ตอนที่ 21
ความรักบังคับให้เราทำอะไรโง่ๆ
✧༝· • —– ٠ ✤ ٠ —– • ·༝✧
กลางดึกคืนนั้นในขณะที่ทุกคนหลับใหล ตัวฉันได้ตื่นขึ้น และเดินออกไปนอกบ้านเพียงลำพัง ท่ามกลางพายุฝนฟ้าคะนอง พยายามมองหาว่าทางออกที่เป็หน้าผาอยู่ตรงไหน ถ้าป้าแพมรู้ว่าฉันแอบออกมา ป้าคงจะโกรธ แต่ฉันไม่แคร์ เพราะคนที่ไอรีน้าตัวคือฉัน ฉันต้องมอบตัวเพื่อแลกกับอิสรภาพของคุณอารัญ ภาคิน และทุกคน มันอาจจะฟังดูโง่เง่า แต่มันก็เป็ทางออกเดียวที่ฉันคิดได้ ผลจะออกมาเป็ยังไงฉันไม่อาจรู้ แต่ก็คุ้มค่าที่จะเสี่ยง ฉันเป็แค่มนุษย์อายุสั้น ถ้าเทียบกับอายุของผู้วิเศษ ตายช้าตายเร็วก็คงไม่ต่างกัน
ฉันเดินวนไปวนมาอยู่ในความมืด จนกระทั่งััของเวทมนตร์ปะทะใบหน้า ความรู้สึกเดียวกันกับตอนที่เข้ามา ฉันเดินตามััของเวทมนตร์นั้นไปเรื่อยๆ แล้วก็เจอกับหน้าผาในที่สุด
ท้องไส้ปั่นป่วนเพราะวิธีที่จะออกจากที่นี่ก็คงจะเป็วิธีเดียวกันกับที่เข้ามา ก็คือต้องะโหน้าผาลงไป ฉันไม่แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกว่า ตรงนี้มันใช่ทางออกจริงๆ หรือเปล่า แต่ก็คงต้องวัดดวง
กลั้นใจ หลับตา ตั้งสติ รวบรวมความกล้า
เสียงแว่วมาในวินาทีสุดท้ายที่ฉันกำลังจะะโ “ป้ารู้ว่าคุณหนูคิดอะไรอยู่”
ฉันหันหลังกลับไปหาเสียงนั้น แน่นอนว่าจะเป็ใครไปไม่ได้ นอกจากป้าแพม
“คุณหนูคิดว่าถ้าคุณหนูออกไป แล้วทุกอย่างมันจะจบเหรอคะ”
น้ำตาไหลออกมาไม่รู้ตัว “อย่างน้อยก็ควรลองดูไม่ใช่เหรอคะ วาเป็ตัวปัญหา วาต้องทำอะไรซักอย่าง ให้วาไปเถอะนะคะ”
“ไม่ค่ะ! ป้าจะไม่ยอมให้คุณหนูฆ่าตัวตายหรอกนะคะ”
“ต่อให้ต้องตาย ก็ตายตาหลับค่ะ อย่างน้อยวาก็ได้พยายามทำอะไรซักอย่างเพื่อนคนที่วารัก”
ป้าแพมยื่นมือมาข้างหน้า ยื่นมือมาให้ฉัน “กลับไปกับป้าเถอะนะคะคนดี”
“วาจะไม่ยอมอยู่กับความรู้สึกผิดไปชั่วชีวิตหรอกนะคะ” ฉันะโลงเหวไป ก่อนที่ป้าแพมจะรู้ตัว
ฉันคิดไม่ผิด ตรงนี้คือทางออกจริงๆ เพราะตอนนี้ฉันได้มายืนอยู่ที่หน้าผาฝั่งทางเข้าแล้ว ฉันมองซ้าย มองขวา หันหน้า หันหลัง สำรวจว่าจะต้องไปทางไหน จะต้องทำยังไงต่อไป
พรึบ! ป้าแพมตามออกมา
“อย่าห้ามวาเลยนะคะ วาคิดมาดีแล้ว”
“ค่ะป้ารู้… ว่ายังไงป้าก็ห้ามคุณหนูไม่ได้ งั้นก็ขอให้ป้าได้พาคุณหนูไปส่งนะคะ”
ฉันโผเข้าไปกอดป้าแพม ด้วยความขอบคุณอย่างสุดหัวใจ
