ตอนที่ 11
มื้อเช้าแรกที่ได้เห็นหน้ากันตรงๆ เริ่มขึ้น ไม้เอกเหมือนคนที่ตกอยู่ในภวังค์ตลอดเวลาเมื่อสายตาเอาแต่หยุดอยู่ที่ใบหน้าของคนฝั่งตรงข้าม ราวกับจะเก็บเกี่ยว่เวลานี้ไว้ทดแทน่เวลาก่อนหน้าที่ได้เห็นเพียงใบหน้าสวมหน้ากากของคุณคราม
“ฉันบอกแล้วนะว่าจ้องนานๆ จะคิดค่าจ้อง หรืออยากโดนจูบบนโต๊ะอาหาร”
“เอ้อ” นั่นแหละไม้เอกจึงรู้สึกตัว ว่าตัวเองเอาแต่จ้องคุณครามนิ่งนานโดยไม่ยอมทำอะไร จึงหลบตาลงด้วยความอายเมื่อถูกจับได้อีกครั้ง
“คิดถูกนะเนี่ยที่โผล่มาที่ห้องให้เธอเห็นหน้าก่อน ได้เห็นหน้าเหวอๆ ของเธอตรงๆ ก็ดูสนุกดี” คุณครามเอ่ยจบภาพข่าวบนจอทีวีก็ฉายภาพคุณครามและคุณเสือเปิดตัวโครงการใหม่ของคอนโดหราอยู่บนนั้น ซึ่งหากคุณครามไม่มาด้วยตัวเองยังไงไม้เอกก็คงได้เห็นตามหน้าข่าวอยู่ดี
‘หายหน้าไปนานนะคะสำหรับคุณคราม ทายาทลำดับที่สองของ วิษณุโยธาพิทักษ์ เ้าของอาณาจักรอสังหาริมทรัพย์ั์ใหญ่ ในที่สุดก็ยอมออกงานคู่กับพี่ชาย คุณเสือ วิษณุโยธาพิทักษ์ เสียที นอกจากโปรเจกต์นับพันล้านที่ดึงดูดความสนใจแล้ว ความหล่อที่โดดเด่นของนักธุรกิจไฟแรงสองพี่น้องก็เรียกความสนใจจากนักข่าวได้ไม่แพ้ดาราเลยจริงๆ นะคะ’
เสียงพิธีกรร่ายยาวถึงการปรากฏตัวของคุณครามและคุณเสือ ไม้เอกมองภาพข่าวในจอโทรทัศน์ตาปริบๆ คุณครามกับคุณเสือในชุดสูทดูดีกันมากจริงๆ และไม่แปลกใจเลยที่การปรากฏตัวในสาธารณะของคุณครามครั้งนี้จะได้รับความสนใจจากนักข่าวแวดวงธุรกิจ
“อึ้งไปเลยเหรอ หึหึ” เสียงคุณครามล้อมาอีกเมื่อเห็นไม้เอกมองจอโทรทัศน์ไม่วางตา
“ก็ไม่คิดว่าคุณครามจะถอดหน้ากากนี่ครับ”
“เพราะพี่ชายฉันนั่นแหละ” คุณครามพูดถึงคุณเสือด้วยท่าทางเอือมระอา ก่อนเอ่ยถามไม้เอก “แล้วพอเห็นหน้าตรงๆ เป็ยังไง”
