Chapter 4
รถเครื่องโครงเก่าไหนเล่าจะสู้รถเบนซ์
"ไปกันเถอะฝัน"
อคิณโอบไหล่ของชวนฝันแล้วพาไปขึ้นรถเบนซ์คันหรูสีดำของเขา
ราวินมองภาพนั้นอย่างเ็ปเขาหันไปมองมอเตอร์ไซค์หรือที่เรียกกันแถวนี้ว่า 'รถเครื่อง' คู่ใจของเขา จะเรียกมันว่ารถคงไม่ถูกนักเพราะมันเหมือนเศษเหล็กสภาพโครงไก่มากกว่ามีเพียงแค่โครง ส่วนอื่นๆถูกรื้อถอนออกไปเยอะ
"นั่นสินะกลับกันเถอะไอ้แก่ลูกพ่อ"
ราวินลูบแฮนด์รถเครื่องเก่าๆของตัวเองถึงเวลาที่เขาจะต้องกลับไปทวงคืนสิ่งที่เขาควรได้รับหลังจากหายหน้าหายตาไปนานแล้วสินะ...
4 ปีต่อมา
นับั้แ่ตอนนั้นที่รับรู้ว่าชวนฝันไปคบหากับอคิณเขาก็ตัดสินใจกลับมายังคฤหาสน์นฤภูวนิล
แม้จะไม่ได้เป็นักร้องอย่างที่ใจหวังแต่ตอนนี้เขาขึ้นแท่นเป็ประธานบริษัทRwgroup ทั้งผลิตซีรี่ส์และปั้นนักร้องนักดนตรีมากมาย แม้เป็บริษัทหน้าใหม่แต่ก็ได้รับผลสำเร็จเป็อย่างดี
เงินทุนที่เขานำมาทำคือเงินทุนจากพ่อของเขาบ้านของราวินทำธุรกิจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ทั้งคอนโด ที่ดินแม้เขาเองจะหันมาทำงานบริษัทสายบันเทิงแต่ก็ยังคงมีดูงานเกี่ยวกับอสังหาอยู่บ้าง
"ท่านประธานครับ เรซูเม่รับสมัครผู้จัดการวงเอบีมาแล้วนะครับ"
ธานีส่งแฟ้มเอกสารของเหล่าผู้สมัครให้ราวินได้เลือก
ราวิน นฤภูวนิลในวัยยี่สิบหกปี เขาเปลี่ยนไปจากแต่ก่อนเยอะมากๆทั้งความเงียบขรึม ดุดัน จริงจังกับอนาคต...ไม่ใช่ราวินคนก่อนเลยสักนิด
เปิดไปได้หน้าสองหน้า ดวงตาเฉี่ยวเรียวก็หยุดอยู่ที่หญิงสาวคนหนึ่ง...รูปของเธอในเรซูเม่ยิ่งตอกย้ำจิตใจในอดีตของราวิน
นางสาวชวนฝัน ใจฤดี อายุยี่สิบหกปี
สถานะสมรส : โสด
"ผู้จัดการวงเราเอาเฉพาะคนโสดไม่มีพันธะทั้งในทะเบียนสมรสและในชีวิตจริงใช่มั้ยธานี?"
เขาเอ่ยถามธานี
"ครับท่าน"
"หึ น่าสนใจ"
รอยยิ้มร้ายปรากฎขึ้นบนใบหน้าของราวิน
ณ คาเฟ่ต์ในต่างจังหวัด
"ฝันแกจะไปทำงานในกรุงเทพจริงๆเหรอ"
ชวนฝันนัดมีนามาดื่มและทานเค้กที่คาเฟ่ต์ก่อนจะจากไปเธอ้าย้ายไปให้ไกลจากที่นี่...้าเริ่มใหม่ทุกสิ่ง
"อื้ม อยากจะเริ่มต้นอะไรใหม่ๆน่ะมีนาชีวิตเราก็ไม่เหลือใครแล้ว...งานศพงานร้อยวันของแม่ก็จัดการหมดแล้ว"
ชวนฝันเอ่ยเสียงเศร้า แม่ของเธอเสียมาได้ปีกว่าๆหลังจากจัดงานทั้งหมดเสร็จชวนฝันก็เลิกกับอคิณทันที เธออดทนมามากเกินพอ
1 ปีที่แล้ว
"นี่ฝันคิดจะใช้เงินเราสบายๆพอแม่ตายก็จะมาเลิกกับเรางี้เหรอ?"
