างเผด็จการ "ฉันถาม...คุณก็ต้องบอก"

        "..."

        "เป็นคำสั่ง"

____________________________________

        23.01 น.

        ท่ามกลางความเงียบสงัด ภายในห้องสี่เหลี่ยม หญิงสาวนอนหงายจ้องมองเพดานด้านบนอย่างเหม่อลอย ในหัววนเวียนคำพูดของเชนที่ได้บอกเธอตอนก่อนจะลงจากรถ

        'ถ้าผมบอกคุณ...คุณจะอยู่ห่างจากมิลเลอร์ไหมครับ'

        'คุณลองบอกสิคะ'

        'มิลเลอร์...คือคนที่สั่งฆ่านายเมื่อยี่สิบปีก่อน...แต่คนที่รับเคราะห์แทน...คือแม่ของนายครับ'

        '...'

        'เรื่องนี้ที่ผมบอกคุณเรียว...เพราะอยากให้คุณระวังตัว...อย่าให้ผู้ชายคนนั้นเข้าใกล้...ไม่อยากนั้นนายจะต้องเป็นห่วงคุณมากแน่ๆ '

        'ไหนเขา...บอกว่าคนที่ฆ่าแม่ถูกเขาจัดการไปแล้ว'

        'ใช่ครับ...ผู้ชายคนที่ลงมือถูกนายจัดการไปแล้ว...แต่คนที่อยู่เบื้องหลังจริงๆ ยังอยู่ดีกินดี...สิ่งที่คุณเรียวควรทำคืออย่าทำให้นายต้องเป็นห่วงคุณมากกว่านี้เลยนะครับ'

        '...'

        'นายรักคุณมากแค่ไหนคุณน่าจะรู้...และด้วยเรื่องนี้คนที่เป็นจุดอ่อนของนายก็คือคุณเหมือนกัน...ผมบอกคุณเพราะอยากให้คุณดูแลตัวเองมากกว่านี้ อย่าไว้ใจใครง่ายๆ '

        'ฉัน...เข้าใจแล้วค่ะ'

        "ทำไม...ฉันถึงไม่เคยคิดมาก่อนเลยนะ" สิ่งที่เชนพูด ถูกทุกอย่าง เขาคือผู้ชายที่ไม่มีใครทำอะไรได้เลย แข็งแกร่งมาก จนมาเจอเธอ และเธอก็กลายเป็นจุดอ่อนที่สุดในชีวิตของเขา ที่ใครต่อใครต่างเข้ามาเพื่อคิดจะทำลายเขาผ่านเธอ

        และมิลเลอร์ก็คงเป็นอีกคนที่คิดจะเข้ามาทำลายเขาเช่นกัน...

____________________________________

        23.09 น.

        แกร๊ก

        ฟรึ่บ

        "จีน..."

        "แม่...ทำไมยังไม่นอนอีกคะ" เธอเปิดไฟข้างกำแพง ก็เห็นแม่กำลังนั่งอยู่ในความมืด

        "รอเรานั่นแหละ...ทำไมกลับดึกจัง...คุณภัทรให้ไปทำงานอะไร"

        "ก็...เจอผู้ใหญ่นะคะ...ไม่มีอะไรหรอก" จีนเดินเข้าไปในห้องครัว เปิดตู้เย็นหยิบน้ำเปล่าออกมาเทใส่แก้วเพื่อดื่ม แต่อาจเพราะกลิ่นน้ำหอมและกลิ่นเหล้ามันแรงเกินไป ทำให้แม่ของเธอได้กลิ่นไปด้วย

        "กลิ่นเหล้านี่นา"

        "ดื่มมานิดหน่อยค่ะ"

        "จีน..." เธอหยิบบางสิ่งออกมาจากกระเป๋าและวางไว้บนโต๊ะกินข้าว

        "นี่คือเอกสารการซื้อที่ดินค่ะ"

        "คุณภัทร...เซ็นแล้วเหรอ"

