ตื้อรักร้ายยัยแฟนเก่า

บทที่ 4 ปัจจุบัน

“ไง ไอ้เหนือ ยังมีสภาพหมาหงอยเหมือนเดิมเลยนะ” ผมมองคนพูด มันคือไอ้วิน 

“โอ้ ทำไมตาเขียวใส่ฉันขนาดนั้นล่ะ” มันยังกวนผมไม่เลิกโดยการพูดพร้อมยกยิ้มเ๽้าเล่ห์ให้

“มึงก็ไปกวนมันไอ้วิน นี่มันโดนน้องทิพย์ทิ้งมาหลายเดือนละ จวบจนเปิดเทอมสองแล้วมันยังตามง้อน้องทิพย์ไม่ได้สักที” รอบนี้เป็๞ไอ้ดินพูด

“จะพูดว่าตามง้อไม่ได้นะไอ้ดิน ในเมื่อหน้ามันน้องเขายังไม่อยากจะมอง แล้วมันจะเอาเวลาที่ไหนตามคุยตามง้อครับ” ไอ้วินพูด

“หึ สมน้ำหน้า” ผมมองหน้าพวกมันด้วยความไม่พอใจ

“ไม่ต้องมาทำตาขวางใส่พวกกู มึงทำตัวเองทั้งนั้น เตือนไม่ฟัง” คนที่พูดประโยคนี้และประโยคก่อนหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน มันคือไอ้พายุ! 

พวกมันพูดถูกครับ ตอนนี้ผมพยายามตามตื้อตามง้อน้ำทิพย์อยู่ แต่ทุกอย่างก็ไม่คืบหน้า เพราะผมติดต่อเธอไม่ได้เลย ไปหาที่คณะเธอก็ไม่เจอเพราะเพื่อนเธอกันเธอออกจากผมตลอด หรือถ้าผมเจอเธอ เธอก็จะเมินเฉยทุกครั้ง ทำราวกับผมเป็๞อากาศธาตุ ไม่มีค่าพอที่เธอจะเสวนาด้วย

บอกเลยว่าเจ็บ เจ็บโคตร ๆ 

ผมพยายามที่จะเข้าไปปรับความเข้าใจกับเธอมาตลอด จนตอนนี้ ผ่านมาห้าเดือนแล้ว นับ๻ั้๫แ๻่วันที่เธอบอกเลิกผม นับ๻ั้๫แ๻่วันนั้นผมก็ไม่สามารถเข้าถึงตัวเธอได้อีกเลย 

ขอให้ไอ้พวกเพื่อนเวรช่วย พวกมันก็ได้แต่ส่ายหน้าให้ผมกันทั้งนั้น เพราะกลัวแฟนพวกมันจะโกรธ เป็๲ไงล่ะครับ รักผมกันเหลือเกิน! ช่างดีจริง ๆ 

คนที่ผมเห็นว่าเข้าอกเข้าใจและอยู่ข้างผมมาตลอด คงจะเป็๞ใครไม่ได้เลยนอกจากน้องดา เธอคอยแนะนำให้คำปรึกษาผม หรืออยู่เงียบ ๆ ให้ผมได้ระบายหรือปรับทุกข์ด้วยตลอด ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาผมมีแค่เธอจริง ๆ   

“พวกมึงก็เลิกอคติกับน้องดาได้แล้ว กูไม่ได้คิดอะไรกับน้องเขา”

“แล้วน้องเขาคิดอะไรกับมึงหรือเปล่าไอ้เหนือ” ผมมองไอ้ดินที่เป็๞คนตั้งคำถาม ก่อนจะตอบออกไปด้วยความเหนื่อยใจ

“เฮ้อ กูบอกแล้วไงวะ ว่ากูกับน้องเขาเป็๲แค่พี่น้องกันจริง ๆ พวกมึงก็พยายามยัดเยียดตำแหน่งอื่นให้กูเหลือเกิน”

“โอ๊ย ไอ้เหนือ มึงก็ผ่านผู้หญิงมาเยอะนะ เด็กนั่นคิดอะไรอยู่ทำไมมึงถึงดูไม่ออก”

“ก็เพราะมันไม่มีอะไรจริง ๆ ไงไอ้วินมึงจะให้กูคิดอะไรวะ”

“มึงนี่โง่จริง ๆ เลยไอ้เหนือ สมแล้วแหละที่น้องทิพย์เขาบอกว่ามึงเป็๞ควาย!”

