หลินอวี่รู้สึกหน้ามืดวิงเวียนไปแวบหนึ่ง ตาของเขาพร่าเลือนจนมองอะไรไม่ชัด ก่อนที่ภาพท้องฟ้าและผืนน้ำจะค่อย ๆ กลับมาแจ่มชัดขึ้นอีกครั้ง
ท้องฟ้าเบื้องบนเป็สีครามเข้มจัดราวกับกระจกสีน้ำเงินบานั์ที่สะท้อนแสงแดดอันแผดเผา จนทำให้ใบหน้าของหลินอวี่รู้สึกแสบร้อน
"แค่ก!" ทันใดนั้นช่องท้องก็บิดตัว เขากระอักน้ำทะเลรสขมปนเค็มออกมา ร่างกายราวกับถูกสูบจนว่างเปล่าในชั่วพริบตา เขาหอบหายใจอย่างรุนแรงและไอเอาน้ำออกมาไม่หยุด พร้อมกับกุมหน้าอก เพื่อยืนยันว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่
ตอนนี้เขาใส่เสื้อผ้าป่านสีเทา ขากางเกงสีดำถูกถกขึ้นมาถึงเข่า ขาทั้งสองข้างแช่อยู่ในน้ำทะเลที่ซัดสาด เท้าทั้งสองข้างแช่น้ำจนขาวซีดและเหี่ยวย่น ศีรษะดูเหมือนจะกระแทกเข้ากับโขดหินจึงรู้สึกปวดเล็กน้อย
"นี่มันอะไรกัน..."
"เสื้อผ้าพวกนี้......"
"แล้วมือนี่..."
"อา... เจ็บ!"
"เจ็บ เจ็บ!"
ขณะที่หลินอวี่สังเกตเห็นความผิดปกติของร่างกายและการแต่งกาย รูม่านตาของเขาก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นเข้าสู่สมอง ราวกับมีสิ่งของแหลมคมถูกแทงเข้าไปที่ขมับแล้วบดขยี้อย่างแรง
ในเวลาเดียวกัน เศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกกระจายก็หลั่งไหลเข้ามาอย่างรวดเร็ว
เนิ่นนานกว่าความเจ็บแสบจะทุเลาลง หลินอวี่จึงผ่อนคลายประสาท เขามองไปรอบ ๆ ด้วยความไม่แน่ใจพร้อมกับหอบหายใจแรง คลื่นทะเลซัดสาดเข้าหาโขดหินเป็ชั้น ๆ ลมทะเลพัดพาเอาความเค็มคาวมาปะทะใบหน้าและเส้นผม บรรยากาศดูปลอดโปร่งและเงียบสงบเป็พิเศษ
ตอนนี้เขาถึงตระหนักได้ว่า 'ตัวเองได้ย้อนเวลากลับมา'
ที่นี่คือเขตอ่าวป้าอวี๋ ปี 1983 ในหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ซึ่งวิถีชีวิตและการผลิตยังคงล้าหลัง
เดิมทีเขาเป็ผู้หลงใหลในการตกปลาน้ำลึกระดับมืออาชีพ และเคยได้รับรางวัลมากมาย ในขณะที่มีชีวิตอยู่ ก่อนที่จะลืมตาตื่นขึ้นมา เขาเพิ่งเข้าร่วมการแข่งขันตกปลาน้ำลึกระดับโลก และตกปลาทูน่าตัวหนึ่งที่หนักกว่าร้อยจินได้ เดิมทีคิดว่าชัยชนะอยู่ในกำมือแล้ว แต่กลับเกิดอุบัติเหตุถูกปลาลากลงไปในทะเล
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขากลับมาเกิดใหม่ในร่างของเด็กหนุ่ม ในหมู่บ้านชาวประมงที่มีชื่อเดียวกับเขา เื่นี้ค่อนข้างเหลือเชื่อ ที่แท้การเกิดใหม่มีอยู่จริงหรือ?
