ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 4 บท เวลา 20:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 21/04/68 ราคาเบา ๆ เพียง 149฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
บทที่ 2
ฉันยกแก้วขึ้นจรดริมฝีปาก กลิ่นแอลกอฮอล์ตีเข้าจมูกจนต้องเม้มปากแน่น สูดหายใจเข้าลึก แล้วกระดกมันลงคอรวดเดียว
รสขมปร่าแล่นผ่านลำคอ ฉันกลั้นไอเต็มที่ ฝืนยิ้มให้เป็ธรรมชาติแล้ววางแก้วลงบนเคาน์เตอร์ เสียงกระทบดังเบา ๆ ท่ามกลางเสียงดนตรีรอบตัว
พี่ลาสเตอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววพึงพอใจบาง ๆ
"เก่งนี่" เขาว่า พลางยกแก้วของตัวเองขึ้นกระดกบ้าง
ฉันถอนหายใจเฮือก กลั้นความรู้สึกแสบที่คอไว้ขณะพยายามรักษาท่าทีให้สงบ
"พี่เชื่อหนูแล้วหรือยังคะ?" ฉันถามเสียงเรียบ พลางมองสบตาเขา
พี่ลาสเตอร์หัวเราะเบา ๆ แต่แววตายังคงนิ่งสงบ "เธอคิดว่าดื่มแค่นี้ ผมจะเชื่อ?"
‘ให้ตายสิ...คิดอยู่แล้วว่าไม่ง่าย’
"งั้นหนูต้องทำอะไรต่อคะ?" ฉันเอ่ยถาม แม้ในใจจะเต้นระรัว
"อยู่เป็เพื่อนผมคืนนี้" เขาพูด พร้อมกับวางแก้วลงแล้วเอนตัวพิงเคาน์เตอร์ "แต่ไม่ต้องคิดมาก ผมไม่ได้หมายถึงอะไรแบบนั้น"
ฉันกระพริบตา ไม่รู้ว่าควรโล่งใจหรือระแวงมากขึ้นกันแน่
"แล้วพี่อยากให้หนูทำอะไรเป็พิเศษไหมคะ?"
เขายิ้ม "ก็แค่ทำให้ผมไม่เบื่อ"
‘ไม่เบื่องั้นเหรอ? คนอย่างพี่ลาสเตอร์้าความบันเทิงแบบไหนกันแน่...’
ฉันกลืนคำถามลงคอ พยายามคิดให้ไว ว่าควรจะเล่นตามเกมของเขายังไงโดยไม่ให้ตัวเองตกเป็เป้าสงสัย
"โอเคค่ะ หนูจะอยู่เป็เพื่อนพี่" ฉันตอบตกลง แม้จะยังไม่แน่ใจว่ากำลังเดินเข้าสู่อะไรก็ตาม
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ฉันนั่งอยู่ข้างพี่ลาสเตอร์ตรงโซฟาหนังในโซนวีไอพีของงานเลี้ยง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ พี่ลาสเตอร์นั่งเอนกายสบาย ๆ มีแก้วเครื่องดื่มในมือ ขณะที่ฉันต้องพยายามไม่แสดงอาการเมาจากแก้วเดียวก่อนหน้า
"เธอเรียนอะไรนะ?" พี่ลาสเตอร์ถาม ขณะใช้ปลายนิ้วหมุนแก้วในมือเล่น
"สื่อสารมวลชนค่ะ" ฉันตอบเรียบ ๆ
"หืม...ฟังดูเหมาะกับเธอดีนะ"
"ทำไมคะ?"
"เพราะเธอดูเป็คนที่รู้จักใช้คำพูดดี" เขาตอบ พร้อมมองฉันด้วยสายตาประเมิน
‘ให้ตายเถอะ...พี่ลาสเตอร์จับสังเกตเก่งเกินไป’
"ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ" ฉันหัวเราะเบา ๆ "แต่หนูแอบแปลกนะคะ ว่าทำไมคนอื่นเขาถึงกลัวพี่กันจัง"
เขายกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "แล้วเธอไม่กลัว?"