อคิณขึ้นเสียงแล้วกระชากข้อมือเล็กของเธอเอาไว้คบกันมาสามปีเขายอมจ่ายเงินค่ารักษาพยาบาลให้แม่เธอไปหลายแสน...แต่ไม่เคยนอนด้วยกันสักครั้ง
เพราะอะไรน่ะเหรอ?เพราะชวนฝันไม่ยอมเขาไงใจของเธอยังคิดถึงแฟนเก่าอย่างราวินอยู่ตลอดเวลา
"ปล่อยเราไปเถอะคิณ เราไม่ได้รักคิณเื่เงินเราจะหักเงินเดือนของเรามาจ่ายคิณนะ...เราจะจ่ายทุกเดือนไม่ขาดตกบกพร่องเลยสักเดือนเดียว"
"ปล่อย หึ!พูดง่ายไปมั้ยชวนฝัน!"
พูดจบอคิณก็ผลักร่างเล็กของเธอล้มลงบนที่นอนก่อนจะะโมาขึ้นคร่อม
เขาพรมจูบไปทั่วคอแต่ก็ััได้ถึงน้ำตาอุ่นๆที่ไหลรินลงมานั่นทำให้อคิณชะงัก..
"ฝัน...เราขอโทษ"
อคิณลุกขึ้นจากเตียง
เขาบุกมาหาชวนฝันถึงที่บ้านแล้วถือวิสาสะเข้ามาในห้องนอนของเธอ
"ฮึกๆ ชะ ช่างมันเถอะ ฮึกเราเลิกกันเถอะนะคิณ ฝันสัญญาว่าจะหาเงินมาใช้คิณทุกบาททุกสตางค์"
อคิณยอมรับสภาพและปล่อยชวนฝันไป แต่ยังคงมีสัญญาพันธะเื่เงินอยู่ชวนฝันยังคงต้องหาเงินมาใช้เขา
"แต่หากภายในสองปีฝันยังใช้หนี้เราได้ไม่ถึงครึ่ง...ฝันจะต้องเป็เมียเรา"
ชวนฝันจำใจตกปากรับคำ...เธอไม่มีทางเลือก
นั่นคืออดีตที่แสนเ็ป หนึ่งปีผ่านมาเธอใช้หนี้อคิณไปได้เพียงสองหมื่นบาทเท่านั้นเพราะค่าใช้จ่ายที่รัดพันตัว
นี่จึงเป็เหตุผลที่ชวนฝันจำใจต้องเข้าไปทำงานในกรุงเทพเพื่อเงินเดือนที่มากขึ้น..
"งั้นโชคดีนะแกอย่าลืมติดต่อมาบ้างนะ"
มีนายิ้มๆแล้วบีบมือเพื่อนเบาๆ...
ชวนฝันย้ายของออกจากบ้านเช่าเก่าๆที่อยู่มาั้แ่เด็กเธอไม่มีสมบัติอะไรสักอย่าง ทั้งบ้าน ที่ดิน...
ชวนฝันในตอนนี้คิดถึงราวินเหลือเกินหากมีเขาอยู่ด้วยเธอเชื่อว่าจะผ่านอุปสรรคร้ายๆนี้ไปได้..
ติ๊งง!
เสียงโทรศัพท์เข้า ชวนฝันรีบหยิบขึ้นมารับ
"ค่ะ"
"คุณชวนฝันใช่มั้ยครับยินดีด้วยนะครับคุณได้งานในบริษัทRw groupแล้วยังไงวันจันทร์นี้ขอเชิญมาอบรมงานด้วยนะครับ"
"จริงเหรอคะ!! ได้ค่ะได้!!"
ชวนฝันรีบตอบตกลงไปในทันทีแม้ว่าจะแอบสงสัยว่างานบริษัทใหญ่แบบนี้ไม่ต้องเรียกสัมภาษณ์ก่อนเหรอแต่ด้วยความดีใจจึงมองข้ามมันไป
ใครเล่าจะรู้ว่าอนาคตใหม่ในเมืองกรุงของชวนฝันจะต้องเจอกับซาตานร้ายที่คิดแค้นฝังลึกกับอดีตที่เ็ป..