ร่างของ น้ำปั่นมองเถ้ากระดูกของมารดาซึ่งถูกลอยอังคารลงสู่ผืนน้ำอันกว้างใหญ่
เด็กหนุ่มวัยมัธยมศึกษาตอนปลายมีสีหน้าเศร้าสร้อยน้ำตาไหลรินลงมาตามร่องแก้มอย่างเงียบงัน
...เขาหันหลังให้ จึงไม่มีญาติคนอื่นใดรู้ว่าเด็กหนุ่มกำลังร่ำไห้…
นางน้ำว้ามารดาของน้ำปั่นนั้นได้เสียชีวิตลงอย่างปัจจุบันทันด่วนด้วยโรคมะเร็งโรคยอดฮิตของคนไทย
...ทั้งที่ชีวิตของเขาเหมือนจะมีความสุขดีแท้ ๆ แต่สุดท้ายมารดาก็มาด่วนจากไปทอดทิ้งเขาไว้เพียงลำพังกับพ่อใหม่… ผู้ชายที่แม่แต่งงานใหม่ด้วยคนนั้น…
‘คิล’ คือชื่อเล่นของคุณลุง ...แค่ฟังก็น่ากลัวแล้วแต่คุณลุงคิลคนนี้ สำหรับน้ำปั่นแล้วรู้สึกว่าชายหนุ่มยังน่ากลัวกว่านี้ได้อีก…
ลุงคิลแต่งงานกับมารดาของเขาเมื่อหนึ่งปีที่แล้วหลังการคบหาดูใจกันมาราว ๆ หนึ่งปีได้
บิดาที่แท้จริงของน้ำปั่นเสียชีวิตไปจึงทำให้นางน้ำว้าอยู่เป็หม้ายเรื่อยมา
น้ำปั่นรู้สึกยินดีที่มารดาของเขาจะมีความรักครั้งใหม่และไม่มีปัญหากับการเข้ากับ ‘คุณพ่อคนใหม่’แต่ทว่า…
คิลเป็ชายร่างสูง รูปร่างแข็งแรง พึ่งพิงได้หากแต่เป็คนค่อนข้างเงียบและไม่ค่อยสุงสิงกับใคร นอกจากนางน้ำว้าที่เป็ภรรยา
ชายหนุ่มเป็ลูกครึ่งทางฝั่งยุโรปหน้าตาจึงหล่อเหลาเอาการอยู่ คุณนายแถวบ้านคนอื่น ๆ มากมายต่างก็กรี๊ดกร๊าดคุณลุงคิลกันยกใหญ่
เด็กหนุ่มกลับมาถึงบ้านด้วยความเศร้าสร้อยก็เห็นไฟในบ้านเปิดอยู่จึงรู้ว่าลุงคิลคงกลับมาก่อนแล้ว
หลังจากเอาเถ้ากระดูกไปลอยอังคารเสร็จ พวกญาติ ๆทางฝั่งนางน้ำว้าของน้ำปั่น ก็พาน้ำปั่นไปเพื่อจัดการธุระที่เกี่ยวข้องกับการตายให้เสร็จเรียบร้อยจึงทำให้เขากลับบ้านมาทีหลัง
ส่วนลุงคิลนั้นได้ขอตัวกลับมาก่อนแล้ว
น้ำปั่นเดินเข้ามาในบ้านอย่างเงียบ ๆเด็กหนุ่มยังทำใจไม่ได้กับการจากไปกะทันหันของมารดา
จะว่าไปแล้วบ้านหลังนี้เป็บ้านที่มารดาเขากับลุงคิลสร้างเพื่อเป็เรือนหอสำหรับการแต่งงานจึงเท่ากับว่าตอนนี้เลยมีแค่น้ำปั่นที่ต้องอาศัยอยู่ต่อไปกับลุงคิลแค่สองคน...ตราบใดที่ฝ่ายนั้นไม่ย้ายออกไปเอง หรือ…ไม่ไล่เขาออกจากบ้าน…
แม้คิลไม่ค่อยพูดคุยกับน้ำปั่นเท่าใดนัก แต่น้ำปั่นก็รู้สึกซาบซึ้งในพระคุณที่คิลเป็คนแนะนำให้นางน้ำว้าให้เขาย้ายมาเรียนในโรงเรียนอินเตอร์