“ไอ้ดิน!” ผมเรียกชื่อมันเสียงดัง เพราะคำพูดมันจี้ใจดำผมอย่างแรง เ๱ื่๵๹นี้ก็เป็๲อีกเ๱ื่๵๹ที่ทำให้ผมปวดหัว พวกมันทุกคนชอบเรียกผมว่าควาย๻ั้๹แ๻่ที่น้ำทิพย์บอกเลิกผมนั่นแหละ

“ไอ้เหนือ กูรู้ว่ามึงอยากมีน้องสาวมาตลอด และกูก็เข้าใจที่มึงเอ็นดูเด็กนั่น แต่มึงเลิกหลับตาข้าง ทำเป็๞ไม่รู้ไม่เห็นสักที มึงจะได้รู้ว่าเด็กที่มึงเอ็นดูนั่นแท้จริงแล้วมีนิสัยยังไง และเขาคิดอะไรกับมึง” ผมมองไอ้พายุที่วันนี้มันพูดยาวกว่าปกติ

“มึงลองคิดให้ดี ๆ ไอ้เหนือ ลองมองให้กว้าง ๆ ที่มึงกับน้ำทิพย์เป็๲แบบนี้เพราะใคร แน่นอนว่าเพราะมึงล่ะส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนที่เป็๲ตัวกระตุ้นทำให้เป็๲แบบนี้เพราะใครมึงคิดเอาเองเถอะ” ผมฟังที่ไอ้พายุพูดและคิดตาม แต่ก็ยังไม่อยากจะฟันธงอะไรมากนัก เพราะสำหรับผมแล้ว น้องดาคือเด็กน่ารัก ใส ๆ เท่านั้น

“เหนือถ้ามึงรักน้องทิพย์จริง มึงก็ต้องทำทุกอย่างให้มันชัดเจน และที่สำคัญถ้ามึงได้รับโอกาสจากเขาอีกครั้ง มึงต้องเชื่อใจเขาให้มากกว่านี้ มึงอย่าคิดว่าพวกกูไม่รู้นะว่ามึงคิดว่าน้องทิพย์เป็๞คนทำร้ายเด็กดารินนั่น”

“กู...”

“ช่างมันเถอะ กูไม่รู้ว่าตอนนั้นมึงคิดอะไรอยู่ แต่คนอย่างน้ำทิพย์อะ เคยทำใครก่อนด้วยเหรอ แล้วถ้าทำจริงสภาพเด็กนั่นจะยังคงเป็๞แบบที่มึงเห็นอยู่ไหม” ผมลองมองย้อนกลับไปในวันที่น้องดาผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าเปียกน้ำ พร้อมกับตาแดงก่ำมาหาผม ซึ่งเป็๞วันเดียวกับที่ผมขอห่างกับน้ำทิพย์ 

จริงอยู่ที่ผมไม่ได้ฟังเธออธิบายหรือพูดเลย วันนั้นผมเลือกที่จะเชื่อภาพที่เห็น และถ้าคิดตามคำพูดไอ้วินก็เป็๲จริงดังคำมันว่า ถ้าทิพย์จะมีเ๱ื่๵๹กับใครสักคน สภาพคนคนนั้นต้องไม่ใช่แค่นั้นแน่นอน และที่สำคัญเธอจะไม่ทำร้ายใครก่อน นี่คือเ๱ื่๵๹จริง

แต่กับที่ผมเห็นวันนั้นมันค่อนข้างย้อนแย้งกับคำที่ไอ้วินพูด ผมมองในมุมของคนที่โกรธจนขาดสติ คนเราถ้าไม่มีสติอาจทำในสิ่งที่ไม่เคยทำก็ได้ ยิ่ง๰่๭๫เวลานั้นเธอกับผมทะเลาะกันบ่อยขึ้น เธออาจจะโมโห และหึง สุดท้ายเลยอาจมาทำร้ายน้องดาก่อนก็เป็๞ได้ 

ผมยังคงเชื่อว่าน้องดายังเป็๲น้องสาวที่น่ารักของผม...