        "ค่ะ"

        เธอมองแม่ของตัวเองที่หยิบเอกสารขึ้นมาอ่านด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ก็ตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ภายนอกอาจจะดูเหมือนไม่เป็นอะไรแต่ภายในจิตใจกลับแหลกสลายไม่มีชิ้นดี

        เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อตั้งใจจะชำระล้างร่างกาย แต่ยังไม่ทันถึงที่หมาย สายตาก็เหลือบไปที่กระจก และได้เห็นสภาพตัวเองที่แสนจะน่าสมเพช...เธอเกลียดตัวเอง...เกลียด...

        เพร้ง!

        มือบางหยิบกระถางต้นไม้อันเล็กข้างๆ ปาไปที่กระจกดังกล่าวจนแตกละเอียด...

______________________________________

        วันต่อมา

        09.02 น.

        "เห้ย...ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ" หญิงสาวเดินหาวมาแต่ไกลก่อนจะวางกระเป๋าที่โต๊ะตัวเองแล้วเดินเข้ามาหาชายหนุ่ม

        "ยังเลยพี่...แม่ปิดบ้านแล้วบอกว่าขี้เกียจลงมาเปิดประตูให้ตอนดึก...ผมเลยนอนที่นี้"

        "แล้วทำอะไรอยู่"

        "ข่าวเรื่องนางแบบ..."

        พรึ่บ!

        ฝ่ามือบางปิดปากเขาอย่างรวดเร็วเพื่อป้องกันคำพูดที่โผล่ออกไปจะไปเข้าหูของใคร

        "ฉันบอกแกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้เบาๆ หน่อย..." เธอถลึงตาโตด้วยความไม่พอใจแล้วเอามือลง "เดี๋ยวคนอื่นได้ยิน"

        "ขอโทษครับ..." ชายหนุ่มเบาเสียงลง "ผมได้ข้อมูลมาจากเพื่อนสนิทที่ทำงานอยู่ในบริษัท LB แล้วครับ"

        ทันทีที่หญิงสาวได้ยินก็รีบทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ข้างๆ และเลื่อนตัวให้เข้าไปใกล้มากที่สุด

        "บอกดิ ได้อะไรมาบ้าง"

        "คือว่า...เพื่อนผมที่ทำงานในบริษัทนั้น บอกว่า รายชื่อนางแบบในต้นสังกัดของบริษัทไม่มีชื่อของผู้หญิงคนนั้นแล้วครับ...มันหายไปจากระบบ"

        "หายไปจากระบบเหรอ"

        "ครับ มันไปหาข้อมูลหลายรอบแล้วแต่หาไม่เจอ"

        "แล้วมันจะหายไปได้ยังไง"

        "มันไม่ได้หายไปหรอกพี่...ผมว่า...เขาต้องถูกฉีกสัญญาทิ้งแน่"

        "นั่นสิ! "

        "แล้วนี่ก็เป็นครั้งแรกที่มีการฉีกสัญญานางแบบทิ้ง...ทั้งที่นางแบบทำเงินได้มากขนาดนั้น"

        "บางทีอาจมีอะไรที่เราไม่รู้ก็ได้"

        "แล้วจะเอายังไงดีพี่...จะบอกหัวหน้าดีไหม"

        "แกว่า...ถ้าฉันเอาเรื่องนี้ไปบอกหัวหน้า จะโดนว่าไหมล่ะ"

        "..."

        "เมื่อวานโดนบ่นมา ยังหูชาไม่หาย ถ้าเอาไปบอกอีกมีหวังโดนไล่ออกแน่"

        "แต่ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนในบริษัทของ LB แล้วนะครับ ในเมื่อไม่เกี่ยวกับบริษัท หัวหน้าคงไม่ว่าอะไรมั้ง..."