“จริงๆ ถึงคุณครามไม่เปิดหน้ากากผมไม่ได้รู้สึกว่าเป็ปัญหาเลยนะครับ เพราะคุณครามใจดี” ไม้เอกบอกเสียงอ่อนพร้อมยิ้มให้คนฝั่งตรงข้ามอย่างจริงใจและหมายความตามที่พูดจริงๆ โดยไม่รู้ว่าตัวเองเผลอยื่นมือไปกุมแก้มคุณครามอย่างลืมตัวด้วยในขณะที่พูด
“อุ้ย! ขอโทษครับ” ก่อนจะร้องขึ้นด้วยความใ เป็การกระทำที่อุกอาจมาก ไม้เอกมองคนฝั่งตรงข้ามหวั่นๆ หลบตาพร้อมหดตัวลีบเล็กลงด้วยความกลัวว่าจะทำให้คุณครามไม่พอใจ
“รู้แล้วว่าพอใจจริงๆ ” แต่คุณครามเพียงทำเสียงล้อแล้วหัวเราะเฉย ก้มหน้าทานอาหารต่อโดยไม่ได้ว่าอะไร ไม้เอกค่อยๆ เงยหน้ามองคนฝั่งตรงข้ามอย่างไม่แน่ใจ รออยู่นานคุณครามก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาจนคลายใจในที่สุด เป็อันว่าข่าวลือที่ป้าวรรณได้ยินมาล้วนไม่มีมูล คุณครามไม่ได้อัปลักษณ์และไม่ได้โมโหร้ายอย่างที่ใครๆ เข้าใจ
เป็เช้าของวันทำงานที่ไม่ต้องเร่งรีบเพื่อออกไปแย่งชิงพื้นที่บนรถสาธารณะท่ามกลางคลื่นมนุษย์เมืองกรุง ซึ่งต้องเผื่อเวลาไว้สำหรับเกิดเหตุขัดข้องของบริการขนส่งที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ด้วย หลังจากเก็บล้างอุปกรณ์เสร็จไม้เอกก็เข้าไปอาบน้ำแต่งตัวและสะพายกระเป๋ามานั่งรอคุณครามที่ด้านนอก ไม่นานห้องนอนใหญ่ก็ถูกเปิดออกมาพร้อมร่างสูงของคุณครามในชุดสูทก้าวเท้าออกมาด้านนอก ไม้เอกเผลอสำรวจร่างกายที่สมบูรณ์แบบนั้นอย่างลืมตัว ก่อนจะพบว่าเนคไทถูกยื่นมาตรงหน้า
“ผูกให้หน่อยสิ”
“ครับ” วางกระเป๋าลงที่โซฟาแล้วรับเอาเนคไทมาถือพร้อมลุกขึ้นยืนตรงหน้าคุณคราม ทว่าส่วนสูงที่ห่างกันมากเกินไปทำให้ไม้เอกค่อนข้างลำบากในการสอดเนคไทไว้บนคอคุณคราม คุณครามต้องเป็คนก้มลงมาหาจนระดับสายตาอยู่ในระดับเดียวกัน นั่นทำให้ต้องสบตากันตรงๆ เป็ชั่วนาทีที่ไม้เอกกลั้นหายใจเลยก็ว่าได้ขณะที่ผูกเนคไทให้คุณครามและโดนจ้องใกล้ๆ ในระยะลมหายใจเป่ารดกัน
จุ๊บ!
