หน้าผาสูงชันจนหลินต้องแหงนคอดูยอดและยังมองไม่เห็นต้นไม้ไม่ขึ้นเหนือระดับหนึ่ง ้ามีเพียงหินและลมและเงาของสิ่งมีชีวิตที่โผบินอยู่สูงกว่านั้นอีก
"ครุฑ?"หลินถาม
"ขอบเขตของพวกเขา"เรนตอบ มองขึ้นไปด้วย "ต้องผ่านที่นี่เพื่อไปป่าชั้นในสุด"
"แล้วพวกเขาจะยอมให้ผ่านไหม?"
ก่อนที่เรนจะตอบเงาใหญ่ปกคลุมพวกเขาทั้งสอง เย็น กว้าง เหมือนเมฆที่ขยับเร็วกว่าเมฆปกติ
ครุฑลงมาจอดอยู่บนหินก้อนใหญ่ข้างหน้า
ไม่ใช่ครุฑที่หลินรู้จักจากภาพวาดหรือปั้นในวัดแต่ก็รู้ทันทีว่าคือครุฑ ลำตัวใหญ่กว่ามนุษย์ปีกพับไว้ข้างหลังมีความกว้างที่ดูได้จากเงา หัวมนุษย์ผสมกับจะงอยปากแหลมคมตาสีทองเข้มที่มองไม่รู้ว่ากำลังดูอะไร หรือบางทีก็กำลังดูทุกอย่างพร้อมกัน
ครุฑอีกสองตัวลงมาจอดสองข้าง
"ไกร"เรนพูด น้ำเสียงที่รู้จักกัน
"เรน"ครุฑตัวแรกพูด เสียงลึกกว่ามนุษย์แต่พูดเป็ภาษาที่หลินเข้าใจ "นานมาก"ตาทองมองมาที่หลิน "และนี่คือเสียงต้องห้ามที่ป่าพูดถึง"
"ฉันหลิน"หลินพูด ไม่รอให้เรนแนะนำ "เข้าใจว่าพื้นที่นี้เป็ของพวกคุณขอผ่านได้ไหม?"
ไกรมองเธอนานไม่ขยับ
"เธอพูดตรงกว่าที่คิด"ไกรพูดในที่สุด
"ฉันเรียนรู้ว่าพูดอ้อมในหิมพานต์ไม่ค่อยได้ผล"
"เธอเรียนรู้เร็ว"ไกรพูด แล้วหันไปมองเรน "คนที่รับคำสั่งจากจินไม่ใช่ฉันคนที่อยู่ในเขตนี้ตัดสินใจเองว่าใครผ่านได้หรือไม่"
"ฉันเข้าใจ"เรนพูด
"แต่เสียงต้องห้ามเป็ภัย"ไกรพูด ตามองกลับมาที่หลิน"เราเห็นหิมพานต์เสียหายจากเสียงแบบนี้ครั้งหนึ่งแล้ว"
"ถ้าเธอคิดว่าฉันอันตรายก็ลองพิสูจน์สิ" หลินพูด ก่อนที่สมองจะทันสั่งให้หยุด "อย่าแค่มาปิดทาง"
ไกรเงียบ
ลูกน้องทั้งสองมองมาที่หัวหน้า
"ที่เธอเพิ่งพูดออกไปนั่น" เรนกระซิบ"ไม่จำเป็"
"รู้ค่ะแต่ก็พูดไปแล้ว" หลินกระซิบกลับ
ไกรโน้มหัวลงมาเล็กน้อยตามองสังเกตหลินอย่างละเอียด"เธอกล้า"
"หรือโง่ยังแยกไม่ออกตัวเองเลย"
ไกรชายตาออกไปทางป่าสักครู่หนึ่ง แล้วพูด "มีข้อตกลงว่าถ้าเธอผ่านการทดสอบ เราจะปล่อยให้เธอผ่านไป"
"ทดสอบอะไร?"