ชั้น ม.1-ม.3 น้ำปั่นเรียนในโรงเรียนสหศึกษาตามปกติจนกระทั่งขึ้นชั้น ม.ปลาย
คิลซึ่งเป็ลูกครึ่งนั้นบอกว่าอยากให้เรียนโรงเรียนอินเตอร์มากกว่า นางน้ำว้าจึงเห็นด้วยและทำตามที่สามีลูกครึ่งขอ
เพราะอยู่โรงเรียนอินเตอร์น้ำปั่นจึงไว้ผมจนยาวตามแบบพวกฝรั่งเซอร์ ๆ ที่เห็นในทีวี
เขากลายเป็เด็กหนุ่มผมยาวประบ่าแทนที่จะเป็ผมสั้นอย่างเมื่อก่อน แต่น้ำปั่นเองก็ชอบแบบนี้มากกว่า
แม้ตอนแรก ๆ จะรู้สึกเหนื่อยใจอยู่ไม่น้อยที่มักถูกทักว่าเป็ผู้หญิงเนื่องจากน้ำปั่นมีใบหน้าที่หวานมาก แต่หลังจากนั้นเด็กหนุ่มก็เริ่มชินและพวกเพื่อน ๆ ก็เบื่อที่จะล้อแล้ว
นางน้ำว้าเองไม่ได้ตำหนิน้ำปั่นเื่ทรงผมเพราะหล่อนให้อิสระกับบุตรชายเต็มที่
...แน่นอนว่าลุงคิลก็เหมือนกัน
ร่างบางเดินเข้ามาในตัวบ้านยกมือขึ้นเปิดสวิตช์ไฟเพราะตอนนี้ใกล้จะหกโมงเย็นเต็มที ฤดูหนาวมืดเร็วอีกด้วยท่าทางลุงคิลจะอยู่ที่ไหนสักที่จึงไม่ได้ออกมาสำรวจว่าบริเวณข้างเคียงนั้นเริ่มมืดแล้ว
“ลุงคิลครับ...”
น้ำปั่นส่งเสียงทัก แต่ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับมาร่างบางจึงเดินไปหาตามห้องต่าง ๆ เผื่อว่าลุงคิลจะอยู่ที่นั่น
จนกระทั่งมาถึงห้องนั่งเล่นก็พบว่าผู้เป็พ่อไม่แท้อยู่ที่นั่นจริง ๆ
น้ำปั่นเดินเข้าไปหาชายที่กำลังเมามาก
...เครื่องดื่มแอลกอฮอล์หลากหลายขนานวางอยู่บนโต๊ะแบบนี้แสดงว่าดื่มหนักก่อนที่เขาจะกลับมาถึงแน่ ๆ…
ท่าทางลุงคิลคงเสียใจและทำใจไม่ได้กับการจากไปของนางน้ำว้าอย่างมากจึงดื่มจนเมาหัวราน้ำแบบนี้ น้ำปั่นคิด
เด็กหนุ่มเดินไปหาพลางเขย่าตัวให้อีกฝ่ายฟื้นคืนสติ
“ลุงคิลไปนอนพักเถอะครับ อย่าดื่มอีกเลย”
เด็กหนุ่มพูด พลางพยายามฉุดอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น
“เฮ้ย อาราย วะ ครายย”
คิลพูดเสียงยานคางเหมือนคนเมาใบหน้าหล่อเหลาสไตล์ลูกครึ่งหลับตาสนิท แต่ปากบ่นเสียงเป็หมีกินผึ้งซึ่งฟังไม่ได้ศัพท์
“ผมเองครับ น้ำปั่น”
เด็กหนุ่มตอบยังไม่ละความพยายามย่อตัวลงไปเพื่อจับแขนของลุงคิลให้มาพาดบนบ่าของตน
ชายหนุ่มมีรูปร่างสูงใหญ่กว่าน้ำปั่นมากนักจึงทำให้พยุงได้ลำบาก แต่เด็กหนุ่มก็พยายาม…
น้ำปั่นพาลุงคิลมานอนยังโซฟาเขาจัดท่าให้สบายแล้วห่มผ้าให้ไม่สนชายร่างใหญ่ซึ่งเตะถีบผ้าห่มไปมาอย่างไม่รู้สึกตัว
“เฮ้อ !”
