สะใภ้มือใหม่ในบ้านวิปริต
ตอน บอดี้การ์ดแบบแพคคู่
แสงตะวันสาดลอดเข้ามาทางหน้าต่างในยามสาย เนื้อตัวเพรียวขาวยังนอนคว่ำอยู่บนที่นอน มีเพียงรอยยุบของร่างกายผู้ชายอยู่สองข้างกาย
คราบน้ำรักขาวๆแห้งกรังติดง่ามขาและรอยเปื้อนเป็วงวาวบนผ้าปูที่นอน ใบหน้าสวยหันข้างและฟุบติดหมอนด้วยสีหน้าอิดโรย
สองเต้าที่อัดแนบเตียงแดงเป็รอยดูดจ้ำๆลามมาถึงลำคอ สองมือจิกที่นอนขณะที่ตาหลับ
"เข้ามาสิ ฝึกั้แ่สิบขวบ ทำได้แค่นี้เองเหรอ"
ฮ่า! ๆ ๆ เสียงหัวเราะชองเรวตะดังอยู่ที่ลานรูปปั้นคุณปู่
"พวกเราเอาจริงแล้วนะน้า" เสียงหนุ่มแฝดแว่วขึ้นมาถึงห้องนอนชั้นบน
เป๊ก! ป๊าก! ดาบไม้หวดฟาดกันดังสนั่น
โอ๊ย! เสียงร้องทำให้ภริดาใตื่น เธอค่อยๆกระเถิบมานั่งข้างเตียงแล้วลุกย่างมายืนเกาะขอบหน้าต่างด้วยเนื้อตัวเปลือยเปล่า
รู้สึกระบมเนินหน่าวลึกขึ้นมาถึงช่องท้อง แสบร้อนวูบๆวาบๆที่ปากร่อง์ แต่พอนึกถึงคืนที่ผ่านพ้นมากลับสุขซ่านตราตรึง
หลานแฝดทั้งใหญ่และยาวจนน้าสาวรับมือแทบไม่ไหว กระนั้นเธอก็ช่วยให้พวกเค้าได้หลั่งน้ำแห่งความเป็ชายออกมาอย่างหมดหลอด
"ฮ่า! ๆ ๆ กากว่ะ สู้ได้เเค่เนี้ยนะ" เรวตะหัวเราะสองแฝดที่กำลังถือดาบไม้ไล่ฟันเค้าอยู่
"เล่นอะไรกัน" ภริดาจ้องมองลงไปอย่างฉงนใจ เห็นสามหนุ่มถอดเสื้อและฟันดาบกันแบบสองรุมหนึ่ง
เจฟะโเข้าไปหาเรวตะแบบตรงๆ น้าชายตีลังกากลับหลังจนดาบฟันไม่โดน
แฮ่ก! ๆ ๆ พอเจฟหมดแรงก็โดนสันดาบฟาดหน้าผากแตก
โป๊ก! โอ๊ย! เห็นเต็มตาว่าเืกระเซ็นออกทางหางคิ้ว
หนุ่มเจสเข้ามาฟันน้าชายแทนที่หนุ่มเจฟที่วิ่งกลับไปเอาดาบอันใหม่ ทั้งๆที่หัวแตกจนเืโชกหน้าเค้ากลับไม่ยอมแพ้แต่จับดาบแล้ววิ่งกลับมาสู้อีก
เป๊ก! ป๊าก! สองหนุ่มช่วยกันรุมฟันน้าชายที่กำลังถือดาบและตอบโต้อย่างว่องไว
แฝดสองฟาดดาบรัวจนมือข้างเดียวของเรวตะโต้รับแทบไม่ทัน เค้าจึงถอยและหมุนตัวลอดขารูปปั้นคุณปู่ไปมา หลานๆจึงไล่ตามมาฟันอย่างยากลำบากเพราะต้องก้มๆเงยๆรอบรูปปั้น