ริมฝีปากคุณครามฉกลงมาที่แก้ม แม้เสี้ยวนาทีแต่ทว่าความอุ่นวาบก็ฟ้องทุกอย่างว่าคือเื่จริง
“รางวัล” คุณครามเอ่ยบอกก่อนจะหันไปหยิบกระเป๋าออกเดินนำไปที่ด้านหน้า ในขณะที่ไม้เอกยังยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม “จะยืนทำตาโตอยู่ตรงนั้นอีกนานมั้ย ไม่ไปใช่มั้ย”
“ไปครับๆ ” คุณครามเอ่ยแซว ไม้เอกลนลานไปหยิบกระเป๋าแล้วเดินตามคุณครามออกไป
คุณครามขับรถเองในเช้านี้ ดีที่การจราจรแม้จะมี่ติดขัดบ้างแต่ก็ถือว่าเคลื่อนตัวได้เรื่อยๆ ไม่น่าเบื่อนัก ไม้เอกนั่งอยู่ข้างๆ เงียบๆ หูฟังวิทยุช่องภาษาอังกฤษที่เกี่ยวกับข่าวธุรกิจที่ไม่ค่อยเข้าใจนักไปด้วย ก่อนจะตัดสินใจถามอะไรอย่างหนึ่งออกมา
“ทำไมคุณครามใจดีกับผมนักครับ”
ดวงหน้าคมด้วยสันกรามได้รูปที่ไม้เอกเห็นแค่ซีกด้านข้างหันมามองขณะที่รถยังติดไฟแดง ก่อนคุณครามจะยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อยแล้วเอ่ย
“ก็ไม่มีอะไร เธอเป็เด็กดี ฉันยังพอใจในการอยู่ร่วมกับเธอ ไม่มีอะไรต้องร้ายใส่นี่ ให้บัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินไปยังซื้อแค่คอมพิวเตอร์เครื่องเดียวเอง สารภาพว่าฉันทึ่งมากเลยล่ะ นึกว่าจะรูดกระจายไปเลยซะอีก”
“ก็ผมไม่มีอะไรต้องซื้อนี่ครับ ที่อยู่ อาหาร คุณครามก็ให้คุณวินัยจัดการหมด”
“ไม่มีอะไรที่อยากได้บ้างเหรอ”
“ไม่มีครับ ขอแค่มีข้าวกิน มีที่นอนที่ปลอดภัยก็พอแล้ว”
“มักน้อยจริง” คุณครามพูดพลางยิ้ม ไม้เอกหันไปมองแล้วก็แอบยิ้มตาม เหมือนความตึงเครียดเวลาที่ต้องนั่งข้างคุณครามหายไปจนหมดในเช้านี้ และเหมือนคู่สามีภรรยาที่สามีกำลังขับรถไปส่งภรรยาที่ทำงานอย่างเช่นคู่สามีภรรยาอื่นทั่วไป...
ในที่สุดรถก็วิ่งมาจอดที่หน้าที่ทำงานของไม้เอก คุณครามมองสำรวจเล็กน้อยตอนที่รถจอดสนิท
“ทำงานห้องสมุดเหรอ”
“ครับ”
“นายพี่อิฐของเราก็คงทำงานอยู่ที่นี่ด้วยสินะ”
“ครับ”
“ไปเถอะ แล้วค่อยเจอกันตอนเย็น”
“คุณคราม ขอบคุณนะครับ”
ไม้เอกเปิดประตูลงจากรถ และเพราะวันนี้มาถึงเช้ากว่าทุกวันไม้เอกจึงได้เจอเข้ากับพี่อิฐที่ด้านหน้าบันไดเพราะพี่อิฐมักมาถึงเช้ากว่าไม้เอกเสมอ พี่อิฐเดินมาทักทายยิ้มแย้มทันที ไม้เอกหันไปมองรถของคุณครามก็ยังเห็นว่ายังจอดอยู่ที่เดิมและถ้าคุณครามมองอยู่ก็คงเห็นว่าพี่อิฐเดินยิ้มเข้ามาหาไม้เอก ไม่นานรถคุณครามก็เคลื่อนออกไปจากตรงที่จอด ไม้เอกมองตามจนสุดสายตาพลางถอนหายใจพร้อมคิด