‘กลัวสิ...แต่บอกไม่ได้’
"ไม่ค่ะ" ฉันโกหกหน้าตาย "พี่ก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง หนูจะกลัวพี่ทำไมล่ะคะ?"
พี่ลาสเตอร์นิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะยิ้มมุมปาก
"เธอนี่น่าสนใจ" ฉันรู้สึกเหมือนผ่านบททดสอบอีกข้อของเขามาได้ แต่ก็รู้ดีว่านี่เป็เพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
เพราะคืนนี้ยังอีกยาวไกล...
ฉันยังคงนั่งอยู่ข้างพี่ลาสเตอร์ที่เอนกายกับพนักโซฟา ราวกับเขากำลังรอดูว่าฉันจะทำอะไรต่อไป
“เธอเงียบจัง” เขาพูดขึ้นขณะหมุนแก้วเครื่องดื่มในมือ “หรือว่ากำลังประเมินผมอยู่?”
ฉันสะดุ้งนิด ๆ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็ปกติ “เปล่าค่ะ หนูแค่คิดว่าพี่เป็คนที่น่าสนใจ”
พี่ลาสเตอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “หืม? ยังไง?”
ฉันอมยิ้ม พลางวางแขนพาดลงบนพนักโซฟาเพื่อทำให้ตัวเองดูผ่อนคลายมากขึ้น “พี่เป็คนที่อ่านใจคนอื่นเก่ง แล้วก็ระวังตัวตลอดเวลา”
“เธอเลยกลัว?”
ฉันส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่ค่ะ”
พี่ลาสเตอร์จ้องหน้าฉันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “เธอนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ”
ฉันไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร และฉันเองก็ไม่อยากถามต่อให้ดูเป็การเร่งเร้าเกินไป
“แล้วปกติพี่ชอบทำอะไรคะ เวลาที่ไม่ได้มานั่งในงานแบบนี้?” ฉันเปลี่ยนเื่เพื่อให้บรรยากาศผ่อนคลายลง
พี่ลาสเตอร์เอนตัวลงกับพนักโซฟา "ขับรถ ทำงานที่ร้าน แล้วก็ดื่มบ้าง"
‘ทำงานที่ร้าน?’ ฉันกระพริบตา ก่อนจะนึกขึ้นได้
"หมายถึงร้านกาแฟของพี่ใช่ไหมคะ?" ฉันถามอย่างสนใจ
เขาพยักหน้า "ใช่"
"หนูเคยได้ยินมาว่าร้านของพี่ดังมากทั้งในไทยแล้วก็ต่างประเทศ" ฉันพูดตามข้อมูลที่หามาได้ "พี่เริ่มทำร้านนี้ได้ยังไงคะ?"
พี่ลาสเตอร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเรียบ ๆ "ก็แค่ชอบกาแฟ"
ฉันเลิกคิ้วขึ้น "แค่นั้นเลยเหรอคะ?"
"อืม" เขาพยักหน้า "ผมชอบทดลองรสชาติใหม่ ๆ แล้วก็อยากมีพื้นที่ที่รวมทั้งกาแฟกับศิลปะเข้าด้วยกัน"
‘กาแฟกับศิลปะ...’
ฉันเคยอ่านรีวิวเกี่ยวกับร้านของพี่ลาสเตอร์มาบ้าง พื้นที่ในร้านของเขามีอาร์ตแกลลอรี่ในตัว และมีทั้งนิทรรศการหมุนเวียนกับผลงานจากศิลปินชื่อดังระดับนานาชาติ
"หนูว่าไอเดียนี้เจ๋งมากเลยนะคะ" ฉันพูดยิ้ม ๆ "มันเป็การรวมสองสิ่งที่ให้ความรู้สึกละเมียดละไมเข้าด้วยกัน"
พี่ลาสเตอร์กระตุกยิ้ม "พูดเหมือนเธอเข้าใจมันดี"
"แน่นอนค่ะ" ฉันพูดอย่างมั่นใจ "หนูเป็นักเขียนบล็อกรีวิวกาแฟ แล้วก็รีวิววัฒนธรรมคาเฟ่ด้วย"
เขาหรี่ตานิด ๆ ราวกับกำลังประเมินคำพูดของฉัน "จริงเหรอ?"