เด็กหนุ่มพรูลมหายใจออกมา
‘อะไรกันเนี่ย ?!’
คืนนั้นน้ำปั่นอาบน้ำเข้านอนตอนหัวค่ำกว่าปกติ เพราะความเงียบเหงาที่ปกคลุมทั่วบริเวณบ้าน
่ที่มีพิธีศพของนางน้ำว้านั้นเขามักจะอยู่ที่งานศพจนดึกดื่นจึงไม่ได้มีเวลาอยู่กับตนเองในยามมืดมิดเช่นนี้จึงทำให้ไม่ได้ัับรรยากาศที่ปราศจากการมีชีวิตอยู่ของมารดาผู้เป็ที่รักว่ามันว้าเหว่เพียงไร
ลำพังเขากับลุงคิล
แม้ตอนที่มารดาของเขายังมีชีวิตอยู่ก็ไม่ได้พูดคุยกันมากเท่าใดนัก แต่น้ำปั่นก็คิดว่าเป็เื่ปกติของลูกเลี้ยงกับพ่อเลี้ยงอีกอย่างเวลาเพิ่งผ่านมาแค่หนึ่งปี คงจะยังไม่ชิน
แต่ต่อจากนี้ไปต่างหาก…
ต่อจากนี้เขาจะต้องใช้ชีวิตอยู่กับลุงคิลซึ่งเป็‘พ่อใหม่’ ไปตลอด ...หรืออีกนานแค่ไหนก็สุดรู้
จนกระทั่งเช้าวันต่อมา
น้ำปั่นตื่นขึ้นมาในตอนเช้าแล้วรีบเตรียมตัวเพื่อที่จะทำงานบ้าน
ในวันหยุดซึ่งไม่ต้องไปโรงเรียน น้ำปั่นก็จะทำงานบ้านซักผ้า กวาดบ้าน ถูบ้าน ทำทุกอย่างที่ตัวเขาจะทำได้
...เมื่อก่อนก็เพื่อแบ่งเบาภาระของนางน้ำว้าแต่ตอนนี้คือเพื่อให้ลุงคิลอยู่สบาย…
น้ำปั่นเดินมายังห้องรับแขกซึ่งเมื่อคืนตอนหัวค่ำเขาได้พยุงร่างของลุงคิลซึ่งเมาไม่ได้สติมานอนลงตรงนี้
ตอนนี้ลุงคิลก็ยังคงนอนอยู่ที่เดิมน้ำปั่นสังเกตเห็นว่าหน้าของชายหนุ่มแดงมาก แล้วก็มีเหงื่อออกตามไรผม เขาจึงยื่นมือออกไปอังหน้าผากเพื่อดูว่าเป็ไข้หรือเปล่าซึ่งอีกฝ่ายนั้นก็มีไข้ต่ำ ๆ อย่างที่คิดจริง ๆ
น้ำปั่นผุดลุกขึ้นเดินตรงไปหาผ้าขนหนูชุบน้ำมาเพื่อเช็ดหน้าเช็ดตาให้
เด็กหนุ่มเป็ลูกกตัญญูและนิสัยดีเื่แค่นี้จึงเป็เื่ธรรมดามากที่เขาจะแสดงความมีน้ำใจต่อคนในครอบครัว
...ถึงแม้ลุงคิลจะชอบ หรือไม่ชอบเขาก็ตาม…
มือขาววางผ้าขนหนูบิดหมาด ๆลงบนหน้าผากของชายหนุ่มตรงหน้า แล้วค่อย ๆ เช็ดไปตามผิวหน้าและลำคออย่างระมัดระวัง
“อือ…”
ลุงคิลครางออกมาเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงผ้าเย็น ๆซึ่งวางแหมะลงบนใบหน้าแต่ก็ยังไม่ลืมตาขึ้น
น้ำปั่นเปลี่ยนตำแหน่งจากตรงนั้นไปเช็ดให้ตามมือและแขนแทนอย่างน้อยเมื่อคืนลุงคิลไม่ได้อาบน้ำก็น่าจะเช็ดตัวเพื่อให้ได้สบายขึ้น
เด็กหนุ่มกำลังจะลุกออกไปเมื่อได้ยินเสียงของคนที่นอนอยู่ดังขึ้นคล้ายละเมอ
“อือ น้ำปั่นเหรอ ?”