เ้าของร่างเดิมอายุ 16 ปี เป็เด็กที่มีชีวิตรันทด ที่พ่อออกทะเลั้แ่ปีแรก ๆ และเสียชีวิตในพายุไต้ฝุ่นลูกหนึ่ง ในบ้านเหลือเพียงแม่และน้องสาวคนหนึ่ง ในตอนนั้นชีวิตลำบากมาก แม่เพียงคนเดียวไม่สามารถดูแลครอบครัวให้รอดพ้นความลำบากได้ จึงพาเขาและน้องสาวแต่งงานใหม่ โดยหวังว่าในบ้านจะมีผู้ชายมาเป็เสาหลักให้ชีวิต
ทว่า ความจริงกลับไม่เป็ดังหวัง พ่อเลี้ยงเป็คนขี้เหล้า วัน ๆ ไม่ทำอะไร งานบ้านแทบจะทั้งหมดแม่เป็คนทำ ชีวิตจึงยิ่งลำบากกว่าเดิม ที่สำคัญที่สุดคือ เขายังดูถูกสองพี่น้องหลินอวี่อย่างมาก ่แรก เริ่มจากการด่าทอด้วยคำพูด ต่อมาเมื่อแม่และพ่อเลี้ยงมีน้องชายอีกคน ชีวิตยิ่งขัดสน พ่อเลี้ยงก็ยิ่งอารมณ์ร้าย พอเหล้าเข้าปากก็ใช้แส้เฆี่ยนตีพวกเขา เ้าของร่างเดิมทนไม่ไหวจึงหนีออกจากบ้านหลายครั้ง
เพราะกลัวลูก ๆ จะถูกตีจนตาย ในที่สุดเมื่อครึ่งปีก่อน แม่จึงตัดสินใจหย่ากับพ่อเลี้ยง และกลับมาอยู่ในบ้านหลังเก่าที่ผุพังจนไม่สามารถกันลมกันฝนได้ ทุกวันต้องอาศัยการซ่อมอวน เพื่อหาเงินเล็กน้อยมาเลี้ยงดูพี่น้องสองคน
ทุกครั้งที่เห็นแม่ซ่อมอวนจนมือถูกเชือกบาดเืโชก เ้าของร่างเดิมจะรู้สึกปวดใจ และยิ่งตัดสินใจที่จะแบกรับภาระของครอบครัว เพื่อเลี้ยงดูแม่และน้องสาว การออกทะเลเพื่อหาเลี้ยงปากท้องนั้นไม่ใช่เื่ยาก แต่การจะเลี้ยงดูครอบครัวให้รอดพ้นความลำบากนั้นยากยิ่งกว่า
เดิมทีพ่อเคยทิ้งที่ดินผืนเล็ก ๆ ไว้สองแปลง ในหมู่บ้านชาวประมง ที่ดินคือทรัพยากรที่หายาก แม้ผลผลิตจะน้อย แต่ก็เป็ความหวังของทั้งครอบครัว ทว่าคุณย่ากลับเปลี่ยนท่าทีเป็ตรงกันข้ามก่อนที่แม่จะแต่งงานใหม่ โดยะโด้วยเสียงแหลมสูงว่าจะไม่ยอมให้ 'คนนอก' อย่างแม่เอาที่ดินไปเด็ดขาด โดยไม่สนใจความยากลำบากและความโดดเดี่ยวของแม่ที่ต้องเลี้ยงลูกสองคน และบังคับยกที่ดินให้ครอบครัวอาสองไป
ตอนแรก แม่ก็ไม่ได้คิดจะทวงที่ดินคืน แต่ชีวิตมันลำบากเกินไป หลังจากหย่าแล้วกลับมา จึงคิดว่าอย่างน้อยขอที่ดินสองแปลงนั้นคืนมา เพื่อปลูกเสบียงอาหารให้ลูก ๆ จะได้ไม่ต้องหิวโหย แม่จึงกัดฟันไปหาคุณย่าเมื่อวันก่อน