"จริงสิคะ" ฉันหัวเราะเบา ๆ "ถึงจะไม่ได้ดังอะไรมาก แต่ก็พอมีคนอ่านอยู่บ้าง"
"หึ" พี่ลาสเตอร์พยักหน้า "แล้วเคยรีวิวร้านของผมหรือยัง?"
ฉันนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ "ยังค่ะ"
"ทำไม?"
"ก็...หนูยังไม่เคยไปค่ะ" พี่ลาสเตอร์หัวเราะเบา ๆ
"งั้นก็แปลว่าเธอจะต้องไปให้ได้"
"พี่จะให้หนูไปรีวิวร้านเหรอคะ?"
"ก็ไม่แน่" เขายกแก้วขึ้นกระดกดื่ม "แต่เธอควรไปลองเองก่อนจะรีวิว"
ฉันพยักหน้าเบา ๆ "งั้นหนูจะหาเวลาไปนะคะ"
เวลาผ่านไปอีกพักใหญ่ พี่ลาสเตอร์ดูผ่อนคลายมากขึ้น เขายังคงนั่งอยู่ตรงนั้น ดื่มเป็ระยะ ๆ และคุยกับฉันเป็ครั้งคราว
แต่แล้ว...มือถือของเขาก็ดังขึ้น
เสียงเรียกเข้าดังท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มสงบลง ฉันมองเห็นสีหน้าของพี่ลาสเตอร์เปลี่ยนไปเล็กน้อยขณะหยิบมันขึ้นมาดู
เขาจ้องหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรับสาย
“ว่าไง?” น้ำเสียงของเขาเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด
ฉันไม่ได้ตั้งใจฟังบทสนทนา แต่ด้วยความเงียบรอบตัว ทำให้ฉันได้ยินบางคำพูดของเขาชัดเจน
“ตอนนี้?”
“โอเค เดี๋ยวไป” พี่ลาสเตอร์กดวางสาย วางแก้วลงบนโต๊ะ แล้วหันมาหาฉัน
“คืนนี้จบแค่นี้ก่อน”
ฉันกระพริบตา “พี่มีธุระเหรอคะ?”
เขาไม่ได้ตอบในทันที แต่เพียงแค่ยิ้มให้ ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง
“เธอกลับเองได้ใช่ไหม?”
“ค่ะ...” ฉันตอบเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นตาม
เขาไม่พูดอะไรอีก และเดินออกจากบริเวณงานเลี้ยงโดยไม่หันกลับมามอง
ฉันมองตามแผ่นหลังของพี่ลาสเตอร์ที่กำลังหายไปจากสายตา หัวใจเริ่มรู้สึกแปลก ๆ
‘ธุระอะไรกันนะ...แล้วทำไมถึงดูจริงจังขนาดนั้น...’ ฉันรู้ดีว่านี่อาจเป็เื่ที่ไม่ควรยุ่ง แต่ความสงสัยกำลังเล่นงานฉันอย่างหนัก
‘หรือว่า...จะเกี่ยวกับธุรกิจของพี่ลาสเตอร์?’ คืนนี้ฉันอาจจะผ่านบททดสอบของเขามาได้ แต่ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าการเข้าไปอยู่ในชีวิตของพี่ลาสเตอร์...มันอันตรายกว่าที่คิด
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็กำลังให้หยกหน่อยนะคะ
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย
(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
1K