เด็กหนุ่มสะดุ้ง หันไปตามเสียงเรียก
“ครับ”
“อือ”
ลุงคิลยันกายลุกขึ้นนั่งบนโซฟาได้สำเร็จเขายกมือขึ้นขยี้ผมตนเองไปมาแล้วบิดี้เีพลางปิดปากหาวหวอด
น้ำปั่นยังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่กระดุกกระดิกเผื่อว่าลุงคิลจะมีอะไรให้เขาช่วยงานต่อ
“วันนี้ไม่ไปโรงเรียนเหรอไง ?”
ลุงคิลถามขึ้น
“วันนี้วันเสาร์ครับ”
น้ำปั่นตอบ แวบหนึ่งที่ใบหน้าหวานแอบมีรอยยิ้มเล็ก ๆ
‘ลืมวันลืมคืนเลยเหรอ เนี่ยล่ะน้าฤทธิ์ของสุรา’
“ลุงคิลมีอะไรอีกไหมครับ ผมจะได้ไปทำงานบ้านต่อ”
น้ำปั่นว่า
“อ้อ ไม่มีอะไรแล้วล่ะ ขอบใจมาก”
เด็กหนุ่มจึงเดินออกจากตรงนั้นแล้วไปทำงานบ้านต่ออย่างที่ได้พูดไปตอนแรก
ฝ่ายคิลนั้นชายหนุ่มก็ได้ไปอาบน้ำอาบท่าแล้วเปลี่ยนเป็เสื้อผ้าชุดใหม่
ร่างสูงใหญ่มานั่งลงบนโซฟาตัวเดิมแต่คราวนี้อยู่ในสภาพที่ดีขึ้น ไม่เมาหัวราน้ำเหมือนเมื่อคืน
เมื่อคนที่หน้าตาดีอยู่แล้วแต่งกายเสียสะอาดสะอ้านหมดจดก็ทำให้ยิ่งขับออร่าความหล่อพุ่งขึ้นมาอีกเป็กอง
คิลกดรีโมทไปมาเหมือนหาช่องทีวีที่ถูกใจไม่ได้เสียทีจนกระทั่งเขาตัดสินใจลุกออกไปหาเครื่องดื่มในตู้เย็น
ชายหนุ่มกำลังเดินกลับมาพร้อมโค้กกระป๋องหนึ่งแต่แล้วด้วยความไม่ทันมองจึงทำให้เขาเดินชนเข้ากับน้ำปั่นที่เดินออกมาจากอีกห้องหนึ่งพอดี
ร่างบางร้อง “โอ๊ย” ส่วนกระป๋องโค้กในมือร่างสูงนั้นก็กลิ้งหกลงบนพื้น
“ตายจริง” คิลพึมพำ มองโค้กซึ่งกระฉอกออกเกือบหมด“ยังดื่มไม่ทันถึงครึ่งเลย”
ท้ายประโยคพูดเหมือนขบขันไม่ได้มีร่องรอยของความไม่พอใจแต่อย่างใด
“ข...ขอโทษครับลุงคิล” น้ำปั่นรีบกล่าวขอโทษพลางพนมมือไหว้ “เดี๋ยวผมจะรีบเช็ดพื้นเดี๋ยวนี้ขอโทษด้วยครับ”
“ไม่เป็ไร ๆ”
ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาว่า พลางผายมือออกเป็เชิงว่า‘No Problem’
น้ำปั่นเดินกลับมาอีกครั้งพร้อมกับผ้าขี้ริ้วในมือ