แต่พอคุณย่าเห็นเธอ ใบหน้าก็บึ้งตึงทันทีราวกับั์มาร ปากก็ด่าว่า 'ตัวกาลกิณี' 'หน้าไม่อาย'' พร้อมกับยกมือผลักไสแม่ มือที่เต็มไปด้วยหนังด้านนั้นราวกับคีมที่จิกผมของแม่ไว้แน่นแล้วกระแทกเธอเข้ากับกำแพง
ไม่ว่าแม่จะร้องไห้อ้อนวอนอย่างไร เธอก็ไม่ยอมคืนที่ดินให้ อาจเป็เพราะใ เมื่อน้องสาวเห็นเหตุการณ์นี้หลังจากกลับมาจากบ้านอาสอง ก็เริ่มมีไข้สูงไม่ลด และดูเหมือนกำลังจะป่วยตาย แม่ร้อนใจจนร้องไห้แทบขาดใจ เดินเคาะประตูคุกเข่าขอความช่วยเหลือจากผู้คนไปทั่ว แต่ก็ได้เงินมาเพียงสามเหมาเท่านั้น เพื่อหาเงินมารักษาอาการป่วยของน้องสาว เ้าของร่างเดิมจึงตัดสินใจอย่างกล้าหาญ
เขาออกทะเลจับปลา เพื่อหาเงินมาซื้อยาให้น้องสาว เขาขับเรือลำเล็กผุ ๆ ที่พ่อทิ้งไว้ให้ โดยที่ยังไม่ได้ซ่อมแซมก็แอบออกทะเลไป ผลลัพธ์จึงเป็อย่างที่เห็น
"เฮ้อ เชือกป่านมักจะขาดตรงจุดที่บางที่สุด"
หลินอวี่ทอดถอนใจ เขารู้สึกสงสารเ้าของร่างเดิม ในเมื่อตอนนี้เขาเข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้ว เขาก็จะใช้ตัวตนของคนคนนี้มีชีวิตอยู่ต่อไป ส่วนค่ารักษาพยาบาลของน้องสาว เขาจะเป็คนจัดการเอง!
ถือเป็การชดเชยให้เ้าของร่างเดิมเล็กน้อย
"ดูเหมือนต้องรีบหน่อยแล้ว ไม่รู้ว่าน้องสาวจะทนผ่านคืนนี้ไปได้ไหม"
หลินอวี่ค่อย ๆ ลุกขึ้น มองดูร่างกายที่ผอมแห้งและบอบบาง เขาเอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋าเพียงใบเดียวแล้วหยิบเบ็ดตกปลาเก่า ๆ ออกมา น่าเสียดายที่ไม่มีเอ็นตกปลา เขามองมันครู่หนึ่งแล้วเก็บกลับไปเงียบ ๆ เบ็ดนี้เ้าของร่างเดิมเตรียมไว้ โดยคิดว่าหากสายขาดขณะอยู่ในทะเลจะได้ใช้เปลี่ยน ไม่นึกว่าเกิดเื่ขึ้น คลื่นลูกใหญ่ซัดคนกลับมา แต่เบ็ดกลับไม่หาย
เดินไปได้ระยะหนึ่ง หลินอวี่ก็มาถึงโขดหินดำ
โขดหินดำมีความคดเคี้ยว ในมุมที่ไม่มีใครสังเกตเห็น มีหลุมที่ถูกกาลเวลาและคลื่นั์ร่วมกันสลักไว้ มันราวกับชามหินธรรมชาติที่เปิดกว้างบนพื้นดิน ผนังชามเต็มไปด้วยร่องรอยการกัดเซาะของน้ำทะเล พื้นผิวโขดหินสีดำสนิทปกคลุมไปด้วยสาหร่ายเปียกชื้น ราวกับมีพรมกำมะหยี่นุ่มลื่นปูทับไว้
ที่นี่มีลอบดักปลาที่เ้าของร่างเดิมวางไว้