        "อืม...ต้องหาหลักฐานที่หนาแน่นกว่านี้อีกหน่อย"

        "ยังจะให้หาอะไรอีกครับ"

        "วันนี้เราจะไปตามจับผิดดารา...ก็ลองดูแล้วกันว่าผู้หญิงคนนั้นจะมาไหม...ถ้ามา...คราวนี้ฉันจะเอาเรื่องนี้ไปลงเว็บนอกเอง"

        "พี่...ถ้าหัวหน้ารู้..."

        "ฉันไม่พูด แกไม่พูดแล้วใครจะรู้"

        "..."

        "ภาวนาไว้แล้วกันว่าอย่าเจอ เพราะถ้าเจอก็ไม่รอดแน่ๆ "

______________________________________

        11.03 น.

        ก๊อก ก๊อก ก๊อก

        "ไปเปิดประตูสิ"

        "ครับ คุณมิลเลอร์" เลขาข้างกายเดินไปเปิดประตู แต่...

        พรึ่บ!

        เลขาหนุ่มถูกเควินผลักออกเพื่อให้หลีกทางให้เจ้านายเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับลูกน้องอีกประมาณ 5-6 คน

        "อะไรกัน...มาเยี่ยมถึงที่นี่เลยเหรอ"

        "ไง..." พอลสันยกยิ้มแล้วเดินไปนั่งเก้าอี้เดี่ยว ตรงข้ามกับมิลเลอร์ "เห็นอยากเจอ...ก็เลยมาหา"

        "ฮ่าๆๆๆ ...อะไรกัน...ฉันไปอยากเจอนายที่ไหน..." มิลเลอร์ทำท่าทางครุ่นคิดก่อนจะมีสายตาเป็นประกายคล้ายคิดอะไรออก "อ่อ...สงสัยคุณเรียวเป็นคนบอกสินะ...ว่าเมื่อวานฉันเจอกับเธอมา...ไม่สิ...ลูกน้องคนนั้นของนายมากกว่าที่เป็นคนบอก"

        "อย่าคิดว่าฉันไม่รู้...ว่าแกคิดจะทำอะไร"

        "แล้วคิดว่าฉันจะทำอะไรล่ะ" สายตาของทั้งคู่ฟาดฟันกันไปมา ต่างคนต่างไม่มีใครยอมใคร "ทำไมเล่า...แค่เจอกับแฟนนายแค่นี้...ถึงขนาดต้องถ่อมาหาเลยหรือไง"

        "อยากสู้กัน ก็อย่ายุ่งกับคนอื่น"

        "คนอื่นที่ไหน...นั่นเมียนายเชียวนะ"

        "ฉันไม่ใช่พอลสันในอดีต...อย่าคิดว่าจะทำอะไรข้ามหัวกันได้" พอลสันกัดฟันพูดตอบ

        "ฮ่าๆๆๆ ...น่ากลัวจัง...กลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้วเนี่ย"

        "งั้นก็กลัวให้มากหน่อยก็แล้วกัน" พอลสันลุกขึ้นยืน "ก่อนจะไม่ได้กลัวอีก" แล้วมองไปรอบห้องก่อนจะเดินไปยืนอยู่หน้ากรอบรูปไร้กระจกที่เป็นลายผ้า ถูกติดไว้บนกำแพง

        "อยากจะมาพูดแค่นี้เหรอ...เรื่องระหว่างเรามันน่าจะมีอะไรมากกว่านี้นะ"

        "มีแน่...ไม่ต้องห่วง" ขณะที่พอลสันกำลังเอื้อมมือไปแตะ ก็ถูกมือหนาจับแขนไว้

        "อย่าแตะต้องของของฉัน" คำพูดจริงจังของมิลเลอร์ทำให้พอลสันคิ้วกระตุก แค่รูปเดียว หรือว่าจะเป็นจุดอ่อนหนึ่งจุด...

        พรึ่บ!