‘โดนเข้าใจผิดอีกแล้วแน่ๆ ’
คุณครามกับคุณเสือมีข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ธุรกิจหลายฉบับในเช้านี้ ไม้เอกหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาดูอย่างสนใจ
“ฮั่นแน่ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว มีอะไรน่าสนใจในหนังสือพิมพ์ธุรกิจฉบับภาษาอังกฤษที่ร้อยวันพันปีพวกเราไม่คิดจะหยิบมาดูจ๊ะ” ฟ้าที่เข้ามาประชิดตัวั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้เอ่ยถามขึ้นพร้อมหรี่ตามองอย่างจับผิด ไม้เอกรีบหุบยิ้มแล้วเฉไฉตอบ
“ไม่มีอะไร แค่อยากลองหยิบมาเปิดลองความรู้ภาษาอังกฤษตัวเองดู”
“ใช่เร้อ ไหนเอามาดูซิ” แล้วฟ้าก็ดึงหนังสือพิมพ์ในมือไม้เอกไปเปิดอ่าน คอลัมน์ที่โดดเด่นและใหญ่ที่สุดในหน้านั้น “หล่อไฟแรงทั้งคู่ วิษณุโยธาพิทักษ์คนโตและคนเล็ก กินกันไม่ลงทั้งหน้าตาและความสามารถ ผุดโปรเจกต์ใหม่พันล้าน อาณาจักรคอนโดครบวงจรใจกลางกรุง”
“โห ฟ้าเก่งจัง ภาษาอังกฤษลื่นปรื๊ดเลย” ไม้เอกชมเพื่อน
“ไม่ต้องมาเฉไฉเลยตัวดี เดี๋ยวนี้มีอ่านข่าวนักธุรกิจหนุ่มหล่อด้วยเหรอ หรือว่าจะเกี่ยวกับรถแพงๆ ที่ขับมาส่งเมื่อเช้านะ”
“ฟ้าเห็นเหรอ”
“เห็นสิ ใครๆ ก็มอง รถสวยแพงหูฉี่แบบนั้น ไม่ค่อยได้เห็นนี่ ว่าแต่ใครขับมาส่ง บอกมาซะดีๆ เลยนะ”
ไม้เอกอยากกัดปากตัวเองให้ห้อเืนักที่เผลอตกหลุมพรางของฟ้า จะปฏิเสธก็คงไม่ทันแล้ว นอกเสียจากว่า...
"ไม่บอกหรอก" เฉไฉไปดื้อๆ เลยแบบนี้ ก่อนจะคว้าหนังสือพิมพ์ในมือเพื่อนแล้วรีบวิ่งลงไปชั้นล่างให้ฟ้าตั้งตัวไม่ทัน
ไม้เอกรอดไปได้แค่่เช้า แต่เมื่อต้องไปรวมตัวกันที่โรงอาหารในตอนเที่ยง แซมมี่ที่คงได้รับการถ่ายทอดเื่ราวต่างๆ จากฟ้าเข้ามานั่งขนาบข้างซ้ายไม้เอกทันที ในขณะที่ข้างขวาคือฟ้านั่นเอง
"ไหน อะไรยังไงคะ จะเล่าดีๆ หรือจะถูกจักจี้ทรมาณก่อน" แซมมี่ผู้รู้จักไม้ตายของไม้เอกเอ่ยถามออกมาทันที สายตาจับจ้องมาที่ไม้เอกไม่วางตาด้วยความกระหายใคร่รู้ ในขณะที่ข้างซ้ายเมื่อไม้เอกหันไปก็เจอกับสายตาฟ้าที่หรี่ตามองอย่างกับแสกนผู้ร้ายอยู่อย่างนั้น จนในที่สุดก็ต้องหลุดอมยิ้มพร้อมลอบถอนหายใจออกมา
