บทที่13 เข้าครัวด้วยกัน
“กลับมาแล้วขอรับ”
“กลับมาแล้วเ้าค่ะ”
หลังจากที่เวลาล่วงเลยผ่านไปราวครึ่งชั่วยามทั้งสามคนก็กลับมาพร้อมกับมีผู้ใหญ่ตามมาด้วยสองสามคน ที่พาของมาด้วยพะรุงพะรังเนื่องจากเย่หัวได้ขอเครื่องครัวบางอย่างไปด้วย เพราะในครัวของนางในตอนนี้มีแค่หม้อใบโตหนึ่งใบกับหม้อใบเล็กอีกใบเท่านั้น
“ขอบคุณท่านน้าทั้งสองมากนะเ้าคะที่เป็ธุระช่วยขนของมาให้” เย่หัวพยักหน้าให้กับจางซิวจางหลัวและจางต้าพังเบาๆก่อนที่จะหันมากล่าวขอบคุณหญิงชายวัยยี่สิบปลายๆ ทั้งสองคน ที่เคยเห็นหน้าค่าตากันประจำเนื่องจากทั้งสองมาคอยช่วยงานที่นี่บ่อยๆ
และที่จำได้แม่นที่สุดก็คงหนีไม่พ้นพร์ในการทำอาหารของพี่ผู้หญิงกับฝีมือในงานไม้ของพี่ผู้ชายไม่ว่าจะเป็ถ้วยจานหรือแก้วน้ำในบ้านของนางเองก็ได้อาศัยฝีมือของพี่ผู้ชายท่านนี้เป็ส่วนใหญ่
“ไม่เป็อะไรขอรับสิ่งที่ข้ามีมากที่สุดก็คงไม่พ้นเป็เรี่ยวแรกกับฝีมือเล็กๆ น้อยๆ นี่แหละขอรับหากว่ามันสามารถช่วยเหลือคุณหนูได้บ้างก็ดีมากแล้วขอรับ”
“ใช่แล้วเ้าค่ะ” ผู้หญิงอีกคนกล่าวไปในทำนองเดียวกัน“ถ้าหากพวกเราสามารถช่วยอะไรคุณหนูได้บ้างพวกเราทุกคนล้วนยินดีเพียงแค่หม้อกระทะไม่กี่ใบพวกนี้ตัวข้าและคนอื่นๆสามารถมอบให้แก่คุณหนูได้โดยไม่ต้องคิดอะไรเลยแม้แต่น้อย”
“ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้เ้าค่ะข้าไม่ได้ทำอะไรมากมายเลย เพียงแค่แบ่งปันในสิ่งที่ข้าพอมีอยู่ก็เท่านั้น”เย่หัวกล่าวด้วยความรู้สึกที่ค่อนข้างกระดากอายอยู่หน่อยๆ “ต้องเป็ข้าด้วยซ้ำที่ต้องขอบคุณท่านน้าและทุกๆคนในหมู่บ้านที่ต้อนรับข้าเป็อย่างดี แล้วยังช่วยเหลือข้ามากมาย ทั้งยังให้เด็กๆมาเล่นเป็เพื่อนข้าอีก...”
“...”
“...”
ทั้งสองคนเงียบมองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่งมองหน้ากันไปมาก่อนที่จะยิ้มออกมา มองไปที่ใบหน้าของเด็กน้อยที่เพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้เพียงแค่ไม่นานแต่กลับเปลี่ยนแปลงอะไรไปอย่างมากมาย ยิ่งมองไปทางเด็กๆ ที่กำลังเล่นด้วยกันอย่างมีความสุขแบบนี้แล้ว
มันเป็ภาพที่พวกเขาไม่ได้เห็นมานานหลายปีแล้ว...
“ว่าแต่ท่านน้าทั้งสองเอาทั้งหม้อทั้งกระทะมาให้ข้าแบบนี้มันจะไม่เป็ไรหรือเ้าคะ”
“ไม่เป็ไรหรอกเ้าค่ะถึงเก็บเอาไว้ที่บ้านมันก็ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นมา”ฝ่ายหญิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย
“...”
