(นิยายแปล) ออกเมืองมาปลูกผัก ดันมีรักมาทักทาย

ตอนที่ 30 ไม่ธรรมดา (1)

        ผ่านไปไม่นาน รถแท็กซี่ก็จอดนิ่ง กัวเทียนมองไปข้างนอกก็รู้ทันทีว่าเป็นสถานที่อโคจร เป็นที่ที่มีผู้คนมากหน้าหลายตา และคงมีนักเลงมามีเรื่องกันบ่อยๆ

        กัวเทียนเคยผ่านเหตุการณ์แบบนั้นมาแล้ว เพียงแต่เขาแค่ยืนดูเท่านั้น ไม่เคยเข้าร่วม

        เขารู้ว่าการที่สถานการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นได้ถ้าไม่ใช่เพราะเงินก็เพราะผลประโยชน์ หรือเพราะหน้าตาทางสังคม และเขาในตอนนั้นมีพร้อมทั้งสามอย่าง ย่อมไม่ต้องแก่งแย่งอะไรกับใคร

        หลังลงจากรถและจ่ายเงินค่ารถแล้ว กัวเทียนหยิบบุหรี่และไฟแช็กออกมา ก่อนจะจุดบุหรี่ให้ตัวเอง

        เขาไม่ค่อยสูบบุหรี่แล้ว เพราะบุหรี่ที่เขาสูบราคาแพงทั้งนั้น พอจนก็ต้องประหยัดหน่อย เพราะอย่างนั้นจึงต้องสูบบุหรี่ให้น้อยลง และถือเป็นเรื่องดีต่อสุขภาพด้วย

        ซองในมือเหมือนว่าจะซื้อมาเมื่อสองอาทิตย์ก่อน จนป่านนี้ตัวเขาเองเพิ่งสูบไปได้สี่ห้ามวนเท่านั้น ที่เหลือก็แจกจ่ายให้ชาวบ้านที่สนิทสนมกัน

        เขาจำที่อยู่ที่ป๋ายอันส่งมาได้ หลังจากยืนสอดส่ายสายตาไปรอบๆ ก็มุ่งหน้าไปยังทิศหนึ่ง มาถึงตรงหน้าประตูที่มีป้ายเขียนว่า ‘บาร์ A’ ดูเหมือนบาร์เหล้าแต่ความจริงเป็นบ่อน

        กัวเทียนยกมือเคาะประตู ผ่านไปไม่นานก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินหาวมาเปิดประตู คนคนนั้นมองออกมาเห็นกัวเทียนซึ่งแต่งตัวสมถะสุดๆ สายตาพลันเจือแววดูแคลน ปากเอ่ยเสียงรำคาญ

        “มีอะไร”

        “ผมมาหาคุณฟาง”

        เอ่ยจบ เขาก็หยิบนามบัตรฟางขุยออกมายื่นให้คนคนนั้นดู

        พอฝ่ายนั้นเห็นก็เหมือนจะหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง

        กัวเทียนรู้กฎของวงการนี้ดี ปกติแล้วเจ้าของนามบัตรย่อมไม่ให้ใครง่ายๆ หากเป็นนามบัตรที่เขียนแต่ชื่อและวิธีติดต่อโดยปราศจากข้อมูลอื่น

        ถ้ามีใครนำนามบัตรใบนี้มา คนคนนั้นต้องมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดากับเจ้าของนามบัตรแน่ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมสีหน้าชายที่อยู่อีกฝั่งของประตูถึงดูอึ้งขนาดนั้น

        “คุณรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมไปบอกเถ้าแก่ก่อน”

        จบประโยคนี้เขาก็ไปทันที

        ตอนที่คนคนนั้นปิดประตูลวกๆ กัวเทียนก็ใช้เท้าข้างหนึ่งยันขอบประตูเบาๆ ไม่ให้ประตูปิดสนิท

        จากนั้นเขาก็ผลักประตูเข้าไปด้วยท่าทีสงบ ก่อนจะปิดประตูลง

        หากรอข้างนอกคงไม่ได้เข้าไปแน่

        ทันทีที่ประตูปิด วิสัยทัศน์ด้านในก็มืดลง กัวเทียนยืนอยู่หน้าประตูพักหนึ่ง พอสายตาชินกับความมืดแล้วถึงเดินไปทางประตูบานหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล

        คนเมื่อกี้เข้าไปในประตูบานนั้น

        เมื่อเดินไปถึงหน้าประตู เขาก็ผลักเข้าไป ทันเห็นชายคนนั้นเดินเลี้ยวไปพอดี จึงรีบก้าวตามไป หลังจากนั้นก็เห็นอีกฝ่ายเข้าไปหลังประตูบานหนึ่ง เขาเดินไปอยู่หน้าประตูนั้น เนื่องจากประตูไม่ได้ปิด เขาจึงได้ยินเสียงจากด้านใน

        “เถ้าแก่ มีคนมาหาครับ”

        เป็นผู้ชายที่คุยกับเขาตรงหน้าประตูเมื่อกี้นั่นเอง

        เมื่อแน่ใจแล้วว่าอยู่กันที่นี่ กัวเทียนจึงก้าวอาดๆ เข้าไป

        ทันทีที่เขาปรากฏตัวหน้าประตู คนด้านในก็ลุกขึ้นยืนทันที กัวเทียนกวาดสายตามองรอบหนึ่ง ก่อนที่สายตาจะทอดลงบนผู้ชายที่หลอกขนผักเขาไปหนึ่งคันรถอย่างไม่ผิดพลาด

        ผู้ชายบุคลิกสุภาพอ่อนโยนแบบนี้น่ะเหรอเป็นเถ้าแก่บ่อน เขาแปลกใจจริงๆ

        หลังจากคนคนนั้นเห็นกัวเทียน กลับนึกไม่ออกทันทีว่าเขาเป็นใคร

        เห็นว่ากัวเทียนโผล่มาปุบปับ ใบหน้านุ่มนวลของฟางขุยพลันเย็นเยียบในบัดดล ดูก็รู้ว่าเป็นพวกอำมหิต

        “นายเป็นใคร ฉันไม่เห็นจำได้ว่าเคยเจอนายมาก่อน!”

        ฟางขุยกล่าวขณะนั่งบนโซฟามองกัวเทียนด้วยสายตาเย็นชา

        ส่วนบอดี้การ์ดรอบตัวเขาเดินเข้ามาหากัวเทียนกันหมด โดยกลิ่นอายอันตรายอบอวลไปทั่วตัว

        กัวเทียนปรายตามองคนพวกนั้นด้วยความสงบ ก่อนจะเบนสายตากลับไปที่ฟางขุยอีกครั้ง เขาเอ่ย “ผักหนึ่งคันรถของผมที่คุณเอาไป จะให้เงินเมื่อไร”

        ฟางขุยได้ฟังสีหน้าพลันชะงักไป

        ผัก…ผักเหรอ หมายความว่าอะไร

        เมื่อเพ่งสายตาพินิจกัวเทียนอีกครั้งถึงเริ่มรู้สึกคุ้นตา

        นี่คือเจ้าหนุ่มเซ่อจากหมู่บ้านสุ่ยเซียงคนนั้นเหรอ

        ทว่าฟางขุยกลับรู้สึกมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล พอไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้วถึงรู้ตัวว่าตรงไหนที่ไม่ชอบมาพากล

        เขาจำได้ว่าตัวเองไม่เคยบอกชื่อกับเจ้าหนุ่มนี่สักหน่อย แล้วอีกฝ่ายรู้ชื่อเขาได้อย่างไร

        แถมยังตามมาถึงที่นี่ได้อีก เจ้าอ้วนเฉินข่ายยังอยู่ในมือเขานะ ไม่มีทางหนีออกไปบอกชื่อและที่อยู่ของเขากับเจ้าหนุ่มนี่หรอก

        ถ้าอย่างนั้น หมอนี่รู้ชื่อเขาได้ยังไง แถมยังรู้อีกว่าเขาอยู่ที่นี่

        กัวเทียนไม่สนว่าฟางขุยคิดอะไรในใจ เขามานี่มีเพียงเป้าหมายเดียว…เอาเงินของเขาคืน!

        “ไม่คืนผักก็คืนเงินมา”

        กัวเทียนส่งเสียงอีกครั้ง

        ฟางขุยได้สติ เขามองกัวเทียนแล้วหัวเราะเสียงเย็นเอ่ยว่า “ผักพวกนั้นกลายเป็นขี้ไปนานแล้ว อยากได้เงินเหรอ คนที่นายควรไปหาคือเฉินข่าย ไม่ใช่ฉัน!”

        “ผมไม่สนว่าระหว่างพวกคุณมีเรื่องอะไรกัน ผมต้องการแค่ของที่เป็นของผมคืน”