"ก็ได้ๆ เล่าก็ได้" ไม้เอกไม่มีทางเลือกในที่สุด "คนที่อยู่ในหนังสือพิมพ์นั่นเป็คนที่เราปลื้มอยู่"
"นักธุรกิจสองคนนั้นน่ะเหรอ แล้วปลื้มคนไหน" แซมมี่ทำหน้าแปลกใจและเอ่ยถามต่อ
"ก็ทั้งสองนั่นแหละ เนี่ยไปซื้อหนังสือพิมพ์มาตัดเก็บรูปไว้ด้วย" ไม้เอกเล่นบทเป็แฟนคลับ โชว์รูปที่ตัดจากหนังสือพิมพ์แล้วสอดไว้ในกระเป๋าสตางค์ให้เพื่อนดู ทั้งสองรีบคว้าไปแลกเปลี่ยนกันดูทันที
"เป็เอามาก แต่แปลก คนอื่นเค้ามีแต่ปลื้มดารานี่แกปลื้มนักธุรกิจเหรอ" แซมมี่ยังทำหน้าแปลกใจขณะที่มองรูปที่ไม้เอกตัดจากหนังสือพิมพ์ใส่กระเป๋าไว้ เป็รูปคุณเสือและคุณครามยืนข้างกัน
"ทีแซมมี่ยังปลื้มผู้ชายหล่อทุกคนบนโลกเลย ทำไมเราจะปลื้มนักธุรกิจเก่งๆ บ้างไม่ได้"
"เออก็จริง แหะๆ " เมื่อถูกไม้เอกย้อนไปแบบนั้นแซมมี่ก็หัวเราะออกมาเบาๆ เป็อันว่าประเด็นคนในหนังสือพิมพ์ไม้เอกรอดตัวไปได้ แต่ทว่ายังเหลืออีกประเด็นที่ฟ้าเตรียมเปิดขึ้นมาอีก
"แล้วรถแพงๆ ที่มาส่งเมื่อเช้าล่ะ ใคร"
"พี่ที่เราย้ายไปอยู่คอนโดกับเค้าไง ที่เคยเล่าให้ฟังน่ะ พอดีเค้ากลับมาจากต่างประเทศก็เลยแวะมาส่งเพราะเป็ทางผ่านไปบริษัท" ไม้เอกต้องโกหกต่อ เพราะเื่ระหว่างคุณครามกับไม้เอกไม่สามารถเปิดเผยได้
"ว่างๆ พามาแนะนำตัวหน่อยสิ รวยแล้วหล่อด้วยมั้ยพี่คนนี้น่ะ" แซมมี่ถามพลางทำตาแพรวพราว
"บ้า จะไปชวนเค้ามาได้ไง"
"ก็บอกไปว่ามีเพื่อนสุดสวยอยากจะแนะนำให้รู้จัก" แซมมี่เอ่ยพร้อมกับบิดตัวโพสต์ท่าใส่ ไม้เอกกับฟ้าหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกันทันที
"ถ้ายังอยากให้พี่เค้าอนุญาตให้อยู่คอนโดด้วย แกไม่ต้องชวนเค้ามาเจออะไรแบบนี้นะไม้" ฟ้าเอ่ยขึ้นทั้งส่ายหัวพร้อมหัวเราะ จึงโดนแซมมี่ค้อนใส่ แต่ทว่าก็ต้องหยุดการหัวเราะลงเมื่ออิฐตามมานั่งที่โต๊ะในโรงอาหาร
"โทษทีงานพี่ไม่เสร็จเลยออกมาช้า สั่งอะไรกันหรือยัง"
"สั่งตามสั่งเรียบร้อยแล้วครับพี่อิฐ" ไม้เอกเป็คนตอบ
"งั้นพี่ไปสั่งแป๊บ" พี่อิฐลุกไปจากโต๊ะ แซมมี่มองหน้ากันกับฟ้าแล้วแย่งกระเป๋าสตางค์จากมือไม้เอกมาถือไว้พลางเอ่ย
"เื่นี้พี่อิฐจะต้องได้รู้ว่ากำลังมีคู่แข่ง" แล้วทั้งสองก็ไม่พลาดเล่าเื่ให้อิฐฟังเมื่ออิฐกลับมาที่โต๊ะ