“...”
“อย่างนั้นแล้วถ้าหากท่านน้าทั้งสองคนไม่ได้มีธุระต้องไปที่ไหนต่ออยู่ช่วยข้าทำกับอาหารเลี้ยงฉลองกับข้าและเด็กๆ ได้ไหมเ้าคะ”เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไป เย่หัวก็ไม่รู้จะกล่าวอะไรต่อไปดีแต่ในเมื่อคิดอะไรไม่ออกจึงตัดสินใจเลือกทำในสิ่งที่นางถนัดที่สุด “ถ้าหากมีอะไรเรามาคุยไปทำอาหารกันไปนะเ้าคะ”
“ได้เ้าค่ะ/ขอรับ”
ทั้งสองตอบรับอย่างรวดเร็วทำให้ในวันนี้เย่หัวมีลูกมือเป็คนโตๆที่พอจะทำอะไรเป็จริงๆ ไม่ใช่เด็กๆ อย่างหลายๆ วันที่ผ่านมา ทำให้นางตัดสินใจที่จะทำอาหารที่แตกต่างออกไปจากทุกวันซึ่งหนึ่งในนั้นมีเมนูที่นางชอบทำมากที่สุด
เพราะทุกครั้งที่ทำเมนูนี้ทั้งสามีและลูกสาวต่างก็ทานมันจนหมดทุกครั้ง...
หมูก้อนทอด
เมนูง่ายๆ ที่เป็ได้ทั้งกับข้าวและของทานเล่นแต่ด้วยวัตถุดิบที่จำกัดจำเขี่ยเกินไป นางจึงดัดแปลงไปตามสิ่งที่มีอยู่
ด้วยการแยกส่วนมันติดหนังของหมูสามชั้นออกไปบางส่วนเพื่อนำไปเจียวเป็น้ำมัน ยังดีที่หมูสามชั้นที่มีนี้เป็แบบที่หาซื้อจากตลาดสดทำให้มีส่วนที่ติดมันค่อนข้างมากอยู่ปลายด้านหนึ่งเพราะถ้าหากเป็หมูสามชั้นในห้าแล้วล่ะก็ ต่อให้มีเป็ชิ้นที่ไม่ใช่เบคอนสไลด์แล้วล่ะก็จะเป็ชิ้นพื้นท้องที่เป็สามชั้นจัดเจนไม่ติดเนื้อซี่โครง ทำให้มีมันน้อยกว่า
โดยที่ในระหว่างนั้นไม่ลืมให้คุณน้าผู้ชายไปต้มมันพลางๆที่จะใช้แทนแป้ง หลังจากนั้นก็ผสมหมูสับเข้ากับมันต้มที่ถูกบดบี้จนเป็เนื้อเหนียวๆแล้วปั้นเป็ก้อนๆ นำไปทอดในน้ำมันที่เจียวจากมันหมูจนได้กากหมูแยกออกไปต่างหากเก็บเอาไว้
แล้วหลังจากที่ทำหมูก้อนทอดเสร็จแล้วก็ไม่ลืมทำเมนูอื่นๆเช่นมันบดที่ใช้น้ำผึ้งแทนนมสด แล้วก็มันฝรั่งทอดที่เอาไปกินกับหมูก้อนทอด
ซึ่งในระหว่างที่ทำอาหารด้วยกันนางก็ได้รับรู้เื่ราวต่างๆมากขึ้น ซึ่งมันก็ทำให้นางเข้าใจได้แล้วว่าทำไมผู้คนในหมู่บ้านถึงได้ให้ความสำคัญกับนางนัก
.................................
756
![[จบ] เมื่อข้าเป็นองค์หญิงน้อยของฮ่องเต้ทรราช](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1711348720_78209579.webp)