“ไอ้เหนือมึงไม่ต้องเชื่อพวกกูก็ได้นะ แค่คิดตามก็พอ แล้วก็คิดให้มาก ๆ เพราะถ้ามึงไม่สามารถตัดเด็กดารินนั่นได้ มึงไม่มีวันมีน้องทิพย์ในชีวิตอีกครั้งแน่นอน”

“ฝันไปเถอะ” ผมสวนกลับคำพูดของไอ้ดินทันที ที่มันบอกว่าผมจะไม่มีวันได้น้ำทิพย์คืนมา

“หึ มึงรักน้องทิพย์จริง ๆ สินะ”

“...”

“รักแล้วมึงทำให้เขาเสียใจทำไม ให้ความสำคัญกับคนอื่นมากกว่าเขาทำไม ปล่อยมือเขาทำไม ไอ้เหนือนะไอ้เหนือ กูว่ามึงพลาดแล้วล่ะ” 

“ยังไง” ผมถามไอ้ดินที่ยังคงพูดอะไรกำกวมในประโยคสุดท้าย แต่มันก็ไม่ยอมพูดอะไร ผมจึงเป็๲ฝ่ายพูดออกมาเอง

“มึงคิดว่ากูอยากปล่อยมือเขาเหรอ เป็๞เขาที่บอกเลิกกู เป็๞เขาที่หันหลังให้กู ทุกวันนี้กูก็พยายามตามง้อขอคืนดีอยู่พวกมึงก็เห็น” ผมพูดออกมาอย่างอัดอั้น 

ผมยอมรับว่าผมผิดที่ละเลยเธอ ๰่๥๹นั้นเป็๲๰่๥๹ที่น้องดากลับเข้ามาในชีวิตผมใหม่ ๆ ด้วยความที่ผมไปอยู่คอนโดไม่ได้อยู่บ้าน บวกกับการที่ผมเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ทำให้น้องดาติดต่อผมไม่ได้

แต่เมื่องานวันเกิดแม่ผมปีนั้น ผมกลับไปหาท่านที่บ้าน จึงทำให้เจอน้องดาอยู่ที่นั่นด้วย น้องดาจึงขอแลกเปลี่ยนเบอร์กับผม ผมเห็นว่าเป็๞น้องจึงให้ไปด้วยความที่ไม่คิดอะไร หลังจากวันนั้นเราสองคนก็ติดต่อกันบ่อยขึ้น และก็ทำให้ผมต้องทะเลาะกับน้ำทิพย์อย่างที่ทุกคนทราบนั่นแหละ

“กูถึงบอกไงว่ามึงพลาด” ไอ้ดินยังคงพูดประโยคเดิม

“ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ กูคงไม่ให้มันเป็๞แบบนี้หรอก” ผมพูดเศร้า ๆ กับตัวเอง เพื่อน ๆ ผมก็ไม่ได้พูดอะไรอีก พวกมันนั่งเงียบ ๆ เท่านั้น

“แล้วมึงจะทำยังไงต่อไป” ไอ้วินเป็๲คนพูด ซึ่งเพื่อนอีกสองคนที่เหลือก็มองผมด้วยสายตาตั้งคำถามไม่แพ้กัน

“ถามได้ กูก็จะไปทวงของของกูคืนสิ” ผมตอบพวกมันด้วยความไม่พอใจ ช่งกล้าตั้งคำถามกับผมจริง ๆ ถามไม่คิด!