"ไม้เอกชอบคนไหนเหรอ" พี่อิฐที่ยังมองรูปของคุณเสือกับคุณครามในกระเป๋าสตางค์ของไม้เอกเอ่ยถาม
"เอ่อ ก็ปลื้มทั้งสองเลยครับ เพราะเป็นักธุรกิจที่เก่งทั้งพี่ทั้งน้อง"
"หล่อไม่เบาเลยนะเนี่ย" พี่อิฐเอ่ยออกมาเบาๆ ไม้เอกแทบหลุดขำเมื่อนึกถึงที่คุณครามเองก็ชมพี่อิฐว่าหล่อนักหล่อหนาเช่นกัน ทำไมผู้ชายสองคนนี้ถึงได้ยกยอให้อีกฝ่ายหล่อกว่าตัวเองนักก็ไม่รู้
"ก็...ครับ" ไม้เอกตอบกลับไปสั้นๆ เพียงเท่านั้นแล้วรับกระเป๋าสตางค์มาเก็บ
หลังเลิกงานไม้เอกตรงกลับคอนโดทันทีแม้ฟ้ากับแซมมี่จะชวนไปเดินเล่นต่อ เนื่องจากได้รับข้อความจากคุณครามว่าจะมาทานข้าวเย็นด้วย ไม้เอกแวะซุปเปอร์มาร์เก็ตแล้วซื้อของเพิ่มจากที่มีอยู่ในตู้อีกนิดหน่อยกลับเข้าคอนโด ลงมือทำอาหารทันทีเมื่อถอดชุดนักศึกษาออก วันนี้พิเศษกว่าวันไหนๆ ตรงที่ไม้เอกทำเมนูเพิ่มขึ้นมาจากปกติถึงสองเมนู
สักพักเสียงคุณครามคุยโทรศัพท์และเสียงปิดประตูก็ดังขึ้น ไม้เอกที่เพิ่งจะทำอาหารอย่างสุดท้ายเสร็จล้างมือและแกะผ้ากันเปื้อนเดินออกมาต้อนรับ เอากระเป๋าและสูทไปเก็บให้ในขณะที่คุณครามยังคุยโทรศัพท์เคร่งเครียดและเดินไปทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาพร้อมรูดเนคไทออก ไม้เอกเดินกลับเข้าไปในครัวรินเบียร์เย็นๆ มาเสิร์ฟเอาใจ แล้วกลับเข้าไปเก็บล้างอะไรในครัวที่ทำค้างไว้ให้แล้วเสร็จ เสียงคุณครามยังดังเข้ามาไม่หยุด น่าจะกำลังคุยงานกับใครสักคน สักพักใหญ่ห้องก็เงียบลง
"กินข้าวเลยนะ ฉันหิวมากเลย" เป็คุณครามที่เดินมาหยุดพิงกรอบประตูห้องครัวเอ่ยบอก
"คุณครามไปนั่งรอเลยครับ อาหารเสร็จหมดแล้ว"
"มา ฉันยกออกไปช่วย" แล้วร่างสูงของคุณครามก็ก้าวเข้ามาในครัวขนาบอยู่ด้านหลังไม้เอก เมื่อหันกลับไปจึงแทบชนกับแผงอก
"อุ้ย! "
"เด็กซุ่มซ่าม" คุณครามดีดนิ้วลงมาที่หน้าผากเบาๆ แล้วหัวเราะ ไม้เอกจะเอ่ยปากขอโทษคุณครามก็คว้าจานอาหารในมือไม้เอกเดินออกไปเสียแล้วจึงได้แต่ร้องตามไป
"ขอโทษครับ"
"ออกมาเร็วๆ ถ้าช้าฉันจะไม่กินข้าวแล้วนะ จะเปลี่ยนไปกินเธอแทน"
"ครับๆ ไปแล้วคร้าบ" ไม้เอกตอบรับเสียงสดใส
มื้ออาหารเย็นเริ่มขึ้น คุณครามทานอาหารไม่พูดไม่จาคงหิวอย่างที่บอกไม้เอกจริงๆ ในขณะที่ไม้เอกเอาแต่มองคุณครามเพลิน