"ออกเสียงที่'ตรงกับตัวเอง' โดยไม่ทำให้ป่าสั่น" ไกรพูด"ถ้าเสียงสุรเสียงะเิออกมาและควบคุมไม่ได้ เราจัดการทันที ถ้าควบคุมได้เราปล่อยผ่าน"
เรนขยับ"ทดสอบนั้น—"
"ฉันยอมรับ"หลินพูดก่อน
เรนมองเธอ
"ฉันยอมรับ"เธอพูดซ้ำ ครั้งนี้มั่นคงกว่า มองเรน "ถ้าฉันผ่านไม่ได้แปลว่าตัวเองยังไม่พร้อมจริงๆ ก็ควรรู้ตอนนี้"
ลานทดสอบเล็กกว่าที่หลินคิดครุฑสองตัวยืนอยู่สองข้าง ไกรอยู่ตรงหน้า เรนอยู่หลัง
หลินยืนกลางป่ารอบข้าง ลม
"ออกเสียง"ไกรพูด "เสียงที่ตรงกับตัวเอง"
หลินคิดว่าเสียงที่ตรงกับตัวเองคืออะไร
ไม่ใช่เสียงที่ฝึกมาไม่ใช่เสียงพากย์ที่ปรับให้เหมาะกับตัวละคร ไม่ใช่เสียงอธิบายที่ใช้กับอันไม่ใช่เสียงล้อเล่นที่ใช้กับเพื่อน
เสียงที่ตรงกับตัวเอง
เธอนึกถึงตอนที่ฟังเสียงสังข์ในฝันตอนที่เป่าขลุ่ยแล้วรู้สึกว่าเสียงออกมาจากที่ลึกกว่าปกติตอนที่อ่านอักขระโบราณแล้วรู้สึกว่าไม่ใช่แค่เธอที่พูด
เธอหายใจเข้าลึกปล่อยไหล่ ปล่อยคอ ปล่อยทุกอย่างที่เธอ "ทำ" เพื่อให้เสียงออกมาดี
แล้วก็ปล่อยเสียงออกมา
ไม่ใช่คำแค่เสียง แค่เสียงที่อยู่ในลำคอตอนที่ไม่ได้คิดว่าจะพูดอะไร
ป่าสั่นเล็กน้อย
ไม่มากไม่ถล่ม แค่สั่น เหมือนใครเคาะกระจกบางๆ แล้วก็หยุด
ไกรมองเธอ ตามองไม่เปลี่ยนไม่แสดงอารมณ์
พูดเบาๆกับลูกน้องข้างๆ เสียงเบาพอที่เป็เื่ส่วนตัว แต่หลินอยู่ใกล้พอที่จะได้ยิน
"เสียงนี้ยังไม่รู้ว่าตัวเองมีอำนาจแค่ไหนนั่นคือสิ่งที่ทำให้น่ากลัวที่สุด"
หลินได้ยินแล้วรู้สึกว่าถูกเตือนมากกว่าถูกตัดสิน
ไกรหันมาบอกหลิน"ผ่าน"
เรนถอนหายใจข้างหลังเสียงเบามากแต่หลินได้ยิน
"ขอบคุณ"หลินพูดกับไกร
"อย่าขอบคุณ"ไกรพูด ก่อนจะโผปีกขึ้น "ถ้าเสียงนั้นทำร้ายหิมพานต์อีกฉันจะไม่รอคำสั่งจากใคร"
ไม่ใช่คำขู่แค่ข้อเท็จจริง
ครุฑทั้งสามโผขึ้นและหายไปในความสูงของหน้าผา
หลินมองตามจนกระทั่งไม่เห็นแล้ว
"เธอรู้ไหม"เรนพูดจากข้างหลัง "ว่าทำไมเธอถึงผ่าน?"
"เพราะป่าไม่ถล่ม?"
"เพราะเสียงที่เธอออกมาจริง"เรนพูด "ไม่มีการแสดง ไม่มีการพยายาม แค่เสียงที่ออกมาไกรรู้จักเสียงจริงกับเสียงแสดง"
"แต่ฉันยังไม่รู้ว่าจะทำซ้ำได้ไหม"
"ฉันรู้"เรนพูด แล้วเดินต่อ "แต่เธอทำได้ครั้งหนึ่งแล้ว"
หลินเดินตามในหน้าอกมีความรู้สึกที่หาชื่อไม่ถูก อาจเป็ความภูมิใจเล็กๆ อาจเป็ความกลัวเล็กๆหรือบางทีก็เป็ทั้งสองอย่างพร้อมกัน
1K