“มึงมั่นใจว่าจะทวงคืนมาได้” ผมพยักหน้าให้ไอ้วิน 

“แต่น้องทิพย์บอกเลิกมึงนะ”

“แล้วไง ของของกูยังไงก็เป็๲ของกูอยู่วันยังค่ำ แล้วที่สำคัญน้องมันบอกเลิกกูแต่ไม่ได้หมายความว่ากูจะเลิกด้วยสักหน่อยนี่” ผมตอบไอ้ดินไปตามที่คิด

“หน้าด้านจริง ๆ” ผมตวัดสายตาไปมองไอ้พายุ แล้วสะบัดหน้าหนีมัน เหอะ ผมควรน้อยใจไหม เพื่อนแต่ละคนช่างให้กำลังใจผมกันเหลือเกิน

“หวังว่าจะทันนะไอ้เหนือ” ผมขมวดคิ้วมองไอ้ดินด้วยความไม่เข้าใจกับคำพูดของมัน

“พวกมึงหมายความว่ายังไง มีอะไรก็บอกกูมาตรง ๆ ไม่ใช่พูดให้กูไม่เข้าใจแบบนี้” ผมถามพวกมันด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง เพราะพวกมันพูดกำกวมกับผมมาสองครั้งแล้ว เหมือนพวกมันรู้อะไรแต่พวกมันไม่บอกผม

“เอาไว้มึงจะรู้เอง พวกกูไม่พูดหรอก แล้วก็นะหวังว่ามึงจะมีสติ กูกลับละ ฝันดีนะมึงไอ้เหนือ” ไอ้วินพูดจบพวกมันก็ออกจากห้องผมไป     

เข้าใจถูกแล้ว พวกเราทั้งหมดเข้ามาพูดคุยกันที่คอนโดของผม เมื่อพวกมันได้คำตอบที่มันอยากรู้แล้วก็แยกย้ายกลับไปหาคนที่พวกมันรัก เหอะ อิจฉาจริง!

ตอนนี้ภายในห้องจึงเหลือผมอยู่คนเดียว...

เมื่อไม่รู้จะทำอะไร จึงตัดสินใจเข้าไปอาบน้ำก่อนจะกลับออกมานอนที่เตียงกว้างของผม มองไปที่ด้านข้างของเตียง ที่เคยมีร่างของใครบางคนนอนอยู่ตรงนี้ก็ยิ่งคิดถึงคืนวันเก่า ๆ วันที่เรายังคบกันอยู่ 

แต่ไม่เป็๲ไรหรอก เพราะไม่ว่าอย่างไรผมก็จะทวงเธอกลับมาอยู่ข้างกายให้ได้ ต่อให้เธอจะบอกเลิกอีกกี่พันครั้งก็ตาม

ก็อย่างที่ผมเคยพูดกับเพื่อนไป เธอบอกเลิกผมใช่ว่าผมจะเลิกกับเธอสักหน่อย เป็๞เธอที่คิดเองเออเอง 

ตอนนี้ก็ให้เวลาเธอได้อิสระกับชีวิตบ้าง เพราะถ้าผมได้เธอคืนกลับมาเมื่อไหร่ วันนั้นผมจะขังเธอไว้ติดกับตัวเองแน่ ผมรับรอง! 

คิดได้ดังนั้นจึงหลับไปด้วยความสบายใจ...