"ไม่กินหรือไง เอาแต่มองฉัน กินเข้าไปเยอะๆ เลย พี่ชายฉันจะได้ไม่กล่าวหาอีกว่าเลี้ยงเมียไม่ดี"
ไม้เอกหัวเราะเมื่อนึกถึงคำของคุณเสือตอนที่ไปทานข้าวที่วิษณุโยธาพิทักษ์ครั้งแรก
"ครับ"
"ต่อไปถ้าพี่ชายฉันให้อะไรก็รับไว้เลย ขนหน้าแข้งเขาไม่ร่วงหรอก"
"ครับ" ไม้เอกรับคำแล้วหัวเราะคิก ก่อนจะเอ่ยถามเมื่อเห็นจานของคุณครามพร่องลงไปมาก "คุณครามเติมข้าวอีกมั้ยครับ"
"อีกซักหน่อยก็ดี ฉันไปพบลูกค้ากับพี่ชายคุยงานกันจนค่ำ ลืมไปเสียสนิทว่ายังไม่ได้กินข้าวเที่ยง มาถึงนี่ถึงรู้สึกว่าหิวมาก"
"หิวกันแย่ แล้วคุณเสือล่ะครับ ไม่ชวนมาทานด้วยกัน"
"ตอนแรกก็จะมา แต่ฉันไม่ให้มา เื่อะไรต้องมากินที่นี่ก็กินบ้านใครบ้านมันสิ อ้อ เค้าบอกว่าให้ชวนเธอไปกินข้าวบ้านอีก แต่ฉันไม่ค่อยอยากพาไปหรอก หมอนั่นพูดมาก"
ไม้เอกอมยิ้ม รู้ว่าถ้าไปที่วิษณุโยธาพิทักษ์อีก คงได้รู้อะไรๆ เกี่ยวกับคุณครามเพิ่มอีกแน่ เพราะคุณเสือดูจะชอบเล่า มื้ออาหารดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ไม้เอกคุยเื่การทำงานกับคุณคราม ในขณะที่คุณครามก็พูดเื่ไปทำงานกับคุณเสือให้ฟังจนแม้แต่ไม้เอกยังแปลกใจที่คุณครามยอมเล่า หลังจากทานอาหารเสร็จคุณครามย้ายไปโซฟารับแขกหยิบเอกสารจากกระเป๋าทำงานออกมาอ่านในขณะที่ไม้เอกเก็บจานชามไปล้างและออกมาเอ่ยถามคุณครามเมื่อทุกอย่างแล้วเสร็จ
"คุณครามจะเอาอะไรมั้ยครับ"
"ไม่ล่ะ จะไปทำอะไรก็ไปทำเถอะ ถ้าง่วงก็ไปนอนรอที่ห้องใหญ่ก่อน ฉันจะอ่านนี่สักแป๊บ"
"ครับ งั้นผมจะไปอาบน้ำก่อน"
ไม้เอกจัดการกิจวัตรของตัวเองแล้วย้ายไปนอนรอคุณครามที่ห้องนอนใหญ่จนผล็อยหลับไปอย่างไม่ตั้งใจ ก่อนจะต้องมางัวเงียขึ้นเมื่อรู้สึกว่าการนอนกำลังถูกใครคนหนึ่งรบกวนด้วยการแทรกมือเข้ามาลูบไล้ผิวเนื้อใต้เสื้อนอน ในขณะที่ซอกคอก็กำลังถูกลมหายใจร้อนๆ เป่ารดจนขนอ่อนลุกชัน
"อื้ม" ไม้เอกจะขยับหนีแต่ทว่าเอวก็ถูกลำแขนแข็งแรงรัดไว้พร้อมประโยคกระซิบชิดหู
"หมดเวลานอนแล้ว ต่อไปเป็เวลาของฉัน"
"คุณคราม อื้ม..."
100%
#คุณคราม
.............................................................
ฉากบนเตียงเอาไว้ต่อตอนหน้านะคะ ขอโทษที่มาช้ามากๆ เลยค่า
1K
![ไอซ์สโนว์ สาวพลังหิมะ [รีไรท์]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1618583676_15338361.webp)