ป่าบ! ดาบเจสฟันโดนเเขนซ้ายเรวตะจนได้
จู่ๆเค้าวาดดาบฟันน้ำในสระ หยดใสปลิวกระเซ็นโดนตาสองแฝด
โป๊ก! ๆ ดาบไม้ฟาดกลางแสกหน้าลูกครึ่ง หน้าผากปูดเป็รูปไข่ ฮ่า! ๆ ๆ น้าชายยืนหัวเราะลั่น
"ออกมาสู้กันตรงๆสิครับ" เจฟ
"อย่าเอาแต่หนีน่ะน้า" เจส
ฝาแฝดออกอุบายเมื่อตามไล่เรวตะไม่ไหว
"เอาสิ ทำให้น้าซักแผล แค่นั้นก็ถือว่าพวกเอ็งชนะ ฮ่า! ๆ ๆ" เรวตะเดินออกมาจากใต้รูปปั้นและหัวเราะลั่น
ย๊ากกก! ตายย! สองแฝดกระโจนเข้ามาทางหน้าและหลังพร้อมๆกัน ง้างดาบยาวเหนือหัว
เรวตะะโขึ้นตรงๆแล้วหมุนตัวฟันดาบเป็วงกลม ปุ๊ก! ๆ ๆ ๆ ปลายดาบของเค้าหมุนฟาดหน้าท้องหลานแฝดจนเป็รอยแดงยาว
โอ๊ย! ๆ ๆ สองหนุ่มล้มลงมานอนดิ้นโอดโอย
"น้าไม่ออมมือเลย" เจฟ
"พวกเรายี่สิบเองนะน้า" เจส
"อะไรกันวะ พวกเอ็งฝึกั้แ่สิบขวบ" เรวตะ
"ไหนว่าอยากเป็บอดี้การ์ดของครอบครัวประธานาธิบดี"
"หา! ไม่อยากคุ้มครองสตรีหมายเลขหนึ่งแล้วรึ" เรวตะเอ่ยแล้วชี้ดาบขึ้นมาชั้นบน ปลายดาบตรงกับเรือนร่างขาวโพลนตรงขอบหน้าต่าง
สองแฝดหันมองตามมาเห็นเต้านมขาวโพลนที่หย่อนย้อยลงมาอย่างได้รูปและเอวเล็กคอดลงมาถึงสะโพกที่ผายใหญ่กลมกลึง
"เสียหน้าชิบ เอาไงวะเจส" แฝดพี่ลุกยืน
"น้าเก่งดาบนี่ พวกเราเสียเปรียบ" แฝดน้องเอ่ย
"จะสู้ยังไง ว่ามา" เรวตะ
"มือเปล่านี่แหละ ถ้าพวกเราทำแผลให้น้าได้น้าแพ้ โอเคไหม" เจฟ
"หิ! ๆ ๆ เข้ามาเลย" เรวตะปาดาบไม้ทิ้ง
ย๊ากกก! สองหนุ่มวิ่งเข้ามาดุ่มๆ ง้างกำปั้นอันใหญ่รัวใส่น้าตัวเอง
ปุ๊ก! ปั่ก! หมัดกระแทกโดนกล้ามอกและท้องของเรวตะ เค้าจับมือแฝดพี่แล้วหมุนตัวทุ่มร่างสูงยาวลอยละลิ่วข้ามหัว
โครมม! เจฟปลิวลงมากองบนพื้น เจสรีบจับแขนน้าแล้วทุ่มคืนจนเรวตะลงมานอนข้างๆกัน
สามหนุ่มชกกันด้วยมือเปล่าจนหน้าช้ำตาบวม หากวัดกันหนึ่งต่อหนึ่งแล้วเรวตะเหนือกว่ามาก แต่เมื่อสองแฝดร่วมมือกันจึงดูไม่ออกเลยว่าฝ่ายไหนจะชนะ เพราะยิ่งสู้ต่างก็ยิ่งได้แผล