ป้าแพมพาฉันเดินผ่านป่า ผ่านความเงียบสงัดในเวลากลางคืน ขึ้นเขาลงห้วย จนขาของฉันปวดล้าไปหมด เราเดินกันมาทั้งคืน จนในที่สุดป้าแพมก็พาฉันมาถึงหน้าคฤหาสน์ในเวลารุ่งสาง
ประตูรั้วทางเข้าเปิดอยู่ แต่มันเหลืออยู่แค่ครึ่งบาน สวนสวยและดอกไม้ถูกทำลายไม่มีชิ้นดี สิ่งของทุกอย่างแตกหักกระจุยกระจาย ทั้งในบ้านและนอกบ้าน มีร่องรอยของการต่อสู้อยู่ทุกหนทุกแห่ง ทิ้งซากปรักหักพัง ของเสาและกำแพง ไว้ให้ดูต่างหน้า
“แน่ใจนะคะว่าไม่เปลี่ยนใจ” ป้าแพมถามฉันเป็ครั้งสุดท้ายด้วยน้ำตาคลอเบ้า
สูดหายใจลึกๆ ยืดอก “ไม่ค่ะ วาตัดสินใจแล้ว”
แล้วน้ำตาที่คลอเบ้าก็ไหลลงมา “คุณหนูรออยู่ที่นี่นะคะ ป้าคิดว่าไม่ช้า พวกปีศาจจะกลับมาตามหาคุณหนูที่นี่”
มันยากที่จะกลั้นน้ำตาไว้ได้ แต่ฉันก็ต้องทำ พยายามทำใจให้เข้มแข็ง “ขอบคุณนะคะมาส่ง”
“โถ คุณหนูของป้า” แล้วป้าแพมก็โผกอดฉัน ก่อนที่จะบอกลา และเดินจากไป บนทุ่งหญ้าสีเขียวเบื้องหน้า
………
โชคดีที่ห้องนอนของฉันยังอยู่ดี และข้าวสารอาหารแห้งในครัวยังพอมี หลังจากที่รอมาหนึ่งคืนกับอีกหนึ่งวัน การ์กอยล์สองตัวก็บินผ่านมาเหนือคฤหาสน์ ฉันทำใจอยู่หลายตลบ ฉันไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ต่อจากนี้ ราชินีสั่งให้พวกมันจับฉันเป็หรือตายก็ไม่อาจรู้ ฉันอาจจะกลายเป็อาหารของพวกมันภายในอีกไม่กี่นาทีนี้ก็เป็ได้ แต่ฉันก็วิ่งออกไปกลางแจ้งแสดงตัวให้พวกมันเห็นอยู่ดี
ในทันทีที่พวกมันเห็นฉัน พวกมันก็โฉบลงมาเอาตัวฉันไปอย่างรวดเร็ว ฉันแข็งทื่อไปทั้งตัวเพราะความหวาดหวั่น ิัอันหยาบกร้าน เบ้าตาที่โบ๋กลวง และฟันอันแหลมคมของมัน ในขณะที่มันจ้องมองฉัน ฉันรู้สึกได้ว่ามันกำลังยิ้ม
กรงเล็บอันใหญ่ยาวของมันเกาะกุมตัวฉันเอาไว้ได้ทั้งตัว มันพาฉันขึ้นไปบนอากาศ และบินไปเรื่อยๆ ผ่านขอบเขตของอาณาจักรมรกตไป ฉันรู้ได้จากบรรยากาศที่เริ่มเปลี่ยนแปลง และข้างหน้านั้น ประตูมิติดวงใหญ่ที่เหมือนถูกเปิดค้างเอาไว้อยู่ตลอดเวลา มันพาฉันบินผ่านเข้าไป
เบื้องล่างคือทะเลทรายยาวไกล เบื้องบนคือท้องฟ้ากว้าง ความแห้งผากในอากาศปะทะใบหน้า ความร้อนระอุพัดผ่าวโลมเลียร่างกาย ที่นี่คืออาณาจักรโกเมน อย่างไม่ต้องสงสัย แต่ด้วยอิทธิฤทธิ์ของมนต์ดำ ทำให้ที่นี่แทบจะไม่มีแสงสว่างเลย
