ปรมาจารย์จักรพรรดิแห่งราชันย์

สถานที่พักแห่งหนึ่ง มี3สาวงาม และ เด็กหนุ่มอีกหนึ่งคน กำลังนั่งสังสรรค์คุยกันอย่างสนุกสนานจอมมัล "ข้าจะเล่าเรื่องหนึ่งให้พวกเจ้าฟัง ตั้งแต่ยุคโบราณกาล ได้มีเหล่าจักรพรรดิแก่งแย่งชิงดีกันเต็มไปหมด แต่ในยุคที่ข้ากำลังจะเล่า เป็นยุคของมหาจักรพรรดิแห่งกาลเวลา ซึ่งระดับของเขาเกินกว่าขอบเขตจักรพรรดิไปเสียแล้ว ไม่ว่าจะด้านกายา และ กำลังภายใน จักรพรรดิองค์อื่นๆไม่สามารถเทียบเท้าได้ แถมเขายังเป็นผู้ปกครองเพียงคนเดียวของโลกแห่งกาลเวลานี้อีกด้วย""ในสมัยนั้น จักรพรรดินับร้อยต้องนั่งคุกเข่าคำนับมหาจักรพรรดิแห่งกาลเวลาทุกครั้งที่เขาเดินผ่าน ไม่ว่าจะไปทิศเหนือ ทิศใต้ ทางที่เขาเดินผ่านจะไม่มีใครกล้าเงยหัวขึ้นมาสบตาเด็ดขาด เพราะถ้าเพียงพวกเขาเงยหน้าขึ้นมา คอพวกเขาจะหลุดออกจากบ่าแบบไม่รู้ตัว ต่อให้เป็นจักรพรรดิที่มาจากโลกอื่นก็ไม่มีข้อยกเว้นใดๆ นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ว่า ทำไมตาเฒ่าในยุคนั้นมันถึงน่าเกรงขามที่สุด!""และสิ่งสำคัญที่ข้ากำลังจะบอกพวกเจ้าก็คือหมู่บ้านแห่งนี้ต่อให้มันจะใหญ่สักเท่าใด มันก็เป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวเล็กนิดเดียวของโลกแห่งกาลเวลาก็เท่านั้น และข้าจะพาพวกเจ้า..."สองฝาแฝด สีหน้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก "นี่เจ้า!!ทั้งที่ไม่มีพลังอะไรเลย แต่กล้าแต่งเรื่องขึ้นมาแล้วยังกล่าวถึงท่านจักรพรรดิแห่งกาลเวลาอีกหรือ ต่อให้มีสิบชีวิตก็ไม่พอ!! ตาย!!""หยุด!!" ปิง ปิง ห้ามเอาไว้แทบไม่ทัน แต่ในใจลึกๆ นางเองก็ไม่ค่อยเชื่อเรื่องที่จอมมัลเล่าสักเท่าใดนัก"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไม่เลว ไม่เลว ตาเฒ่ามีลูกหลานที่ดีจริงๆ ไม่ว่าจะห่างหายไปนานขนาดไหนผู้คนก็ยังเคารพเสมอ ดั่งที่ข้าบอก ในสมัยนั้นเขายิ่งใหญ่ที่สุด ไม่ว่าจะผ่านมากี่ยุคกี่สมัย ผู้คนก็ยังไม่ลืมเลือนชื่อของเขา" จอมมัลไม่ได้โกรธอะไรพวกนางแม้แต่น้อย แต่กลับดีใจที่ยังมีคนเคารพตาเฒ่าอยู่จอมมัล เริ่มเข้าสู่โหมดจริงจัง แล้วเริ่มกล่าวกับพวกนาง "ข้าในตอนนี้ไม่มีพลังก็จริง แต่ถ้าข้าโกรธขึ้นมา ทั้ง9โลกอาจจะต้องก้มหัวยอมสยบแทบเท้าข้าก็เป็นได้..."สองฝาแฝด ต่างหัวเราะเยาะเย้ย "ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าขำจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ยพี่ปิง ปิง ทำไมพี่ถึงได้พาคนบ้าแบบนี้มาที่นี่กัน นี่เขาไม่รู้เลยหรือไงว่าผู้ฝึกยุทธแข็งแกร่งกว่าคนธรรมดาขนาดไหน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระดับจักรพรรดิอย่างพวกข้าเลย เพราะเขาเองก็เปรียบเสมือนเพียงฝุ่นผงซะด้วยซ้ำ"จอมมัล ก็ไม่ได้โกรธเคืองพวกนาง แถมยังชื่นชอบซะด้วยซ้ำ เพราะนิสัยพวกนางไม่ต่างอะไรกับตาเฒ่าเมื่อในอดีตกาลเลย "เอาหล่ะ เหตุผลที่ข้าเข้ามาที่นี่ในตอนนี้ ก็เพื่อที่จะมาเริ่มฝึกฝนวิชาของข้า พวกเจ้าไปพักเสียเถอะ..."สองฝาแฝด ที่ยังคอยกวนไม่เลิก "นี่เจ้าหนู ถ้าอยากเรียนวิชา พวกเรามีให้เจ้าเลือกเต็มไปหมดเลยสนใจหรือไม่ นี่ถือว่าเป็นสิทธิพิเศษสำหรับเด็กตัวเล็กๆน่ารักๆเลยนะ..."จอมมัล โบกมือเล็กน้อย "พวกเจ้าไปได้แล้ว""..." สองฝาแฝด ทำได้เพียงกำหมัดแน่น เพราะต่อให้โมโหขนาดไหนก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีกับเด็กอวดดีคนนี้ เนื่องจากปิง ปิง พี่สาวของพวกนางกำลังหนุนหลังเด็กหนุ่มคนนี้อยู่เมื่อทุกคนจากไปหมดแล้ว จอมมัลก็เริ่มฝึกฝนตั้งแต่หนึ่ง และแน่นอนสถานที่แห่งนี้คือโลกแห่งกาลเวลา 100นาที = 1นาทีในโลกมนุษย์ และอายุขัยก็จะหมดเร็วกว่าคนบนโลกมนุษย์เป็นอย่างมาก นอกเสียจากว่า จะก้าวข้ามขอบเขตการบ่มเพาะระดับจักรพรรดิเสียก่อน อายุขัยของจักรพรรดิแทบจะไร้ที่สิ้นสุด'ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วสินะ...ข้าไม่จำเป็นที่จะต้องเกิดใหม่อีกแล้ว เฮ้อ~ ตลอดเวลากว่าหลายล้านปี ข้าเกิดใหม่ไปกว่า9ครั้ง ฝึกสอนจักรพรรดิราชันกว่าหนึ่งพันตน เหยียบย่ำเก้าโลก ฝืนลิขิตฟ้าดิน''และวิชาที่ข้าฝึกฝนมาตลอดก็คือ สิบดวงดารา เหยียบย่ำเมฆา ทลายพิภพ สยบปฐพี' ======================================ระดับพลัง เดวแปะไว้ให้ตรงเรื่องย่อ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 10 เริ่มฝึกฝน

นิยายแนะนำ

ปรมาจารย์จักรพรรดิแห่งราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 10 เริ่มฝึกฝน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้