สวนผักสกุลจาง

เมื่อลู่จื้อออกไปได้สักครู่อาจารย์เหรินจึงได้เข้ามาเจียวซิ่นได้ตรวจสอบแล้วจึงพบว่าเป็นพิษกลืนปราณและผสมด้วยพิษเจ็ดจันทราที่มีชื่อว่าเจ็ดจันทราลาลับเพราะคนที่โดนส่วนใหญ่เมื่อถึงพระจันทร์เต็มดวงครั้งที่เจ็ดก็ตบเท้าเดินเข้าปรภพได้เลย.

"ข้าขอเรียนท่านตามตรงท่านโชคร้ายมากพิษที่ท่านได้รับมีสองตัวคือพิษกลืนปราณและพิษเจ็ดจันทราลาลับ"เมื่อได้ยินชื่อพิษที่ตนได้รับมาก็ทำให้หน้าเหลืองซีดไร้เลือด

"ข้าอยากถามท่านเคยไปเผาสุสานบรรพบุรุษของผู้ใดหรือไม่หรือเคยไปฉุดคร่าลูกเมียผู้อื่นเหตุใดคนวางยาจึงโหดร้ายนักแค่พิษกลืนปราณก็ทำให้ท่านก็ตายทั้งเป็นแล้วนี่ยังวางยาเจ็ดจันทราลาลับกับท่านอีก"เจียวซิ่นถามอย่างอยากรู้ต้องแค้นมากเท่าใดจึงทำกันได้ถึงเพียงนี้แต่เมื่อนางเห็นสีหน้าที่เศร้าใจของอาจารย์เหรินคล้ายกับโลกทั้งใบได้ถล่มลงมาตรงหน้า

"ข้าไม่เคยทำร้ายใครเลยข้าเป็นเพียงอาจารย์เล็กๆในสำนักที่ยิ่งใหญ่อย่างสำนักขุนเขาเหตุใดข้าจึงได้รับพิษที่ร้ายแรงทั้งชนิดนี้ด้วยข้าไม่เคยสร้างศัตรูหรือทำตัวโดดเด่นและไม่เลือกที่จะเข้าฝ่ายใดในสำนักข้าเป็นกลางมาตลอด.ไม่มีเหตุผลอะไรที่ใช้ยาพิษที่มีราคาแพงกับคนอย่างข้า"อาจารย์เหรินตอบอย่างหมดอาลัยตายอยากเมื่อได้ฟังเช่นนั้นเจียวซิ่นจึงรู้สึกสงสัยเช่นเดียวกับอาจารย์เหริน.ถ้าอาจารย์เหรินไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับอำนาจใดๆในสำนักจริงแล้วเหตุใดจึงได้รับพิษที่ร้ายแรงทั้งสองชนิดนี้ได้แต่เมื่อพี่ใหญ่ส่งมาให้รักษานางก็จะรักษา นางเชื่อว่าพี่ใหญ่ต้องมีเหตุผลแน่ๆ

"ท่านไม่ต้องตกใจไปพิษเพียงแค่นี้ข้าสามารถรักษาท่านได้อย่างแน่นอนเจ้าค่ะ" เจียวซิ่นกล่าวทำไมนางจะรักษาไม่ได้ในเมื่อพิษกลืนปราณนางก็รักษามาแล้วทำไมจะรักษาพิษเจ็ดจันทราลาลับไม่ได้ เมื่ออาจารย์เหรินที่คิดว่าชีวิตตนคงจบสิ้นเท่านี้แล้วเมื่อได้ยินว่ารักษาได้ทำให้เกิดความยินดีและรู้สึกขอบคุณสวรรค์ที่ให้ตนรู้จักกับจางลู่ฉีจึงสามารถได้รับการรักษาจากครอบครัวจางแต่เมื่อคิดดูอีกครั้งน้องสาวของศิษย์ในจาง นางกล่าวว่าพิษเพียงเท่านี้พิษเพียงเท่านี้หรือจะเป็นไปได้อย่างไรในเมื่อพิษที่ตนเจอนั้นเป็นพิษที่ไม่มีทางรักษาอย่างพิษเจ็ดจันทราลาลับและไหนจะพิษกลืนปราณอีกนี่ตระกูลจางเลี้ยงบุตรหลานอย่างไรจึงได้เติบโตมาเป็นปีศาจที่เก่งกาจเช่นนี้