ปราสาทหินหลังใหญ่ ที่อำพรางกลืนไปกับทะเลทรายอันกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา แทบมองไม่ออกเลยว่ามันตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น การ์กอยล์พาฉันบินผ่านกำแพงปราสาท และร่อนลงตรงลานกว้าง ปล่อยฉันออกจากกรงเล็บของมัน ทหารผีดิบสองตนเข้ามารับ่ต่อ และแน่นอนพวกมันไม่จำเป็ต้องเสียเวลาล่ามโซ่ ใส่กุญแจมือ แต่อย่างใด เพราะมนุษย์ตาดำๆ อย่างฉันนั้นไม่มีปัญญาต่อต้านขัดขืนอยู่แล้ว
พวกมันพาฉันเดินผ่านประตูหินบานใหญ่ จนไปถึงห้องโถงของปราสาท ที่แห่งนี้ใหญ่โตมโหฬาร และวิจิตรบรรจง เหมือนเดินเข้าไปในเทพนิยายกรีก เสาโรมันหินแกะสลักตั้งเรียงรายสองฟากฝั่ง เพดานสูงลิบลิ่ว และพื้นหินอ่อนสีแดงสดสวยงาม มีบัลลังก์ตั้งอยู่เบื้องหน้า นี่มันศตวรรษที่ยี่สิบแล้ว ฉันไม่คิดเลยว่าจะมีที่แบบนี้หลงเหลืออยู่
หัวคะมำลงไปบนพื้นหินอ่อนสีร้อนแรงแต่กลับเย็นเฉียบ ไร้ซึ่งความนุ่มนวล เมื่อทหารผีดิบผลักฉันให้ลงไปคุกเข่ากับพื้น ฉันค่อยๆ พยุงตัวเองขึ้นมานั่ง เชิดหน้าเข้าไว้ เริ่มมีผู้คนก้าวย่างเข้ามาในห้องโถงแห่งนี้ ส่วนใหญ่เป็ผู้วิเศษชั้นสูง คงจะเป็พวกขุนนางและข้าราชบริพาร และไม่นานนัก ราชินีก็ปรากฏตัวขึ้น เธอเดินขึ้นไปนั่งบนบัลลังก์อย่างองอาจงดงามดุจดั่งนางพญา
ไอรีน สวยสยบ สูงส่ง และมีทรวดทรงองค์เอวที่สง่างาม ผมตรงสีเทาของเธอยาวถึงกลางหลัง สลวยและเงางามดุจเส้นไหม ปากแดงระเรื่อ ดวงตาสีฟ้าของเธอแข็งกร้าว หยิ่งยโส ฉลาดและทิ่มแทง มันทำให้เธอดูร้ายกาจน่าเกรงขามเป็ที่สุด มงกุฎทองคำฝังอัญมณีสีแดงที่เธอใส่อยู่ เรืองอร่ามตัดกับผิวที่ขาวราวหิมะ เธอสวยงามน่าหลงใหลก็จริง แต่ฉันไม่ลืมว่าผู้หญิงคนนี้สังหารเ้าอาณาจักรทั้งห้า และทุกคนที่ขวางทาง เธอบ้าอำนาจ และทุกอย่างมาเป็ของเธอ แม้กระทั่งความรัก
ฉันแทบขาดใจเมื่อเห็นคุณอารัญเดินตามเข้ามา เขานั่งลงบนบัลลังก์ข้างๆ เธอ เขาดูสบายดี ยังคงรูปงาม สว่างไสว เลอค่า เหมือนเดิม เขาจ้องมองฉันด้วยสายตาที่นิ่งสนิท เฉยเมย ไม่แปลกใจ ไม่โกรธ ไม่เศร้า ไม่ยิ้ม ไม่อะไรทั้งนั้น ไร้ซึ่งความรู้สึก ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ
ไอรีนจ้องเขม็งมาที่ฉัน รอยยิ้มของเธอเชือดเฉือน สายตาดูถูก “ฉันจะทำยังไงกับเธอดี...”