เด็กหนุ่มย่อตัวลงนั่งคุกเข่าแล้วเริ่มลงมือเช็ดโค้กที่หกโดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่าคอของเสื้อยืดที่ตนใส่อยู่นั้นมันเปิดอ้าไปไหนต่อไหน
สายตาแหลมคมของคิลมองภาพนั้น แล้วกลืนน้ำลายลงคอยากลำบาก
เด็กหนุ่มหน้าตาสวยหวาน แถมยังไว้ผมยาวจนคล้ายผู้หญิงผิวก็ขาวราวกับน้ำนมเพราะนางน้ำว้านั้นเป็คนเหนือมรดกความงามนี้จึงตกทอดมาที่น้ำปั่นด้วย…
ชายหนุ่มพยายามสะบัดหน้า ขับไล่ความคิดแปลก ๆ ออกไป
นี่เขาคงตายอดตายอยากมากเกินไปั้แ่นางน้ำว้าเริ่มป่วยถึงได้มาคิดอะไรอกุศลกับเด็กผู้ชายตรงหน้าได้ !
แต่มันก็ไม่ใช่อย่างนั้นเสียทีเดียวเพราะตัวเขาเองมองน้ำปั่นมาั้แ่ตอนแรกแล้ว
คิลเป็ลูกครึ่งต่างชาติ อาศัยอยู่ในต่างประเทศมาั้แ่เกิดจนกระทั่งไม่นานนี้ที่เขาตัดสินใจกลับมาอยู่เมืองไทยตามฝั่งมารดาหลังจากบิดาเสีย
ในวัฒนธรรมของประเทศทางตะวันตก…ความอิสระเสรี…ที่อาจจะมากเกินไป เพราะฉะนั้นรสนิยมทางเพศแบบไบเซ็กชวล หรือเสือไบ คิลก็คิดเข้าข้างตนเองไปว่าคงไม่ผิดอะไร
หากถามว่าคิลเป็แบบไหนเขาก็ยังยืนยันว่าเขาชอบผู้หญิงมากกว่า
กับผู้ชายก็ชอบบ้าง แต่ไม่เคยมีอะไรด้วย
น่าแปลกที่ความรู้สึกเช่นนั้นมันมาพลุ่งพล่านกับเด็กหนุ่มตรงหน้านี้
อันที่จริงคิลคิดว่าตนเองก็เป็ผู้ใหญ่มากพอไม่ใช่วัยรุ่นที่จะมาพลุ่งพล่านอะไรง่าย ๆ แต่น้ำปั่น...ก็ดูเหมือนจะทำให้เขาอดใจไว้ไม่ไหวจริง ๆ
ชายหนุ่มมองเด็กหนุ่มซึ่งขะมักเขม้นอยู่กับการถูพื้นให้สะอาดดังเดิมโดยที่ไม่ได้สนใจอะไรเลย
‘เด็กดี… น่ารัก… ใสซื่อและคงจะ ‘บริสุทธิ์’ ’
เป็อะไรที่ทำให้เืในกายชายหนุ่มยิ่งเดือดพล่าน
สายตาร้อนแรงมองยอดอกสีชมพูซึ่งอยู่ภายใต้เสื้อยืดซึ่งคอเปิดกว้างแล้วคิดไปว่ามันช่าง ‘น่ากัด’ ยิ่งนัก
ลองคิดไปถึงภาพร่างเล็ก ๆนั่นนอนระทดระทวยร้องครางเสียงหวานอยู่ใต้ร่างของเขาก็ยิ่งส่งผลให้ความ้าเริ่มตื่นตัว
คิลกัดริมฝีปาก พยายามระงับอกระงับใจไม่ให้อารมณ์หื่นเข้าครอบงำ
เขาควรจะเป็พ่อเลี้ยงที่ดีของน้ำปั่นไม่ใช่หวังเอาลูกเลี้ยงมาจับทำเมีย !
3K