ปกติเวลาที่น้ำขึ้น น้ำทะเลที่ไหลบ่าจะพัดพาเอาปลาและกุ้งนานาชนิดทะลักเข้ามาในหลุม เมื่อน้ำลด ปลาและกุ้งบางตัวกลับสู่ทะเลไม่ทัน หลุมนี้จึงกลายเป็ 'ท่าเรือหลบพายุ' ของพวกมัน แต่ส่วนใหญ่เป็เพียงปลาและกุ้งตัวเล็ก ๆ ต่อให้มีปลาตัวใหญ่ หลุมน้ำที่ลึกมากก็ยากที่จะจับได้
สำหรับเ้าของร่างเดิม การจับปลาและกุ้งตัวเล็ก ๆ กลับบ้านไปกินแก้ขัดก็ถือว่าดีแล้ว เพราะปกติแล้วปลาตัวใหญ่ไม่ได้เห็นได้บ่อยนัก หลินอวี่คิดว่าคงไม่กลับบ้านมือเปล่า แต่หลังจากยกลอบดักปลาขึ้นมา เขาก็ถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว
เทคนิคของเด็กคนนี้แย่เกินไป อีกทั้งลอบดักปลานี้สานจากกิ่งหลิวเน่า ซึ่งก่อนสานไม่ได้นำไปแช่น้ำ จึงไม่มีความยืดหยุ่นและไม่แข็งแรง ปลาและกุ้งตัวเล็ก ๆ เข้าไปแล้วก็สามารถเล็ดลอดออกตามช่องว่างได้ ส่วนปลาตัวใหญ่เข้าไปไม่กี่ทีก็ชนจนทะลุ พอมองดูเหยื่อในลอบดักปลา หลินอวี่ก็ยิ่งรู้สึกขำไม่ออก เนื้อหอยไม่กี่ชิ้น แบบนี้จะล่อปลาเข้าลอบได้ยังไง?
ทันใดนั้น ด้านข้างก็มีเสียง "แปะ!" ดังขึ้น หลินอวี่รีบจ้องไปที่หลุมน้ำทันที ปลาบู่ตัวหนึ่งขนาดเท่าแขนะโพรวดออกมา ะโโค้งกลางอากาศ ก่อนจะตกลงในน้ำเสียง "ตู้ม!"
"ปลาบู่!"
หลินอวี่ดีใจ ปกติปลาบู่จะอาศัยอยู่ตามกองโขดหินริมทะเล แม้จะเป็ปลาที่นำมาทำยำปลาดิบแบบจีนได้ แต่มีนิสัยดุร้ายมาก อาหารหลักคือปู และเนื่องจากพวกมันชอบซ่อนตัวตามซอกหินหรือโพรงจึงมีความเ้าเล่ห์มาก ต่อให้เห็นก็จับได้ยาก
หลินอวี่คลำเบ็ดในกระเป๋า ในใจเริ่มมีแผนการ ในฐานะผู้หลงใหลในการตกปลาน้ำลึกระดับมืออาชีพ เบ็ดคืออาวุธของเขา การจะตกปลาบู่สักสองสามตัวเขามีความมั่นใจเต็มเปี่ยม
เขามองไปรอบ ๆ และพบอวนผืนหนึ่งบนชายหาด แม้ว่ามันจะขาดจนซ่อมไม่ได้แล้ว แต่การดึงเส้นอวนออกมามัดรวมกันเพื่อใช้เป็เอ็นตกปลานั้นถือว่ายอดเยี่ยมมาก เพราะเส้นที่ใช้ทำอวนนั้นมีความแข็งแรงมากในตัวมันเอง
ทว่าการจะหาคันเบ็ดที่เหมาะสมริมทะเลนั้นยากมาก เขาเดินไปไกลพอสมควร จนกระทั่งพบไม้มีขีดวัดระดับที่ดูแข็งแรงดีในพุ่มไม้ซึ่งห่างจากชายฝั่งมาก เพื่อนำมาใช้เป็คันเบ็ด เขามัดเบ็ดและคันเบ็ดอย่างชำนาญ คันเบ็ดตกปลาแบบง่าย ๆ ก็เสร็จสมบูรณ์
ต่อไปคือเหยื่อตกปลา