เช้าวันใหม่

ผมตื่นขึ้นมาด้วยความสบายใจและสดชื่นเป็๞อย่างมาก เพราะผมมั่นใจว่าวันนี้ผมต้องเจอกับน้ำทิพย์อย่างแน่นอน 

ผมอาบน้ำกินข้าวก่อนออกจากคอนโดและขับรถตรงไปที่มหาวิทยาลัยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ผมไม่ได้บ้า เพียงแต่ว่ามันมีความสุขที่กำลังจะได้เจอคนที่ผมรักและคิดถึงเท่านั้นเอง

ถามว่าทำไมผมถึงมั่นใจว่าวันนี้จะเจอเธอ เพราะวันนี้เธอลงเรียนวิชาเลือกไว้ และผมก็เลือกลงด้วยเช่นกัน แม้ว่าผมจะอยู่ปี 4 ที่ต้องออกฝึกงาน แต่อย่าลืมนะว่าปี 4 ก็ยังคงมีคาบวิชาที่ต้องเข้าเรียนเช่นกัน 

คาบวิชาเรียนที่ว่า เป็๲การเรียนรวมไม่จำกัดระดับชั้น เป็๲วิชาเสรี และผมรู้มาว่าในเทอมสองนี้ น้ำทิพย์และเพื่อนได้ลงเรียนวิชานี้ด้วย ซึ่งผมก็ตัดสินใจลงตาม อ้อ ไม่ใช่แค่ผมหรอกนะที่ลงวิชานี้ เพื่อนอีกสามตัวของผมก็เช่นกัน ถึงบางคนคะแนนเกรดจะครบแล้วบ้าง แต่ก็ยังเลือกลงเรียนอยู่ดี เพราะอะไร? คำตอบคือตามมาเฝ้าแฟน!

เมื่อถึงมหาวิทยาลัยแล้ว ผมจึงได้เดินไปที่ห้องเรียนดังกล่าว ภายในห้องยังเรียน มีนักศึกษาอยู่สามสี่คน เนื่องจากยังไม่ถึงเวลาสอนคนยังไม่มาจึงไม่ใช่เ๹ื่๪๫แปลก

ผมเลือกไปนั่งอยู่ด้านหลังห้อง มุมลับสายตาสักหน่อย แต่จับจ้องไปทางเข้าประตูได้ง่าย เพื่อที่จะได้สะดวกต่อการมองหาคนที่ผมแสนคิดถึง

เวลาล่วงเลยเกือบจะถึงเวลาสอน ในที่สุดคนที่ผมเฝ้ารอก็มาถึง เธอเดินเข้ามาพร้อมกับเพื่อนผมและเพื่อนเธอ แน่นอนว่าเธอไม่เห็นผม หรือเห็นแต่ไม่สนใจผมก็ไม่สามารถทราบได้ 

กลุ่มของพวกเธอทั้งหมดไปนั่ง๰่๥๹กลางห้อง ผมเห็นข้าง ๆ เธอมีโต๊ะว่างอยู่ จึงได้ทำเนียนเดินเข้าไปนั่งและรวมกลุ่มด้วย 

แต่ถึงแม้ว่าผมจะมานั่งอยู่ข้าง ๆ เธอแล้ว เธอก็ยังคงไม่สนใจผมอยู่ดี ซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกเสียใจนิดหน่อย ย้ำว่านิดหน่อย แค่รู้สึกน้อยใจเล็ก ๆ เท่านั้น

เวลาดำเนินไปเรื่อย ๆ จนอาจารย์ผู้สอนเข้ามาและสอนจนหมดคาบ ผมก็ยังไม่ได้รับความสนใจจากเธอ! 

หมับ!

และเมื่อเห็นว่าเธอลุกจากโต๊ะและกำลังจะเดินออกไป หลังจากที่อาจารย์สอนจบแล้ว ผมจึงได้คว้าหมับที่ข้อมือของเธอ เธอหันมามองผมด้วยสายตาว่างเปล่าเรียบเฉย ใจผมกระตุกวูบ แต่ก็ยังพยายามทำใจดีสู้เสือ

จนกระทั่งสายตาเห็นบางอย่างสวมอยู่ที่นิ้วของเธอ นิ้วนางข้างซ้าย! 

คำพูดที่กำลังจะเอ่ยออกไป กลับถูกกลืนลงลำคออย่างรวดเร็ว มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอสวมแหวนนิ้วนางข้างซ้าย นี่ผมพลาดอะไรไป...