        พอลสันปัดมือเขาทิ้งก่อนจะยกยิ้มและเอื้อมมือไปแตะกรอบรูปตามที่ใจหวังไว้ ทำให้สีหน้าของมิลเลอร์มีอาการไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ แต่แล้วยังไงเล่า เขาไม่สนใจอยู่แล้ว

        "ถ้าสำคัญขนาดนั้น...ก็เก็บให้ไกลตัวหน่อยสิ"

        "อย่ามาแตะต้องของของ ฉัน" ยิ่งเห็นสายตาและสีหน้าของมิลเลอร์ พอลสันยิ่งรู้สึกชอบใจอย่างบอกไม่ถูก ถ้าโมโหได้มากขนาดนี้ กรอบรูปนี่คงสำคัญไม่น้อย

        "..." พอลสันหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน เป็นคล้ายกับมีดพกขนาดเล็ก เขาถือไว้แล้วโยนเล็กน้อยให้ลงมาในมือของตัวเองเหมือนเดิมโดยไม่ได้มองด้วยซ้ำ

        "จะทำอะไร"

        "เปล่า...แค่อยากจะบอกนายเหมือนกัน..." สองเท้าเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะพูดเบาๆ ให้ได้ยิน "ว่าอย่ามายุ่งกับคนของฉัน...เพราะถ้ามีอะไรมากกว่านั้น...จะไม่ได้เจอแค่นี้แน่"

        ฟรึ่บ!

        พอลสันปามีดลงบนกรอบรูปขนาดใหญ่แล้วเดินผ่านหน้ามิลเลอร์ออกจากห้องไปทันที

        แค่นี้ยังน้อยไปกับสิ่งที่เขาคอยตามเรียวและยังทำทีเป็นบังเอิญเจอเธอ มันเกินกว่าความอดทนของเขาจะรับไหว ถ้าปล่อยทิ้งไว้ คงได้เจอมิลเลอร์ทำให้สติแตกมากกว่านี้แน่

        และตอนนี้ เมื่อเขาถูกทำลายของสำคัญไป คงต้องระวังตัวมากขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่า...บางที สงครามอาจกำลังจะเริ่มขึ้นก็ได้

______________________________________

        23.00 น.

        "ทำไมยังไม่ออกมาอีกวะ" หญิงสาวปากบ่นพึมพำพลางใช้มือตบยุงไปตามหน้าขาและแขน

        "ผมว่าสักพักคงออกมาแหละ"

        "เห้อ...ทำไมระวังตัวเก่งจัง"

        "ก็พี่เล่นตามเขียนข่าวเขาแทบตลอดเวลา"

        "แต่มันก็ต้องหาช่องโหว่เจอบ้างสิวะ"

        "ผมว่า...เปลี่ยนไปสนใจนางแบบคนนั้นดีกว่านะครับ" ชายหนุ่มพยักเพยิดไปทางหลังประตูร้านที่ถูกเปิดออก "มาโน้นแล้ว"

        "ถ่ายๆๆๆ "

        "พวกคุณสองคน...กำลังทำอะไรกันอยู่ครับ" เสียงชายปริศนาดังขึ้น ทำให้บรรยากาศรอบข้างนิ่งงันไปชั่วขณะ...

        "คือ...คือพวกเรา..." เธอค่อยๆ หันไปมองชายคนนั้นช้าๆ

        "พวกคุณเป็นปาปารัสซี่ใช่ไหมครับ"

        "ไม่...ไม่ใช่...พวกเรา..พวกเรามาหา..." หนุ่มสาวส่ายหน้าไปมา ปฏิเสธทุกอย่างทั้งที่มือยังถือกล้อง

        "นี่ครับ" จู่ๆ ผู้ชายคนนั้นก็ยื่นแฟลชไดรฟ์ส่งมาให้หญิงสาวด้วยใบหน้าเรียบเฉย "คงพอให้บริษัทพวกคุณได้รับความนิยมในช่วงหนึ่ง"

        "...อะไรเหรอครับ"

        "พวกคุณไปเปิดดูก็จะรู้เองครับ"

        "..."