ริมทะเลสิ่งที่ไม่มีวันขาดคือ เหยื่อสำหรับตกปลาบู่ เขาเดินไปที่ก้อนหินก้อนหนึ่งที่มีน้ำขังอยู่ เมื่อน้ำลดและไม่มีน้ำทะเล ปลาและกุ้งตัวเล็ก ๆ รวมถึงปูตัวเล็กที่หนีไม่ทันจะซ่อนตัวอยู่ในที่แบบนี้ เพื่อรอให้น้ำขึ้นอีกครั้ง
หลินอวี่ค่อย ๆ เปิดก้อนหินที่อยู่้าออก พบปูหินตัวหนึ่งหมอบนิ่งอยู่ในแอ่งน้ำ เพียงเท่านี้ เหยื่อตกปลาก็พร้อมแล้ว หลังจากหาปูมาเป็เหยื่อตกปลาได้เพียงพอ ทุกอย่างก็เตรียมพร้อม ต่อไปคือ การตกปลาบู่ เขาหาจุดตกที่เหมาะสมแล้วนั่งลง เกี่ยวปูเข้ากับเบ็ด และเหวี่ยงเอ็นตกปลาลงไปในหลุม
ในตอนนี้ หลินอวี่ยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง เพราะอุปกรณ์ตกปลานั้นง่ายเกินไป การจะตกปลาตัวใหญ่เกินไปนั้นเป็ไปไม่ได้ อีกทั้งปลาบู่มีความเ้าเล่ห์มาก และปูในหลุมน้ำของโขดหินดำก็มีไม่น้อย ปลาบู่จะยอมกินเบ็ดหรือไม่ ต้องพึ่งดวงล้วน ๆ แต่ถ้าปลาบู่กัดเบ็ด หลินอวี่มั่นใจเต็มร้อยว่าจะตกมันขึ้นมาได้
แสงแดดแผดเผา ประกอบกับลมจากเซี่ยงไฮ้ที่พัดมาจนทำให้แก้มของเขารู้สึกแสบ แต่หลินอวี่มีความอดทนสูง ดวงตาทั้งสองข้างคมกริบราวกับเหยี่ยว จ้องเขม็งไปที่หลุมน้ำในโขดหินดำ เพราะไม่มีทุ่นชิงหลิว เขาจึงต้องใช้สมาธิอย่างเต็มที่
ในตอนนั้นเอง ด้านหลังก็มีเสียงะโอย่างร้อนรนดังขึ้น "เสี่ยวอวี่..."
หลินอวี่หันกลับไปมองตามเสียง
ด้านหลังมีผู้หญิงผิวคล้ำ ร่างกายผอมแห้งคนหนึ่ง วิ่งตรงมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
นี่คือแม่ของเขา เธอวิ่งมาอย่างโซเซ เส้นผมยุ่งเหยิง มีบางปอยเปียกเหงื่อแนบอยู่ที่แก้ม ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนในยามปกติ บัดนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาของเธอเบิกกว้าง และในวินาทีที่เห็นหลินอวี่เธอก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่จนไหลพรากออกมา
"ลูกคนนี้!" เธอแผดเสียงร้อง เสียงของเธอถูกลมทะเลพัดจนขาดห้วง ฝีเท้าโซเซพุ่งตรงเข้ามา เมื่อถึงตัวเธอก็รีบคว้าแขนของหลินอวี่ไว้แน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ ร่างกายสั่นเทาราวกับใบไม้ร่วง "ลูกรู้ไหมว่าแม่แทบจะหัวใจวายตายเพราะลูก มีคนเห็นลูกออกทะเลไป ลูกอยากให้แม่หัวใจวายตายหรือไง? ถ้าเกิดอะไรขึ้น แม่จะอยู่ต่อไปได้ยังไง!"