แต่ฉันไม่สนใจไอรีน เพราะคนเดียวที่ฉันมองก็คือเขา คุณอารัญ... เขาอยู่ตรงหน้า นิ่งงัน เงียบกริบ เขาเหมือนคนละคน ห่างเหิน เฉยชา ไม่มีทีท่าใดๆ ต่อฉันเลย
ฉันมั่นใจว่าเขาต้องโดนมนต์อะไรซักอย่าง หรือแม้กระทั่งถูกลบความทรงจำ “เธอทำอะไรกับเขา!” ฉันะโถามอย่างไม่เกรงกลัว
ไอรีนพิงลงไปบนบัลลังก์อย่างหยิ่งผยอง ยกขาไขว่ห้าง “เธอคิดเหรอว่าถ้าฉันไม่ได้หัวใจเขา แล้วเธอจะได้” เธอเอื้อมมือไปลูบแก้มคุณอารัญราวกับว่าเขาเป็สิ่งบอบบางที่ต้องทะนุถนอม “คิดว่าไงคะที่รัก...”
ฉันมองไปที่ผู้ชายที่ฉันรัก สายตาของเขายังคงจับจ้องที่ฉัน แต่มันว่างเปล่า ความรักที่เคยมีมันหายไป
มือทาบหน้าอก จงใจให้รู้ว่าเสแสร้ง “ตายจริง...” ไอรีนหัวเราะอย่างสะใจ
“ฉันอยู่ที่นี่แล้ว จะฆ่าฉันก็เชิญ!” ฉันหวังว่าประโยคนี้จะทำให้คุณอารัญรู้สึกอะไรขึ้นมาบ้าง แต่เขาก็ยังคงนิ่งสนิท ไม่หือไม่อือใด ๆ
“มนุษย์นี่โง่ แล้วยังปากดีอีกนะ… แต่ไม่ต้องห่วง เธอได้ตายสมใจแน่ แต่จะแบบไหนก็เท่านั้นเอง... สำหรับมนุษย์ต่ำตมอย่างเธอ ตายไปเฉยๆ มันก็คงจะง่ายเกินไป” หน้าสวย ๆ ของไอรีนแสยะยิ้ม “แต่ตอนนี้ฉันขอสั่งสอนเธอเบาะๆ ก่อนก็แล้วกัน”
ไอรีนดีดนิ้ว แล้วทุกอย่างมันก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ความเ็ปมหาศาลหลั่งไหลเข้ามา ทุกอย่างพร่าเบลอ เ็ปจบแทบสิ้นสติ แขนขาของฉันถูกดัดให้บิดเบี้ยวไร้ทิศทาง เืไหลออกจากทุกทวารที่มีในร่างกาย และพวยพุ่งจากาแของกระดูกที่หักลั่น ครั้งแล้วครั้งเล่า ทะลุกล้ามเนื้อ ทิ่มแทงผ่านิัออกมา
ร่างแหลกลาญ จมอยู่ท่ามกลางกองเื กับลมหายใจอันรวยริน สายตาจับจ้องที่คุณอารัญ ในขณะที่ความเ็ปถาโถมไม่ขาดสาย… ฉันรักเขา… เขานั่งอยู่กับไอรีน ในฐานะทาสของเธอหรืออาจจะแย่กว่านั้น และในสายตาที่ว่างเปล่าของเขานั้น มันมีเสี้ยวหนึ่งที่ฉันรู้สึกถึงเขา เสี้ยวหนึ่งที่มันเต็มไปด้วยความรัก และความโกรธเกรี้ยวที่กำลังกรีดร้องไปพร้อมๆ กัน
แล้วฉันก็ไม่รู้สึกถึงอะไรอีกเลย…
✧༝· • —– ٠ ✤ ٠ —– • ·༝✧
830