ภริดาเห็นเืซึมที่ปากเรวตะ คิ้วแฝดพี่ก็แตก แฝดน้องตาเขียวไปข้างนึง
หัวใจดวงน้อยตื่นกลัวและอดเป็ห่วงทุกคนไม่ได้ "พอแล้วว" คนสวยะโสั่ง
"พอได้แล้ว จะตีกันทำไม"
หิ! ๆ ๆ สามหนุ่มหันมาเงยหน้า ทำแววตาอย่างกับนักมวยที่เพิ่งชนะน็อค
"แค่ฝึกเอง พวกเราเอาอยู่ เห็นไหมฮะ" เจฟ
"เอาอยู่บ้าอะไร คิ้วแตกเืเต็มหน้า" ภริดา
"ก็ฝึกเพื่อเป็บอดี้การ์ดให้น้าไงจ๊ะ" เจสทะลึ่ง
"พอเลยนะ เลิกตีกันเลย" ภริดา
"โอ๊ยย! เจ็บแผลชะมัดเลย" จู่ๆเรวตะก็แกล้งนังยองๆลงไป มือกุมปากที่แตกจนเืซึม
"อะไรของเค้า ทีเมื่อกี้ไม่เห็นสะทกสะท้าน" คนสวยพึมพำขณะหันมาดึงผ้าคลุมสวมร่าง จากนั้นก้าวลงไปชั้นล่างอย่างรีบร้อน
"ไปนั่งตรงนั้นเลย เดี๋ยวทำแผลให้" ภริดาชี้นิ้วสั่งสามหนุ่ม ทุกคนต่างก็ลุกเดินไปนั่งที่ขอบสระข้างรูปปั้น
เรือนร่างเพรียวสวยยืนค้ำหัวสามหนุ่มที่เงยหน้าให้ทำแผล มือน้อยจับสำลีที่ราดด้วยแอลกอฮอล์ถูบนคิ้วแฝดพี่
"โอ๊ย! ผมเจ็บ ช่วยมาดูตาผมทีครับ" เจสเรียกร้องความสนใจ ภริดาจึงเอาขี้ผึ้งแก้ช้ำทาเบ้าตาเขียวๆ
"โอ๊ย! ผมเจ็บกว่าพวกมันอีก ปากแตกด้วย จะกินข้าวได้ไหมนะ" เรวตะเอ่ยลอยๆ
กร่อด! ๆ ภริดาขบฟันด้วยความหมั่นเขี้ยว ตุบ! ๆ ๆ เธอเดินกระแทกเท้ามายืนตรงหน้าน้าฝาแฝดแล้วหยิบสำลีซับเืมุมปาก
"โอ๊ย ผมเจ็บอีกแล้วครับน้า" เจฟกุมหัวแล้วร้องเรียก
"ช่วยแค่นี้พอ ไม่ไหวละ ใครบอกให้ตีกันเอง"
ภริดาเอ่ยแล้วกลับหลังหัน เดินหนีสามหนุ่มเข้าบ้าน
"อ้าว! ก็พวกเราฝึกมาเป็สิบๆปีเพื่อคุ้มครองน้านะครับ" เจฟ
"ใช่ จะรีบไปไหนครับ เราทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อน้าเลยนะ" เจส
"ยังไงไม่ทราบ" ภริดาหยุดเดินแล้วเหลียวหลังมาถาม
"ก็สิบปีที่แล้วเราสิบขวบเอง" เจฟ
"ตอนน้าสิบเจ็ดทำอะไรอยู่ครับ" เจสประชดประชัน
ไม่รู้สิ เต้นโคฟเวอร์แดนซ์อยู่มั้ง! ภริดานึกในใจ
"ว่าแต่พวกนายน่ะ คุ้มครองฉันได้จริงๆรึ"
"ได้ครับ" สองหนุ่มพยักหน้าปูดบวม
ฮ่า! ๆ ๆ น้าชายของเค้าหัวเราะลั่น