แม่ร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง น้ำตาและเหงื่อไหลริน จากนั้นเธอก็กอดหลินอวี่ไว้แน่นในอ้อมอก
หลินอวี่ชะงัก มองดูแม่ที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก
ในชาติก่อนเขาเป็เด็กกำพร้า ไม่เคยััถึงความรักจากแม่เลย และในวินาทีนี้ ความรู้สึกที่แปลกใหม่นี้ได้โอบล้อมเขาไว้อย่างแ่า มันช่างอบอุ่นจนทำให้เขารู้สึกทำตัวไม่ถูก
นี่อาจเป็รางวัลที่์มอบให้ เพื่อให้เขาได้ััถึงความรักของแม่และความอบอุ่นของครอบครัว ด้วยเหตุนี้ เขาจึงต้องพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อให้แม่และน้องสาวได้มีชีวิตที่มีความสุข
"แม่ครับ อย่ากังวลเลย ดูสิ ผมยังสบายดีอยู่ไม่ใช่เหรอ?" หลินอวี่กุมมือที่สั่นเทาของแม่ไว้แน่น มือที่เย็นเฉียบและสั่นเทานั้น ราวกับส่งผ่านความตื่นตระหนกตลอดทางที่แม่วิ่งมา ทำให้หลินอวี่รู้สึกถึงความรักของแม่ได้อย่างสมจริงยิ่งขึ้น "แม่ครับ ผมกำลังตกปลาอยู่ตรงนี้ ไม่ได้ออกทะเล ดูสิครับ..."
"ตกปลา?" แม่ปาดน้ำตา มองคันเบ็ดในมือของหลินอวี่อย่างเหม่อลอย "แบบนี้จะตกปลาขึ้นมาได้เหรอ? รีบกลับบ้านกับแม่เถอะ แม่ขอแค่ให้ลูก ๆ สบายดี น้องสาวของลูก..."
เมื่อนึกถึงลูกสาว แม่ก็พูดไม่ออก ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำและน้ำตาไหลไม่หยุด เธอรู้ดีว่า หากไม่มีเงินรักษา ลูกสาวจะต้องจากไป เมื่อคิดได้ดังนั้น ร่างกายของเธอราวกับหมดสิ้นเรี่ยวแรงไหล่ทั้งสองข้างห่อลง แผ่นหลังค่อม เส้นผมที่ยุ่งเหยิงสยายอยู่ข้างใบหน้าที่ซูบผอม มีผมขาวบางปอยแทรกอยู่ประปราย ราวกับโชคชะตาได้โปรยหิมะลงมาอย่างไร้ความปรานี ดูบาดตาเป็พิเศษ
หลินอวี่รู้สึกปวดใจ
เขากุมมือที่สั่นเทาของแม่เบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนแต่เด็ดเดี่ยว "แม่ครับ อย่าเสียใจไปเลย ดูสิ ผมกำลังตกปลาอยู่ พอตกปลาได้แล้วเอาไปขายเป็เงิน เราก็เอามารักษาน้องกันครับ"
แม่เงยดวงตาที่แดงก่ำขึ้น มองดูสายตาที่จริงจังและเด็ดเดี่ยวของหลินอวี่ แล้วถามออกไปอย่างไม่แน่ใจว่า "จริงเหรอ? แบบนี้จะตกปลามารักษาน้องได้จริง ๆ เหรอ? ลูกห้ามหลอกแม่นะ!"
1K
![ฮูหยินแสนร้ายของท่านแม่ทัพ [ จบ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1696690801_3420235.webp)