"รอสักครู่ได้ให้พ่อบ้านจางไปหยิบยาแก้พิษมาให้ท่านท่านโชคดีจริงๆนะเจ้าคะที่ข้ากับน้องชายได้ฝึกหลอมยาแก้พิษชนิดนี้เมื่อสองสามวันก่อนพอดีช่างบังเอิญจริงๆ"เจียวซิ่นกล่าวอย่างอารมณ์ดีที่ตนไม่ตนกลับไปปรุงยาใหม่อีกครั้ง

"บังเอิญหรือช่างเป็นโชคดีของข้าจริงๆ" อาจารย์เหรินกล่าวด้วยรอยยิ้มฝืดๆเด็กบ้านนี้เกิดมาเพื่อเป็นอัจฉริยะโดยแท้ขนาดยาหลอมเล่นๆยังเป็นถึงยาแก้พิษกลืนปราณและยาแก้พิษจันทราลาลับที่ใครๆต่างกล่าวว่าเป็นยาพิษที่ไม่มียาแก้ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าโลกนี้หมุนเร็วจริงๆ

"นี่ยาแก้พิษขอรับ"พ่อบ้านจางได้นำยามามอบให้แก่อาจารย์เหรินอาจารย์เหรินรับขวดหยกอย่างดี ขนาดพอเหมาะที่พ่อบ้านจางนำมามอบให้ขวดหยกขวดนี้มีผิวที่เรียบเย็นสบายให้มือที่สัมผัสขวดหยกนั้นรู้สึกเย็นสบายอย่างยิ่ง

"ท่านสามารถเริ่มรักษาได้ตั้งแต่คืนนี้หากปล่อยไว้นานท่านจะยิ่งทรมานในการรักษาส่วนน้ำสมุนไพรที่ใช้แช่ตัวระหว่างการรักษา ข้าขอฝากท่านด้วยนะ พ่อบ้านจางให้คนรับใช้นำไปเปลี่ยนให้ทุกชั่วยามต้องทำการรักษาจนกว่าน้ำในถังจะไม่เปลี่ยนเป็นสีดำแล้วจึงจะถือว่าการรักษาเสร็จสิ้นหวังว่าเราจะได้พบกันอีกนะเจ้าคะ"เจียวซิ่นกล่าวอธิบายการรักษาแล้วจึงหันไปฝากฝังให้พ่อบ้านจางช่วยดูแลอีกที

"ถ้าไม่มีสิ่งใดแล้ว ข้าลาเจ้าค่ะ"เมื่อไม่มีสิ่งใดให้ทำจึงขอตัวออกมาเพราะเจียวซิ่นยังมีงานอีกมากที่ต้องทำในวันนี้เมื่อมาถึงภายในห้องนอนนางจึงเข้าไปในมิติปราณสวรรค์ทันที

"หงเออร์เจ้ากำลังทำอะไรอยู่รึเหตุใดจึงดูฉุนเฉียวเช่นนี้"เมื่อมาถึงเจียวซิ่นก็พบว่าหงเออร์นั้นกำลังหยิบสัตว์ชนิดหนึ่งออกจากต้นดิกไม้หน้ากระท่อมด้วยใบหน้าอันบูดบึ้ง

"เจ้ามาก็ดีมารับผิดชอบเจ้าหนอนปราณของเจ้าด้วยมันกินสมุนไพรปราณของข้าจนจะหมดแปลงอยู่แล้ว เจ้าดูสิสมุนไพรที่ข้าเฝ้าประคบประหงมมาอย่างดีต้องมาเสียหายเพราะเจ้าหนอนพวกนี้ของเจ้า"หงเออร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงโทสะเมื่อเจียวซิ่นเหลือบสายตาไปมองที่แปลงสมุนไพรนางจึงพบว่าสมุนไพรส่วนใหญ่ในแปลงไม่หลงเหลือใบอยู่บนต้นเลย